Van Tamoxifen naar Exemestaan…
Het voelt als van de regen in de drup… ik weet ondertussen dat ik mega gevoelig reageer op medicijnen. Is mijn hele leven al zo geweest. Zeg de bijwerkingen en ik doe diegene die het ergste zijn. Mijn lichaam accepteert het gewoon niet. Zoals ook met de chemo’s. Gelukkig heb ik er genoeg kunnen krijgen om de kanker te bestrijden maar toch. Nu is mijn lijf dus weer in gevecht met de anti-hormoontabletten. De Tamoxifen bleek inderdaad de boosdoener van de uitputtende vermoeidheid. Na de stop knapte ik zienderogen op. Ik kreeg meer energie. Lees nog steeds veel moe maar niet meer die zware deken. Mijn vriendin die momenteel door de AC kuur gaat is nog fitter dan ik. Erg frustrerend om te moeten zien. Mijn lijf staat gewoon nog in zwaar herstel dat blijkt wel. En nu ben ik sinds anderhalve week begonnen met Exemestaan. Die andere variant van de anti-hormoontherapie. De zogenoemde aromataseremmers. Nou die slaan natuurlijk helemaal weer in als een bom. Mijn energiepeil is weer ver in het rood. Ik ben extreem moe. Tien minuten lopen voelt alsof ik er een complete marathon op heb zitten. Jemig.,. Wat is dit nu weer. Daarnaast ben ik vreselijk duizelig. Meer opvliegers en darmkrampen 1 uur na inname. Dit laatste heb ik al getackeld door een maagbeschermer in te nemen. Yes dit werkt. Je moet nl weten dat ik flauwval op de toilet bij ernstige buikkramp. Dit gebeurde regelmatig tijdens de chemo’s ook. Erg akelig en het kost t lijf mega veel energie om ook hiervan te herstellen. Dus ik begon niet al te best aan de Exemestaan. Plus dat het mijn trauma van de BDE triggerde die ik ervaarde tijdens de tweede AC kuur. Nee al met al geen beste start en dit veroorzaakte dus een giga dip. Ik zag t echt even niet meer zitten. Ik wil met de hele shitzooi stoppen. Maar stoppen is ook geen optie daar was mijn tumor te groot voor. Ik moet dus even doorbikkelen (tja alweer) en hopen dat vooral de vermoeidheid wegebt. Die is echt killing. We gaan het zien, het is tenslotte pas anderhalve week. Maar het is natuurlijk niet die anderhalve week. Nee het is al anderhalf jaar dat mijn lijf niet meer de oude is. Dat ik me goed en heerlijk voelde en dat ik geen pijn in mijn lijf had waar ik niet om gevraagd heb. Tja anderhalf jaar geleden voelde ik me namelijk voor het eerst echt goed in mijn vel. Ik had een heerlijk jaar achter de rug. Het zag er goed uit voor me zo voelde het echt (want geloof me ik heb zoveel shit al meegemaakt dat ik dacht dat ik àlles ongeveer wel beleefd had). Maar nee het universum had nog andere plannen voor me helaas. En daar zit ik nu anderhalf jaar later alles te overzien wat me in hemelsnaam is overkomen en dus nog niet klaar is. Ik begrijp dat ik niet meer terug kan naar voor december 2024. Ik voel en hoop dat ik in een tussenfase zit. Herstel heet dat hè en nog niet hersteld van…
Ik ben benieuwd of meer lotgenoten mijn verhaal herkennen. Je hoeft niet te reageren maar een hartje zou voor mij een enorm hart onder riem zijn dat ik niet de enige ben die zo strugglet met deze herstelfase. Een zoektocht in balanceren en doseren. In accepteren en doorbikkelen.
‘Als je niet meer terug kunt’ las ik laatst ‘moet je je focussen op hoe je nog wel vooruit kunt’. Dit doe ik zeker. Maar sommige dagen zijn gewoon even donker en zwaar. Mijn start met Exemestaan is dus -nog- geen jubelend moment.
Wordt vervolgd….. ik ga genieten van de 🌞 Enne Dankje voor het luisteren. Het helpt me merk ik om hier mijn verhaal te mogen en kunnen delen
Fijne tweede 🐣💋
Liefs, J.