De Anus schrijft

Sinds ik morfine gebruik, is mijn rug een stuk aangenamer gezelschap geworden. 
Mijn darmen zijn er minder enthousiast over. Volgens de medische wereld is de oplossing eenvoudig: neem er een laxeermiddel bij.
De praktijk blijkt iets ingewikkelder. En aangezien de Nationale Aambeienbond onlangs al zijn beklag mocht doen in de ProstaatPers, vond blijkbaar nog iemand uit dezelfde regio dat het tijd werd om van zich te laten horen.
 

Geachte redactie van de ProstaatPers,

Met belangstelling heb ik onlangs de open brief van de Nationale Aambeienbond gelezen. Mooi hoor. Heel ontroerend ook. Rood, gezwollen en miskend. Ik kreeg er bijna tranen van in mijn ogen, als ik ogen had gehad. Inmiddels hebt u die club zelfs officieel als sympathiserende vereniging opgenomen. Van harte gefeliciteerd. Toch bleef ik na lezing met één vraag zitten: waar denkt u eigenlijk dat die heren wonen?

Ik schrijf u als anus van de heer Willy. Jarenlang heb ik een bijzonder rustig bestaan geleid. Ik zat waar ik hoorde te zitten, ergens uit het zicht, deed mijn werk wanneer dat nodig was en hield mij verder gedeisd. Meestal duurde onze dagelijkse samenwerking hooguit enkele minuten. Meneer kwam binnen, ik deed wat er van mij verwacht werd en daarna zagen we elkaar uren niet meer. Een uitstekende arbeidsverhouding.

Toen kreeg meneer prostaatkanker. Vervelend voor de prostaat, dacht ik. Niet mijn afdeling. Dat bleek naïef. Tijdens de bestralingen maakte ik voor het eerst kennis met Microlax. Een klein wit tubetje met een dun tuitje. Even inbrengen. Dat woord even is duidelijk geschreven door iemand die aan de andere kant van het tuitje stond. Vervolgens een kwartiertje wachten en dan moest de hele boel leeg zijn omdat meneer onder een bestralingsapparaat werd verwacht. Ik heb dat allemaal zonder officiële klacht doorstaan. 
Daarna keerde de rust terug en dacht ik dat mijn bijdrage aan de oncologie erop zat.

Tot meneer onlangs morfine begon te slikken. De rug is daar bijzonder enthousiast over. Meneer trouwens ook. Hij slaapt weer en vertelt aan iedereen die het horen wil dat morfine fantastisch spul is. Ik gun hem dat van harte. Maar terwijl bovenaan de vlag werd uitgehangen, viel hier beneden het transport stil.

De eerste dag merkte niemand iets. Daarna begon meneer wat onrustig te worden. Hij ging zitten. Ik maakte mij klaar. We wachtten. Niets. Hij duwde een beetje. Nog altijd niets. Hij stond weer op. Tien minuten later voelde hij opnieuw iets en daar kwam hij weer. Zitten, wachten, voorzichtig persen. Ik deed mijn best, maar veel kan ik niet beginnen wanneer er van hogerhand niets fatsoenlijks wordt aangeleverd.

Daarom kwam Movicol. Iedere dag een uitknijpbaar zakje met een soort gel, zowaar met aardbeiensmaak. Soms doet de medische industrie al eens moeite om iets genietbaar te maken. Het maakte alles inderdaad zachter. Alleen kwam het nog altijd niet behoorlijk vooruit. Soms een klein beetje. Net genoeg om meneer hoop te geven. Schoonmaken, broek weer op en even later opnieuw dat gevoel. Op den duur wist hij niet meer of hij werkelijk moest of dat er gewoon wat lucht onderweg was. Dat onderscheid blijkt verrassend belangrijk zodra uw darmen niet meer volgens de oude dienstregeling werken.

