Lichtpuntjes ✨

Hoe belangrijk zijn ze wel niet?! Je dochter die ineens spontaan voor de deur staat. Een vriendin die even appt hoe het met je gaat. Je schoondochter die spontaan een bloemetje brengt. Maar ook mijn zelfgeplante tulpen die uit de grond ploppen. Dat ik ze weer met enthousiasme kan fotograferen. De blaadjes die weer openfrommelen. De vogels die druk in de weer zijn. De zon op mijn gezicht voelen. Lekker genieten van een boterham met kaas (die niet meer naar karton smaakt). De korte ritjes op mijn fiets. Ze zijn er nog en ik zie ze weer. Ondanks de vele shit die dit herstel nog met zich meebrengt, zijn het deze lichtpuntjes die me weer wakker schudden. Het is niet alleen maar bagger er is nog zoveel leuks en moois om van te houden en te genieten. En ik ben blij dat ik mijn fotografie heb en dat dit weer roept. 

Fotografie met mijn gsm kwam in mijn leven in een periode dat ik er zwaar doorheen zat. Een zware depressie kun je wel zeggen en het fotograferen van de dagelijkse dingen die ik tegenkwam op straat hielpen me om buiten te komen. Een blaadje. Een papiertje, een bloem. Alles begon ik met andere ogen te zien. Zoveel schoonheid lag gewoon voor mijn neus en ik zag het voorheen niet. Het fotograferen van alledaagse dingen maakte me wakker en leerde me met andere ogen kijken naar alles om me heen en ik klom langzaam uit mijn dal. Hoe mooi is het dat dezelfde fotografie me nu ook weer laat ontwaken. Het licht vangen vind ik het mooiste wat er is met fotograferen. Het maakt me zo blij zo iets simpels…. Ik was het even vergeten…

Dus vandaag deel ik mijn lichtpuntjes. Ze zijn voor al jullie lotgenoten in welk stadium je ook bent. Vergeet de lichtpuntjes niet, ze maken iets open in je hart… laat ze binnen.

🌞👋🏼