The art of doing nothing….

Ofwel zoals de Italianen het zo mooi zeggen “Dolce far Niente”. Ooit één van mijn favoriete motto’s “lekker genieten van het niks doen”. Deze foto zag ik vanmorgen op Insta en ik moest vreselijk lachen want zo voel ik me de laatste tijd veel. Niet zo grappig eigenlijk maar de verbeelding ervan wel. Alleen heeft The Art of doing Nothing ofwel het voor pampus op de bank liggen en niks te doen met het heerlijk genieten vh niks doen. Nee, mijn lijf en hoofd willen juist het omgekeerde om te kunnen genieten. Lekker een uur in het bos wandelen of een eind door de weilanden fietsen. Of gewoon lekker shoppen met mijn dochter. Alles! behalve voor pampus liggen. Ik begin me er wel aan over te geven hoor. Maar als ik lig denk ik van alles wat ik nog moet/wil doen. Ofwel mijn hoofd is één grote chaoot, wil vanalles en ruziet met mijn lijf. 
 
🤔 Hoe ga ik er weer een kunst van maken om ook van dit verplicht niks doen te genieten. Vreemd dat het voor de kanker me heel goed afging en nu is dit gevoel ver te zoeken en voelt het vooral als moe zijn en rusten waar je niks aan kunt doen en niks aan hebt. Je lichaam dwingt je wel want je batterij loopt gewoon compleet leeg. Hoe kan je hier nu van genieten? Ik zit nog een beetje in de strijdmodus vrees ik. Meestal een goede eigenschap maar nu werkt hij me een beetje tegen. 
Het is ook tegenstrijdig want ik vind het soms heerlijk als alle prikkels even weg zijn. Niemand in huis. Radio uit en lekker wat tekenen. Aha… ik doe het dus wel alleen onbewust merk ik nu. Wat is schrijven toch fijn om helderheid in mijn chaotische brein te krijgen. Ik ben blij dat ik toch dit blog maak en dat ik deze foto vanmorgen zag. Het was geen toeval. Het was een uitnodiging. Een bewustwording om van de verplichte rust toch een fijn moment te maken en het niet langer te bevechten. 

Oké we gaan het zien. Ook hier geldt: “kleine gewaarwordingen zijn dus ook weer een stapje vooruit in mijn overwinningen”.  Genieten van het niks doen nu dus in een ander licht gezien 🌞