Moet ik mijn kanker eerst verwerken om weer door te ‘mogen’ gaan?

Het goede nieuws dat je wilt ontvangen wanneer je kanker hebt, heb ik gekregen! Alle onderzoeksuitslagen zijn goed. Geen uitzaaiingen. En er zijn geen verdere behandelingen meer nodig. Geen operatie meer op de planning, geen volgende behandeling waar ik naartoe moet leven. De controles uiteraard, maar dat is juist alleen maar goed! 

Dat is natuurlijk wat je wilt horen. Ontzettend fijn nieuws. En toch voelt het soms een beetje vreemd. Want als je een tijdje vooral bezig bent geweest met kanker, de verschillende soorten, nieuwe termen en alle onderzoeken, een diagnose, een operatie en alles wat daarbij komt kijken, is er ineens weer ruimte. Ruimte om verder te gaan. Maar wat betekent dat eigenlijk?

Maar juist dat doorgaan is wat ik altijd heb gedaan is dat nu een goede keuze? Doorgaan kan ik goed. Eigenlijk té goed misschien. Als er iets gebeurt, dan ga ik verder. Schouders eronder. Kijken wat er nodig is. Het volgende doel zoeken. Weer aan het werk. Weer plannen maken. Dat heeft me ook heel ver gebracht. Maar tegelijkertijd weet ik inmiddels dat dat altijd maar doorgaan ook een keerzijde heeft. Mijn lichaam heeft me daar eerder al signalen voor gegeven. Klachten, vermoeidheid, spanning.

Misschien is doorgaan dus niet altijd hetzelfde als goed voor jezelf zorgen. En dat is iets waar ik nu opnieuw naar moet kijken. Of beter gezegd: naar moet voelen en keuzes moet maken.

Moet ik eerst alles verwerken voordat ik verder kan? Ik hoor en lees regelmatig dat je na zo’n periode tijd nodig hebt om alles te verwerken. Dat begrijp ik. Maar ik vraag me ook af hoe dat er voor mij uitziet. Moet ik eerst stilstaan voordat ik weer verder mag? Moet ik wachten tot alles een plek heeft gekregen? Of kan verdergaan juist óók onderdeel zijn van verwerken?

Misschien hoeft het niet óf het één óf het ander te zijn. Misschien kan ik verdergaan, maar deze keer anders. Niet meteen doorrennen naar het volgende. Niet alles volplannen omdat ik gewend ben om bezig te zijn.Maar wel weer nieuwsgierig worden naar wat er komt.

Dus wat ga ik doen? Ik merk dat ik behoefte heb aan iets nieuws. Niet omdat ik wil doen alsof er niets is gebeurd. Ook niet omdat ik mijn verhaal zo snel mogelijk achter me wil laten. Ha ik ben eigenwijs maar ook mezelf en omdat ik voel dat er weer ruimte komt om vooruit te kijken. Daarom ben ik inmiddels toch begonnen aan die studie die ik al zo graag wilde doen!

Iets nieuws leren. Mezelf opnieuw uitdagen. Nieuwe kennis opdoen. Nieuwe vragen stellen. En misschien is dat precies wat ik nu nodig heb. Niet om terug te gaan naar wie ik was. Maar om opnieuw te ontdekken hoe ik verder wil. Want misschien is dat wel de echte volgende stap.

Niet alleen herstellen van wat er is gebeurd, maar opnieuw kiezen hoe ik mijn leven wil leven. Rustiger misschien. Bewuster. Met meer aandacht voor wat mijn lichaam en mijn hoofd me vertellen. En ja… waarschijnlijk zal ik mezelf daar nog regelmatig aan moeten herinneren.

Want doorgaan? Dat kan ik als geen ander. Nu nog leren wanneer ik even niet hoef. Of dat een pauze ook gewoon prima is.