Werken met kanker????

Ik ben vrijdag voor het eerst sinds de start van het schooljaar naar school gegaan om even te buurten. Ik vond het heel leuk en voelde me goed. Het was fijn om alle kinderen weer te zien, de collega's en enkele ouders. Ik heb regelmatig contact met school. Hihihihi, de collega's laten me echt niet los! Ik krijg de hele tijd kaarten, attenties en bezoekjes. Daar word ik heel blij van. Ik zal proberen om regelmatig langs te gaan als ik me goed voel. Dat is beter dan thuis te zitten niksen of hangen voor de tv.

Ofschoon het vrijdag een mooie dag was, had ik daarna last van somberheid. Dat kwam omdat ik heel erg geconfronteerd werd met het feit dat iedereen vervangbaar is. Je bent ziek, je valt uit maar het werk gaat door en er wordt meteen een vervanger geregeld. Gelukkig maar, want de wereld draait door. En in mijn geval is het alleen maar goed dat iemand het stokje kan overnemen voor de continuïteit van goed onderwijs. Maar een verdrietig gevoel maakte zich van mij meester. Ik wil zo graag mezelf nuttig maken door te werken, maar ik ging me heel erg afvragen wat mijn rol dan zou zijn. Of ik me als een soort vijfde wiel aan de wagen zou voelen. Het feit dat ik nooit meer beter zal worden en dus voor de rest van mijn leven (hoe kort of hoe lang ook) aan een infuus moet hangen en moet herstellen van bijwerkingen, maakt het heel erg lastig om een betrouwbare werkkracht te zijn. Men kan gewoon niet op mij rekenen. Ik vind dat heel erg. En dat breekt mij. Iets wat ik dolgraag doe, lukt niet meer op de manier die ik zou willen. Natuurlijk is het bespreekbaar en dat heb ik ook gedaan. Ik krijg de tijd en de ruimte om zelf aan te geven wanneer het gaat. Maar ja, ik vind mijn (nieuwe) rol gewoon niet leuk zo. Ik ben ook erg gaan twijfelen of ik het wel moet willen. Ach, ik zit gewoon in de knoop met deze kwestie. 

Ik heb een blog van een lotgenote gelezen op Instagram, die indruk op me maakte. Zij is net zo lang als ik bezig met haar traject. Zij krijgt nu een chemo waarbij ze haarverlies krijgt. Dat vindt zij heel erg. Ze kijkt in de spiegel en ziet hoe haar lichaam verandert door kanker. Ze herkent zichzelf niet meer door alles wat ze meemaakt. Ik snap haar heel goed. Ik heb niet zozeer dat ik mezelf niet herken, maar meer dat ik me heel bewust ben van alle veranderingen. Ik stond zaterdag ook voor de spiegel, maar de vraag aan mezelf was meer: wat is mijn leven nog waard, wat is mijn kwaliteit van leven? 

Ik wil niet ondankbaar lijken. Ik ben heel blij dat ik er nog ben en dat de doctoren en specialisten hun best doen om mij in leven te houden. Maar wat is het toch moeilijk om de kracht te vinden om door te gaan, die eindeloze chemo's, de scans, de afspraken.......Er is geen rust, het gaat maar door. 

Ik heb bij nader inzien besloten dat ik toch weer psychosociale hulp wil.........