Toch licht in de tunnel? | Light at the end after all?

"Ik heb het idee dat jouw angst niet zozeer over de kanker gaat en wat er afgelopen jaar allemaal is gebeurd. Klopt dat?"

Ik zat bij mijn huisarts en na zijn vraag viel ik even stil. JA! dat klopt helemaal. Eindelijk iemand die het ziet. 🤩 "Ik heb je dossier en je medicatie eens bekeken en het valt me op dat je - naast de Olanzepine - niets heb tegen angst. Dit vind ik een beetje vreemd gezien jouw voorgeschiedenis", ging hij verder. Hij vroeg hoe ik dacht over de Olanzepine. 
Dit heeft in het begin wel geholpen, maar ondanks de Olanzepine blijft de borrelende angst en paniek. Hij gaf aan dat dit middel eigenlijk niet bedoeld is voor langetermijn gebruik vanwege de bijwerkingen: gewichtstoename, toename van hongergevoel en...rusteloze benen of spierpijn. Ik kon al deze bijwerkingen afvinken. 

De huisarts stelde voor om Citalopram te gaan gebruiken. Dit helpt niet alleen tegen de somberheid, maar ook tegen angst en paniek. Het afbouwen van de Olanzepine doen we pas wanneer je stabiel bent met de Citalopram. Ik ga nu geen kleed onder je vandaan trekken. 

Niet lang daarna had ik ook een afspraak met de oncoloog. We zouden antihormoontherapie gaan bespreken. Iets waar ik enorm tegenop zie vanwege de bijwerkingen: stemmingswisselingen of andere psychische klachten. Gelukkig ben ik hier niet erg vatbaar voor 😏 Ik mocht nog nadenken of ik dit wilde gaan starten. 

Tijdens dezelfde afspraak vertelde ik over mijn pijnlijke voeten en benen. Pijnstilling helpt niet. Blijven bewegen of juist rusten ook niet. De oncoloog gaf aan dat dit neuropathie was en blijven bewegen is goed voor de doorbloeding, maar mijn voeten kunnen gewoonweg niet meer. Ik kreeg Pregabaline. Een medicijn bedoeld voor epilepsie, maar heeft als bijwerking te helpen tegen zenuwpijn en...het wordt gegeven bij een generaliseerde angststoornis. Dat zou wel eens win-win kunnen zijn 😉

Tegen de zenuwpijn helpt de huidige dosis maar heel iets. Het haalt wat scherpe randjes weg, maar ik kan nog steeds niet normaal een stuk wandelen. Maar...tegen de angst werkt het fantastisch! 🤩

Het was nog te vroeg om te kunnen zeggen dat dit door Citalopram kwam. Ik was nog bezig met het opbouwen van de juiste dosis. Dus dit lag aan de Pregabaline. 

Ik kan heel moeilijk onder woorden brengen hoe ik me voelde, maar ik ga mijn best doen. Het voelde voor het eerst sinds jaren (!) weer normaal...Ik was vrolijk, maakte me minder druk om dingen waar ik me normaal heel druk om maakte en ik had meer energie. Ik kon weer dingen ondernemen met mijn kind en ik kon mentaal weer beter omgaan met zijn autisme en LVB. 
Dit alles viel mijn man op en onze zoon ook. Onze zoon kan het niet onder woorden brengen maar ik merk het aan zijn gedrag: hij zoekt veel vaker nabijheid bij mij en wil graag weer dingen met mama doen. 

Nu zijn we drie weken verder. Ik gebruik 10mg Citalopram en 150mg Pregabaline. Ik merk dat ik toch weer iets vaker naar de Lorazepam grijp. Overlegd met mijn huisarts dat dit vrij normaal is. Er wordt meestal een hogere dosis gegeven bij angst. We gaan dus ophogen. Dit moet heel geleidelijk, want alles is nog fragiel. Ik wil niet afbreken wat ik tot nu toe heb opgebouwd. 

De bestraling komt er ook snel aan. Ik heb al een afspraak met de bestralingsarts gegaan. Toen ik haar vertelde dat ik me eindelijk (!) weer goed voel, wilde ik eigenlijk met onze zoon nog een paar dagen op vakantie. In de zomervakantie heb ik niet kunnen genieten en wil dit graag nu wel doen. Al is het maar een paar dagen. De bestralingsarts vond dit een 'fantastisch idee!' en de bestraling wordt opgeschort naar 12 oktober. Dit zal vijf keer zijn. Op de vraag of dit medisch verantwoord was, zei ze: "Natuurlijk, je bent nu toch kankervrij? Dit is ter preventie." 

Oh ja...Eindelijk kon dit tot me doordringen: Ik ben kankervrij!

___________________________________________________________________

Light at the end of the tunnel after all?

"I have the idea that your fear is not so much about the cancer and what happened last year. Is that right?"

I was at my doctor's office and after his question I fell silent for a moment. YES! That's absolutely right. Finally someone who sees it. 🤩 "I have looked at your file and your medication and it strikes me that - besides the Olanzepine - you have nothing against anxiety. I find this a bit strange given your history," he continued. He asked what I thought about the Olanzepine. This did help in the beginning, but despite the Olanzepine, the bubbling fear and panic remains. He indicated that this drug is actually not intended for long-term use because of the side effects: weight gain, increase in hunger and... restless legs or muscle pain. I was able to tick off all these side effects.

The GP suggested using Citalopram. This not only helps against the gloom, but also against anxiety and panic. We only reduce the Olanzepine when you are stable with the Citalopram. I'm not going to pull a rug out from under you now.

Not long after that, I also had an appointment with the oncologist. We were going to discuss anti-hormone therapy. Something I dread enormously because of the side effects: mood swings or other psychological complaints. Fortunately, I am not very susceptible to 😏 this. I was still allowed to think about whether I wanted to start this.

During the same appointment, I told them about my sore feet and legs. Pain relief does not help. Neither is keeping moving or resting. The oncologist indicated that this was neuropathy and continuing to move is good for blood flow, but my feet simply can't do it anymore. I was given Pregabalin. A drug intended for epilepsy, but has the side effect of helping against nerve pain and... It is given for generalized anxiety disorder. That could 😉 be a win-win

The current dose only helps a little against the nerve pain. It takes away some sharp edges, but I still can't walk normally. But... It works great against the fear! 🤩

It was too early to say that this was due to Citalopram. I was still building up the right dose. So this was due to the Pregabalin.

It's very difficult for me to put into words how I felt, but I'm going to do my best. It felt normal again for the first time in years (!). I was happy, I was less worried about things I normally worried about and I had more energy. I was able to do things with my child again and I was able to deal with his autism. All this caught my husband's eye and so did our son. Our son can't put it into words, but I notice it in his behavior: he seeks closeness to me much more often and would like to do things with mom again.

Now we are three weeks later. I use 10mg Citalopram and 150mg Pregabalin. I notice that I reach for the Lorazepam a little more often. Consulted with my GP that this is quite normal. A higher dose is usually given for anxiety. So we are going to raise it. This has to be done very gradually, because everything is still fragile. I don't want to tear down what I've built up so far.

The radiation is also coming quickly. I have already made an appointment with the radiation doctor. When I told her that I finally (!) feel good again, I actually wanted to go on holiday with our son for a few more days. I was not able to enjoy the summer holidays and would like to do this now. Even if it's only for a few days. The radiation doctor thought this was a 'fantastic idea!' and the radiation is postponed to October 12. This will be five times. When asked if this was medically justified, she said: "Of course, you're cancer-free now, aren't you? This is for prevention." 

Oh by the way... Finally this could sink in: I am cancer-free! 🤩