Zucht.......!!!

Pfffffffff, zucht......!! 

Adem in, adem uit........ 

Afgelopen 2 weken waren intens. Ik ben een flink aantal dagen best moe geweest. De dag na de kuur voelde ik me prima, maar de tweede en de derde dag erna kon ik alleen maar slapen. Ik had een activiteit in de agenda staan: Almere Poort Run. Daar zou ik gaan helpen. Mijn taak was licht: t-shirts verkopen. Ik had een stoel dus ik kon lekker zitten. Ik vond het geweldig. Leuke sfeer, gezellige mensen, muziek, eten en vooral veel fanatieke lopers. Pff, het verbaast me elke keer weer te zien met hoeveel enthousiasme mensen kunnen rennen. Ik moet er niet aan denken. Wandelen zou wel een overweging kunnen zijn. Ik was aan het trainen ervoor, voor een 5 km loop, maar door mijn lage HB was ik zo moe dat ik het niet trok. Tja, en toen startte de kuur dus dat lukte helemaal niet meer. Maar ik heb afgesproken met mijn buuf dat we een volgende keer voor de 5 km loop gaan. 

Nou, na die activiteit heb ik wel een week nodig gehad om bij te komen. Ik was ka-pot. Maar, het was de moeite helemaal waard. Tja, en toen kwam de dag van de scan en natuurlijk ook de uitslag. De uitslag las ik zoals altijd zelf. Ze waren er heel rap mee, want het stond de volgende dag al in mijn dossier. Deze uitslag was de spannendste tot nu toe. Heeft de chemokuur zijn werk gedaan in die negen weken? 

Nou, niet dus! Een teleurstelling, een domper, een tegenslag...... De tumoren die ik heb, zijn nog meer gegroeid. Er staat niet bij hoeveel en of het een significante groei is of een minimale groei. Dat zal de oncoloog mij moeten vertellen. En of de situatie heel ernstig is of niet. Het goede in de uitslag is, dat er geen uitzaaiingen zijn naar de organen of de botten. Dat is voor mij een grote opluchting, want dat betekent dat ik niet in nóg groter gevaar verkeer. 

Wat doet dit nieuws nou met mij? Ik ben erg teleurgesteld, maar ik heb altijd in mijn achterhoofd gehouden dat de uitslag zou kunnen tegenvallen. Toen ik de uitslag las, hoefde ik niet te huilen ik voelde me gelaten en emotieloos. Ik vind het de laatste tijd zoiezo moeilijk om mijn echte emoties te tonen. Het is alsof er een blokkade zit. Het moeilijkste vond ik om de uitslag te vertellen aan mijn geliefden. Zij hadden er veel moeite mee. De teleurstelling was voelbaar. Elke keer als ik iemand appte, stroomde de tranen over mijn wangen. 

Hoe het nu verder moet? Dat hoor ik aanstaande dinsdag. Dan heb ik een afspraak met de oncoloog en dan heb ik ook mijn kuur. Tenminste ik neem aan dat de kuur doorgaat? Anders zouden ze me wel gebeld hebben. Want de afspraak was dat we over zouden stappen op een andere kuur mocht deze geen resultaat geven. Ik weet het even niet. Ik laat het maar weer op me afkomen.