Belastbaarheid

Dus ik heb het geprobeerd. Ik ben ergens gestart. Een nieuwe plek, een nieuwe kans. 0 naar 100, zoals ik altijd deed. Ik had de assessments met vlag en wimpel gehaald. Ik kon het werk aan. Ik wist dat ik het kon. En het was ook bijzonder. Want na jaren van stilte, van ziekenhuisbezoeken en overleven, was er plotseling weer een wereld. Een wereld met scherpe analyses, politiek gevoelige verhoudingen, spelregels die ik probeerde te doorgronden. Ik had weer oog voor andere zaken, voor de maatschappij, voor de wereld om me heen. Dat was overweldigend en prachtig tegelijk. Het bruiste in mij! Maar ik had niet gerekend op twee dingen: de omgeving en mijn eigen lijf. Het woord ‘belastbaarheid’…

De omgeving was niet veilig. Geen buddy, geen begeleiding, geen zachte landing. Alleen maar presteren. Een toxische plek waar je niet mocht leren, maar moest leveren. En ik, met mijn chemobrain en vermoeide lijf, probeerde mee te komen. De spelregels waren plotseling anders. Of had ik ze eigenlijk nooit begrepen? Ik blijf ondernemer, zelfstandig, eigenwijs. Al die interne systemen en bedrijfspolitiek waren voor mij een vreemde taal. Ik kon niet. Ik stortte in. En toen was het klaar. Niet omdat ik niet kon, maar omdat ik niet paste. Dus nu ben ik thuis. Ziek thuis. Met een ziekmelding nota bene. En een hoofd dat nog steeds denkt: ik kan het wel. Ik kan nog steeds alles.

Maar dat is niet zo…….

Ik heb iets anders nodig. Iets wat ik niet wil. Iemand die me leert integreren na kanker. Iemand die tegen mijn ego zegt: "Bek houden, Miek. Eerst herstellen en voelen waar je grens werkelijk ligt." Belastbaarheid ervaren..loslaten van hoe het ooit was. Accepteren wat nu is..daar gaan we weer…die overgave..Want ik blijf maar denken dat ondernemen  gelijk staat aan; genezen van kanker. Dat als ik weer werk, alles goed komt. Dat ik mezelf kan forceren om weer de oude te zijn. Maar dat is verwarring. Dat is mijn koppige kop die niet wil luisteren. Die wil rennen, terwijl mijn lijf zegt: lig stil. Zou ware vrijheid het erkennen van de afgrond zijn? Misschien is vrijheid de moed om te zeggen: "Ik weet het niet. En ik heb hulp nodig." En dat doe ik nu. Niet omdat ik wil. Maar omdat ik het moet. IK WEET HET NIET.