The art of doing nothing….
Ofwel zoals de Italianen het zo mooi zeggen “Dolce far Niente”. Ooit één van mijn favoriete motto’s “lekker genieten van het niks doen”. Deze foto zag ik vanmorgen op Insta en ik moest vreselijk lachen want zo voel ik me de laatste tijd veel. Niet zo grappig eigenlijk maar de verbeelding ervan wel. Alleen heeft The Art of doing Nothing ofwel het voor pampus op de bank liggen en niks te doen met het heerlijk genieten vh niks doen. Nee, mijn lijf en hoofd willen juist het omgekeerde om te kunnen genieten. Lekker een uur in het bos wandelen of een eind door de weilanden fietsen. Of gewoon lekker shoppen met mijn dochter. Alles! behalve voor pampus liggen. Ik begin me er wel aan over te geven hoor. Maar als ik lig denk ik van alles wat ik nog moet/wil doen. Ofwel mijn hoofd is één grote chaoot, wil vanalles en ruziet met mijn lijf.
🤔 Hoe ga ik er weer een kunst van maken om ook van dit verplicht niks doen te genieten. Vreemd dat het voor de kanker me heel goed afging en nu is dit gevoel ver te zoeken en voelt het vooral als moe zijn en rusten waar je niks aan kunt doen en niks aan hebt. Je lichaam dwingt je wel want je batterij loopt gewoon compleet leeg. Hoe kan je hier nu van genieten? Ik zit nog een beetje in de strijdmodus vrees ik. Meestal een goede eigenschap maar nu werkt hij me een beetje tegen.
Het is ook tegenstrijdig want ik vind het soms heerlijk als alle prikkels even weg zijn. Niemand in huis. Radio uit en lekker wat tekenen. Aha… ik doe het dus wel alleen onbewust merk ik nu. Wat is schrijven toch fijn om helderheid in mijn chaotische brein te krijgen. Ik ben blij dat ik toch dit blog maak en dat ik deze foto vanmorgen zag. Het was geen toeval. Het was een uitnodiging. Een bewustwording om van de verplichte rust toch een fijn moment te maken en het niet langer te bevechten.
Oké we gaan het zien. Ook hier geldt: “kleine gewaarwordingen zijn dus ook weer een stapje vooruit in mijn overwinningen”. Genieten van het niks doen nu dus in een ander licht gezien 🌞
8 reacties
Beste Jeanine,
Tja, dat “moeten” nietsdoen en rusten valt ferm tegen. Toch in vergelijking met vroeger. Je ziet, en weet dat er nog zoveel te doen valt, maar het lukt je niet om uit de zetel, of uit bed te stappen. Dan blijf ik maar liggen, met of zonder boek, iPad, tv…
Maar als ik enigszins iets kan doen, doe ik het meteen, al is het maar de stofdoek nemen, enkele tassen afwassen, half uurtje administratie (lees rekeningen betalen) 😅….voel ik me stukken beter. Ook al moet ik daarna terug in de zetel, de voldoening is er terug voor een tijdje.
Ik zou zeggen, luister en voel wat nog kan en geniet van 15 minuten “iets” doen.
Hou je goed!
Hi Osma ik herken wel wat je schrijft. Ik merk dat ik ook meer nu van de kleine activiteiten kan genieten. Ik hak alles in stukken en dat werkt inderdaad. Ik doe nu een beetje hetzelfde als jij en dat werkt. Accepteren ook 😉🤣
Leuk dat je reageert! Dankjewel 🙏
Idd, ook van kleine geklaarde klusjes krijg je een goed gevoel. En ondertussen geen tijd om te piekeren. Dan weer wat rusten om het volgende klusje al dan niet aan te kunnen. Succes en hopelijk beterschap.
Herkenbaar dit.ik probeer balans te maken,tussen rust en wat doen volgende week vrijwilligerswerk beginnen,hopen dat ik het volhou of misschien wel leuk vind,soms ben ik zo moe smorgens val ik gewoon weer in slaap.
Oww wat knap dat je al een poging gaat ondernemen om vrijwilligerswerk te gaan doen. Ik heb t vijf jaar gedaan. Ik vond de voldoening heel fijn. Je komt ook wat voor jezelf halen en je brengt wat. Win-win als t goed is. Ik hoop dat t je wat energie gaat brengen. Ik ben helaas nog niet zo ver. Ik vrees dat ik eerst een jaar moet doorkomen begrijp ik wel en als ik pech heb twee…. We gaan t zien. Leuk dat je reageert. Doet me goed. 💋
Ja. Ik ben steeds weer na moeheid opgestaan en kreeg weer iets energie. Eerst corona. Daarna 8x T chop(chemo) en daarna verschillende immuuntherapieen. In november was ik uitbehandeld. Alleen nog 1 keuze mee te doel als proefpersoon aan een CAR T trail waarvoor ik 1 week ziekenhuisopname kreeg. 28 dagen (semi) isolatie. Nu heb ik geen weerstand meer en de moeheid die hierbij zeker een half jaar aanhoud is erger dan die van chemo. Dus heb ik tegenwoordig pyamadagen. Ik wil ook van alles in mijn hoofd maar ik ben lichamelijk flink beperkt. Herstelperiode duurt 1 jaar. Als het goed verloopt wat ook nog niet duidelijk is. Ik moet eigenlijk regelmatig gecontroleerd worden maar de geldschieter van deze proef heeft de stekker eruit getrokken. Dus oa de PET scans en extra consulten die worden niet meer gedaan en uitgevoerd. Ik hoop dat je moeheid heel langzaam wat vermindert zodat je weer een beetje een leven terug krijgt. Geduld is soms een schone zaak.
Hi heftig joh. Weer een hele andere mindset als je uitbehandeld bent lijkt me zo en dan ook nog die vermoeidheid eroverheen. Pfff… je krijgt t ook voor je kiezen lees ik wel.
Ik merk ook dat het echt balans zoeken is en doseren in tijd. Maar soms wil het hoofd zo graag. Vooral sociale contacten merk ik. Kan ik nog niet doseren 🫣 Ik neem de extra moedagen dan maar voor lief maar moet echt plannen. Niks nie spontaan nie. Maar ja het kan allemaal nog wel. Sommige dagen is het gewoon wat donkerder hè.
Liefs van mij en sterkte voor jou. Leuk dat je reageerde. Vind ik fijn 🥰
Hey Osma Dankjewel voor je lieve berichtje. En het klopt. Nu ik al taken in stukjes hak gaat dat beter voor mijn energie ☺️ ik ben er nog lange niet en geen zin der of die batterij ooit weer 💯 procent wordt. We gaan t zien. We blijven positief (bijna altijd haha) maar ook off dagen zijn oke hè. Het is een grote zoektocht in hoe doseer ik mijn energie 😁 Soms twee stappen vooruit en dan weer een paar terug. Het gaat in ieder geval wat beter en dat is fijn om te ervaren.
Thanks! Lieve groet van mij