Voorlopig

Rugpijn.
Ik had hem niet uitgenodigd, hij betaalde geen huur en aan tafel schoof hij nooit mee aan, maar verder bepaalde hij ongeveer alles. Hij  besliste hoe ik in bed lag. Wanneer ik eruit kwam. Hoe lang ik achter mijn computer kon zitten. Of ik zin had om in de tuin wat te prutsen. 
En vooral wanneer mijn nachtrust afgelopen was. Daar had hij een vrij eenvoudige regeling voor: wanneer het hem uitkwam.
Ik had geprobeerd hem buiten te krijgen met paracetamol. Hij lachte eens. Diclofenac. Nog altijd niks. Tramadol.Niks. Morfine dan maar Bij die laatste werd hij eventjes wat stiller, maar na een tijdje zat hij weer vrolijk met zijn voeten op tafel alsof het zijn eigen huis was.

Gisteravond heb ik dan mijn eerste fentanylpleister gekleefd.
Een klein dingetje eigenlijk. Ge plakt dat op uw arm en ge denkt: allez jongen, doe uw best. Meer ceremonie komt daar niet aan te pas. 
Rond twaalf uur werd ik wakker. Kriebelende vingers .
En dorst.
En dan, ja ... Hé , mijn rug. Waar was mijn rug?

De pijn was er nog wel, maar ergens ver weg. Niet meer met zijn voeten op tafel. Hooguit nog op een keukenstoeltje achteraan.

Goh. Hier teken ik voor.

Echt waar. Als dit zo blijft, mogen ze die pleisters op mij blijven plakken tot ik eruitzie als een oude reiskoffer vol bagagelabels.

Zaaalig.

Dus zit ik hier nu midden in de nacht achter mijn computer. Cappuccino erbij, wat tokkelen. Geen rugpijn die staat te brullen, geen zoektocht naar een houding die vijf minuten vol te houden is.
Eindelijk rust. 

Bijna toch. Want vanaf dat keukenstoeltje achteraan hoor ik hem nog altijd. Heel zachtjes. En af en toe kijk ik toch eens om. Hij heeft tenslotte al eerder gedaan alsof hij zich koest ging houden.
Maar na een tijdje begint zelfs dat zachte gezeur mij alweer te ergeren.

Zoudt ge nu godverdomme niet gewoon helemaal kunnen oprotten?

Pfff. Een paar dagen geleden had ik veel geld gegeven om hem alleen nog op dat keukenstoeltje te hebben. Nu wil ik dat stoeltje ook terug.

En ondertussen hou ik hem toch maar een beetje in de gaten.

PS
En nu zijn we deze ochtend opgestaan. Rond 7 u. Best goed geslapen. Maar de pijn was, hoewel nog best draagbaar toch weer erger dan ik graag heb. Zojuist dus 10 mg morfine bijgenomen😥

25 reacties

Hoi Willy.

We zijn nu 3 dagen verder en hij merkt dat de scherpte van de pijn er wat af is .

Ik zie dat het lopen en opstaan makkelijker is. Vandaag heeft hij zelf 5 uur gewerkt met kleine pauzes tussen door waarin hij dan wel zitten moet. Maar dit is weer een stukje wat ingeleverd was terug gewonnen .wellicht tijdelijk maar voor nu fijn. De vermoeidheid blijft.

 

Laatst bewerkt: 07/09/2026 - 20:34

Daar ben ik eigenlijk het meest lastig voor. Een 25µg pleister is niet niks. 
En nu geven ze af op het feit dat zo'n ding tot 24 uur nodig heeft om op volle stekte te komen, maar als daarbovenop een morfinepil, al is het een traagwerkende , nog onvoldoende resultaat geeft, pfff....
Enig positieve is dat de pijn draagbaar is, en dat ik vannacht best goed geslapen heb. Dus ik wanhoop nog niet🙏🏻

Laatst bewerkt: 05/09/2026 - 08:58

He, pijn is niet fijn. Dat rijmt. Meestal zeg je voor de lol echter; pijn is fijn :) :) En dan dat die medicatie niet genoeg werkt...vervelend.

Misschien, voor nu, iets meer tevreden moeten zijn met dat je na dat laatste middel de minste pijn had in plaats van het helemaal weg willen hebben. Wellicht is het niet te bereiken nu, in ieder geval niet met wat je nu geprobeerd hebt? Maar er zijn wellicht nog andere dingen of dosissen uit te proberen?

Het is net als met de bovenburen. Eerst heb je mega overlast 24/7, asociale buren, dan gaan ze verhuizen, nieuwe betere buren en dan heb je medium overlast en wat afwisseling van wel en niet, en harder en zachter. En daar moet ik het dan maar mee doen haha. Leuke metafoor he?

Die trut van boven mij was dan jouw vervelende ruggenmannetje. :)

Ik voel me er wel beter bij, omdat er nu wat afwisseling is, daardoor staat mijn hoofd minder aan, dan als er 24/7 harde geluiden zijn zonder break. Dus ik focus me op de verbetering en niet dat het 100% wegmoet, want er is ook nog zoiets als de houten vloeren waardoor 100% stilte waarschijnlijk nu niet te realiseren valt. Verwachtingen bijstellen.

Dus wellicht heb je er wat aan, jij maakt ook altijd mooie verhalen, dus ik dacht, laat ik ook eens een metaforisch verhaaltje schrijven.

Hopen op een goed doktersbezoek en oplossingen half september, sterkte.

 

 

 

 

Laatst bewerkt: 05/09/2026 - 18:17