3e ddAc - tevreden vermoeid

Zondag 20 september

Mijn vorige blog eindigde natuurlijk weer met het vooruitzicht van een volleybalwedstrijd. Ook dat ging weer goed. 

Na de warming-up was ik blij dat ik de 1e set mocht uitrusten op de bank. 2e set gespeeld, 3e wilde ik weer op te bank. Maar het ging toch goed zei de coach. Ja, heel goed, maar nu wel echt rust nodig, zwetend als een otter zat ik naast hem, oh ik zie het, alsof ik 5 sets gespeeld had. 

Dit is het moment dat ik TEVREDEN VERMOEID ben. Deze uitspraak heb ik van een lotgenoot ontvangen op mijn bericht:

Teamsport en chemo - ervaring?

De antwoorden die ik kreeg op deze vraag hebben me zo geholpen om er voor te gaan, heel blij mee ❤️. En vorige week bleek dat de vraag ook opgepikt was door de redactie van kanker.nl en stond mijn bericht op de voorpagina. Met een mooie illustratie foto (zie hierboven, niet de werkelijkheid, zeg maar een jonge ik, ik ben mijn staart kwijt, speel met een dun haar laagje los, ook iets ouder, maar het kan wel, in de zaal).

Verder heb ik een goede week gehad, heb me gehouden aan een basis programma van oncologische fysio (2x/week op de sportschool), werk 2 dagen/week 2 tot 4 uur, thuis, rust, koken, volleybal, vrijwilligerswerk (administratieve ondersteuning, kan vanaf de bank).

En nu klinkt het zo makkelijk, alsof het vanzelf gaat. Maar ik heb mijn momenten wel, alleen ik keer op dit moment alles naar het positieve. En dan voel ik me bijna schuldig. Mijn oncoloog is ook wel onder de indruk van wat ik allemaal doe. Maar ik doe ook op momenten niks, pak rust, doe een dutje, alleen daar is niet zoveel over te vertellen.

Afgelopen woensdag had ik de 3e ddAC. Infuus ging nu in één keer goed. De verpleegkundige gaf me mee dat mijn laatste dunne laagje haar er ook nog af gaat, we gaan het zien. Over dit proces ga ik ook nog wel een keer schrijven (tip, kijk naar (beetje kalende) mannen, daar mag/kan zoveel, dan denk ik als jij er zo bij loopt dan kan ik er zo ook bij lopen). Voorlopig koester ik wat ik nog heb en geniet van de wind door mijn haren als ik fiets. Wel een versnelling lager, rustig aan, ik heb de tijd.

Gistermiddag/avond was ik nog op de club. Zelf geen wedstrijd maar kijken bij anderen / oud teamgenoten. Nog een na zit in de kantine. Natuurlijk was er aandacht en interesse in mijn verhaal, maar er was ook interesse in alle andere verhalen van iedereen over afgelopen week. Ik maak iets mee, de ander maakt ook iets mee. Even belangrijk en soms ook best heftig.

Ik weet dat de komende dagen moeilijker gaan zijn, steun medicatie stopt, vandaag werken mijn darmen, vanaf morgen verwacht ik weer tegen mijn fysieke grens aan te lopen (net als 2 weken geleden) en dan komt denk ik ook weer dat koortsige gevoel. En misschien wel meer. Ik probeer de basis te blijven doen en dan woensdag pyjama dag. Mijn man gaat voor zijn werk een paar dagen naar Engeland, hij is nu de boodschappen doen zodat ik me met de kinderen kan redden komende week.

Ja, je volwassen kinderen (22 en 25) die nog thuis wonen. Dat is een andere blog waard.

Net mijn dochter een knuffel gegeven, begreep van mijn man dat haar beste vriendin hier geslapen heeft, verteld zij me dat er nog 2 extra zijn blijven slapen. Ga ze zo zien als ze tevoorschijn komen.