Het toiletpapier verdient daarbij een afzonderlijke klacht. Op de verpakking staan wolkjes, veertjes en woorden als soft en comfort. Dat is reclame. Na de zoveelste veegbeurt voelt het ongeveer als schuurpapier. Meneer heeft inmiddels verzachtende crème aangeschaft. Lief bedoeld, maar daardoor is het hier nu niet alleen gevoelig maar ook vettig. 
Van de Nationale Aambeienbond ondertussen geen spoor. Die hebben het waarschijnlijk te druk met hun nieuwe status als sympathiserende vereniging.

En toen zag ik het tubetje.

Microlax.

Ik herkende het onmiddellijk. Er zijn beelden die een anus nooit vergeet. 
Meneer draaide het dopje eraf en even later was het zover. Een kwartier later kwam de eerste flinke levering. Meneer keek tevreden. Zo. Dat lucht op.

Ik wist beter.
Tien minuten later zaten we er opnieuw. Daarna nog eens. En nog eens. Ruim een uur lang kwam meneer om de zoveel minuten terug. Tegen het einde hoefde hij het licht nauwelijks nog uit te doen. Het resultaat was indrukwekkend, maar mijn enthousiasme was beperkt. Ik heb nog overwogen de Nationale Aambeienbond om bijstand te vragen, maar die vertegenwoordigt naar eigen zeggen uitsluitend uitwendige belangen.

Sindsdien hoor ik meneer spreken over de juiste verhouding. Niet te weinig Movicol, want dan gebeurt er niets. Niet te veel, want daar hebben we inmiddels ook ervaring mee. Microlax alleen wanneer het echt nodig is. Minder persen. Voorzichtig met toiletpapier. Een beetje crème wanneer mijn arbeidsomstandigheden daarom vragen. Kijk, daar kan ik mee leven.

Alleen ving ik gisteren iets op waar ik minder gerust op ben. Blijkbaar bestaan er ook medicijnen die de darmen niet alleen zachter maken, maar ze daadwerkelijk aansporen om harder te werken. Stimulerende laxeermiddelen, noemen ze dat. Ik hield mijn hart vast, of wat daarvoor hier beneden moet doorgaan. Want ik hoorde in hetzelfde gesprek woorden vallen als darmkrampen, gerommel en diarree. Zelfs winderigheid werd niet uitgesloten.

Ik wil mij niet bemoeien met medische beslissingen van hogerhand, maar misschien kunnen we eerst even kijken of het huidige personeel met enige zachte aandrang weer aan het werk te krijgen is. De voorbije weken hebben mij geleerd dat er tussen volledige stilstand en algemene mobilisatie nog een heel gebied moet liggen.

Mijn eisen zijn namelijk uiterst bescheiden. Eén normale stoelgang. Liefst 's morgens. Alles in één keer, waarna meneer tevreden mag zeggen: dat deed deugd. Vervolgens vriendelijk schoonmaken, broek omhoog en minstens vierentwintig uur geen bezoek meer. Is dat tegenwoordig werkelijk te veel gevraagd?

Ik begrijp best dat ik medisch gezien weinig aanzien geniet. Voor een hart bestaan complete afdelingen. Hersenen krijgen professoren. De prostaat van meneer heeft inmiddels meer scans gehad dan ik vakantiefoto's heb gezien. Zelfs de aambeien hebben tegenwoordig een Nationale Bond. Maar zodra het over mij gaat, blijft de medische uitleg beperkt tot één keurige zin: "Morfine kan verstopping veroorzaken. Neem eventueel een laxeermiddel."

Eventueel.

Ik nodig degene die dat woord bedacht heeft graag uit om hier eens een week te komen wonen.

Voor alle duidelijkheid: ik hoef geen eigen bond. Geen lintje. Geen studiedag en geen zetel in het bestuur van de ProstaatPers. Ik wil één fatsoenlijke stoelgang. Een zacht velletje toiletpapier. En daarna zou ik het bijzonder op prijs stellen als iedereen weer doet wat men vóór de kanker jarenlang uitstekend deed.

Mij vergeten.

Met vriendelijke groet,

De anus van meneer Willy

Momenteel enigszins overwerkt, maar nog steeds in functie