Mijn lichaam weer vertrouwen. Een stuk makkelijker gezegd dan gedaan.

Ik wil na mijn kanker mijn lichaam weer voelen. Niet alleen weten dat het er is. Niet alleen functioneren, doorgaan en doen wat het moet doen. Maar het weer echt voelen.

Want ergens wist mijn lichaam eerder al dat er iets niet klopte. Ik voelde dat mijn lichaam anders was, maar kon daar toen geen betekenis aan geven. Pas achteraf bleek dat dit de kanker was.

De afgelopen week zat ik erg in mijn hoofd. Veel nadenken, analyseren, vooruitkijken. Dus ging ik vandaag naar de massagesalon. Even uit mijn hoofd. Even niet nadenken. Gewoon voelen. En eerlijk? De massage was heerlijk, dankzij Kim ;-) 

Maar het voelen van mijn lichaam viel flink tegen. Niet omdat de massage slecht was. Integendeel. Maar omdat ik merkte hoe lastig het voor mij eigenlijk is om mijn lichaam weer echt te ervaren. Het was alsof ik letterlijk lossta van mijn lijf.

Ik voel anderen soms beter dan mezelf. Als HSP’er vind ik dat een vreemde gewaarwording. Ik ben gewend om veel te voelen. Prikkels, stemmingen, sferen, emoties. Mijn lichaam heeft altijd veel signalen afgegeven. 

En het bijzondere is: in verbinding met een ander kan ik die gevoeligheid nog steeds heel sterk ervaren. Ik kan de energie tussen twee mensen voelen, de sfeer, een aanraking, een bepaalde nabijheid. Soms is er helemaal geen uitleg nodig om te weten dat iets er is.

Dit heb ik kortgeleden nog meegemaakt en dat maakt het ergens extra bijzonder.

Ik kan dus de verbinding met een ander heel sterk voelen, terwijl ik tegelijkertijd merk dat de verbinding met mijn eigen lichaam minder vanzelfsprekend is geworden. Alsof ik mijn gevoeligheid niet kwijt ben, maar opnieuw mag leren richten. Niet alleen naar buiten. Ook weer naar binnen.

Misschien is dat wel een belangrijk onderdeel van mijn herstel. Niet alleen mijn lichaam weer sterker maken. Niet alleen mijn conditie opbouwen en weer fit worden. Maar ook opnieuw leren luisteren naar wat mijn lichaam mij vertelt. Zonder ieder signaal meteen te analyseren. Zonder voortdurend op mijn hoede te zijn. Eerst weer voelen. Dan weer leren vertrouwen op wat ik voel.

En daarna misschien ook weer vertrouwen op wat mijn lichaam aankan. In bewegen, in werken, in het dagelijks leven. Want herstel gaat voor mij blijkbaar niet alleen over weer kunnen wat ik vroeger kon. 

Het gaat ook over weer thuiskomen in mijn eigen lichaam. En misschien is dat precies waar ik nu sta. Mijn lichaam is veranderd door de kanker. En dus mag ook de manier waarop ik naar mijn lichaam luister veranderen.

De massage was daarin geen eindpunt. Eerder een eerste kleine herinnering: 

Ik ben niet alleen mijn hoofd.  Ik heb ook een lichaam. En ik mag daar weer naar leren luisteren.

Stap voor stap. Niet terug naar hoe het was. Maar opnieuw vertrouwen op wat er nu is.