2e ddAC - wat een week - het lukt

Mijn vorige blog eindigde met het vooruitzicht van mijn volleybal wedstrijd. Het is gelukt! 

Met een gelegenheidsteam hebben we een hele goede wedstrijd gespeeld en gewonnen. We hebben gestreden, gelachen, elkaar aangemoedigd, fouten gemaakt en punten gescoord. Samen! 

Ik heb 2,5 van de 3 sets gespeeld, gewoon goed en meestal geconcentreerd op de wedstrijd. Behalve de momenten dat ik even in mijn hoofd zat, ik dacht: ‘het gaat gewoon’ en was blij; ik dacht ‘straks ligt mijn staartje zo in zijn geheel midden in het veld’ en moest lachen; ik dacht ‘zal ik na de eerste set stoppen, ik heb toch genoeg bewezen’ nee natuurlijk niet, laat de coach maar beslissen, ik wil door.

Bijna onwerkelijk hoe blij en ook mijn teamgenoten blij, evenals onze supporters op de tribune. Wat hebben we toch een fijn clubje. En wat ben ik blij dat ik niks voor ze verstopt heb. Nu zijn ze er voor mij, allemaal op hun eigen manier.

Toen samen douchen. Ik heb hardop uitgesproken dat ik het een moeilijk moment vond om te laten zien wat er met mijn haren gebeurt. Eigenlijk weet ik niet eens meer wat er daarna precies gezegd werd, iedereen was aan het douchen, zoals altijd. Ik op mijn manier van nu, de rest zo ook in haar eigen routine. En gewoon kakelen en kletsen zoals altijd, over mij maar ook over zoveel meer.

Een moment vergeet ik niet meer, ik kreeg direct één knuffel. Van iemand die ik ook al heel lang ken op de club. Ook jaren mee samengespeeld. Het is moeilijk uitleggen maar anderen van de club zullen me zeker begrijpen als ik het vertel. Op een sociaal emotionele manier zijn wij zo anders (denk ik). En dat juist zij mij daar onder de douche zo spontaan een knuffel gaf had ik niet zien aankomen en deed mij heel erg veel, nog steeds.

Na nog een tijdje gezellig drankje in de kantine met een zeer blij en voldaan gevoel naar huis gefietst.

Zondag een rustige thuisdag, niks doen, stofzuigen, lekker buiten in de zon, lezen, ogen dicht, dromen.

De nieuwe week.

Bij het wassen en mijn haar verzorgen lukt het mij niet om mijn haren met de hand los uit elkaar te halen. Het zit in een soort bal. Ik pak de borstel, grijp de bal, alles te pakken. Whow - heel veel - alles in de wastafel - ik heb hier weer echt tijd voor nodig - het lukt me - maak nog een paar foto’s en gooi alles in de prullenbak. Kijk in de spiegel, toch opluchting, nog steeds ongeveer, maar wel heel dun, dekkend.

Na ontbijt ga ik op de fiets voor een paar uurtjes naar mijn werk, lunch mee en dan s’middags door naar de sportschool. Ik loop de 3 verdiepingen naar boven en sta plots stil. Moet op adem komen. Ik lijk voor het eerst tegen een grens aan te lopen. Schrik een beetje. Ik ben nog alleen op kantoor, ga zitten, verder niks. Log nog niet is. Even later komt mijn baas en goede vriend, altijd vol van een verhaal uit zijn leven. Ik luister rustig, we halen samen koffie, ik deel mijn energie momentje.

Terwijl ik wacht op een bel afspraak heb ik plots een bloedneus. Zo drup. Ik schrik en ook weer niet. Ik ben er niet ongewoon mee maar het was al weer langgeleden, mijn baas schrikt meer. Werken lukt, met momenten van concentratie en focus. Heb tussendoor wel extra ontspanning en rust nodig.

S’middags door naar de sportschool, daar gaat het eerste deel aan de apparaten goed. Ik luister naar mijn lichaam, forceer niks, doorloop mijn hele programma. Dan naar de fiets voor mijn 2e deel. Log in, zorg dat ik geconcentreerd mijn programma goed start. Ging afgelopen weken ook niet altijd goed, maar nu zou het toch moeten lukken. MAAR HET LUKT NIET. Wat ik ook probeer, mijn programma start niet, wel allerlei andere programma’s. Ik raak gefrustreerd, loop weg om af te koelen, probeer een andere fiets, het lukt niet. Vol van stress en emotie vertrek ik naar de kleedkamer, stuur een mail naar mijn fysio, ga douchen, laat mijn haren die mijn kapsel dekkend hielden achter en ga naar huis. 

Op de fiets geniet ik alweer van de wind door mijn haren, ben weer tot rust gekomen. 

Halverwege naar huis op het bankje zit X, ken ik van het volleybal, net een paar jaar gepensioneerd. Het lijkt dat hij net weg wil gaan, ik vraag of hij nog tijd heeft en ga naast hem zitten. We hebben een goed gesprek en genieten van de wolken en het uitzicht. 

Thuis, zitten, rust.

De rest van de week heb ik verder kunnen doen wat ik gepland had, dat is zeker geen 9-5 programma: ik had een pyamadag, doe mijn geplande sociale afspraken, doe vrijwilligerswerk vanuit huis, ga naar de teambespreking, ben er bij de volleybaltraining bij, beetje werk ook nog. Loop vaker tegen mijn energie grens aan, voel me regelmatig beetje koortsig, doe vaker een dutje, vraag soms aan mijn zoon of man om te koken of op te ruimen. 

Ik kijk terug op een goede week. Weet nu een beetje meer wat chemo met je doet. Weet ook dat er nog steeds heel veel wel kan. Realiseer me dat dit nog niet voorbij is en dat het waarschijnlijk ook nog moeilijker kan worden. Maar ik durf wel te blijven plannen en afspreken.

Vanavond de 2e bekerwedstrijd!