24/7 angst | 24/7 Fear

Zoals ik al vertelde was er goed nieuws over de tumor: de tumor was niet langer zichtbaar op de MRI. De operatie werd naar voren gehaald en deze werd gepland op 10 augustus. Tot die tijd had ik even niets. Toch bleef de angst en paniek. Het continue borrelende angstgevoel in mijn buik dat door elk klein dingetje omsloeg in paniek. Bij de medische psychologie deden ze hun best, maar de gesprekken en technieken werkten gewoonweg niet. "Laat de angst er gewoon zijn" of "vraag je af of dit echt iets is om bang voor te zijn." 

Om eerlijk te zijn word ik doodmoe van dit soort adviezen. 😒 Door de jaren heen heb ik al heel wat psychologen gezien en gehoord. Elke psycholoog vertelt in feite hetzelfde. Als ik die angst voel borrelen dan kan ik nog enigszins relativeren, maar zodra er iets verandert in de dagelijkse situatie of in mijn lichaam (misselijk, vermoeid zijn etc) dan slaat het direct om in paniek en dan kan ik gewoonweg niet meer relativeren. Dit heb ik al zo vaak proberen uit te leggen, maar helaas hoor ik alleen maar: "laat de angst er zijn". Die is er, verdorie, al: de hele fucking dag! 😩😔

De operatie verliep heel goed. Ik had weinig napijn en wat ik voelde vergeleek ik met de chemo; zo erg als dat ik me toen voelde, voel ik nu niet. Zie, ik kan heus wel relativeren zelfs met die borrelende ellende in mijn buik. 😎 De uitslag van het borstweefsel was trouwens wel erg goed: Er was 3mm aan resttumor gevonden; snijvlakken waren schoon en de poortwachtersklier was ook schoon. 🥳

Ondanks het goede nieuws bleef ik die rotangst 24/7 voelen. Het gekke is dat de angst helemaal niet over kanker, behandelingen of de gevolgen gaan, maar over alledaagse dingen. Het was eind augustus zo extreem dat de angst mij volledig beheerste. Ik leefde op de Lorazepam en kon nergens meer van genieten. Ik was alleen maar bezig om mezelf staande te houden. 😭 

Hoe kan het toch dat ik me zo voel, terwijl de kanker in principe weg is? Ik word geleefd door angst en ik kan je vertellen dat dit zwaar klote is. 

Er is altijd licht aan het einde van de tunnel, zegt men wel eens. Doe voor mij dan eens dat klote licht aan, want ik zie geen hol. 😒

_____________________________________________________________________________

As I said, there was good news about the tumor: the tumor was no longer visible on the MRI. The operation was brought forward and it was scheduled for August 10. Until then, I had nothing for a while. Still, the fear and panic remained. The continuous bubbling feeling of fear in my stomach that turned into panic because of every little thing. In medical psychology they did their best, but the conversations and techniques simply did not work. "Just let the fear be" or "ask yourself if this is really something to be afraid of." 

To be honest, I'm getting tired of this kind of advice. 😒 Over the years I have seen and heard a lot of psychologists. In fact, every psychologist tells the same thing. If I feel that fear bubbling up, I can still put things into perspective, but as soon as something changes in the daily situation or in my body (being nauseous, tired, etc) it immediately turns into panic and then I simply can't put things into perspective anymore. I have tried to explain this so many times, but unfortunately all I hear is: "let the fear be there". It's there, damn it, already: all fucking day! 😩😔

The operation went very well. I had little afterpain and I compared what I felt with the chemo; I don't feel as bad as I felt then. See, I can really put things into perspective even with that bubbling misery in my belly. 😎 The result of the breast tissue was very good: 3mm of residual tumor had been found; cutting surfaces were clean and the gatekeeper gland was clean too. 🥳

Despite the good news, I continued to feel that fear of rottenness 24/7. The strange thing is that the fear is not about cancer, treatments or the consequences at all, but about everyday things. It was so extreme at the end of August that the fear completely controlled me. I lived on the Lorazepam and couldn't enjoy anything anymore. I was only trying to keep myself going. 😭

How is it possible that I feel this way, while the cancer is basically gone? I'm lived by fear and I can tell you that this sucks.

There is always light at the end of the tunnel, they say. Then turn on that fucking light for me, because I don't see a damn thing. 😒