Schrijvend verwerk ik dingen of geef ik ze een plaats in de ruimte. Hier een greep uit m’n hoofd waarin op zoek ben naar de juiste woorden om te voelen of dit de waarheid is…
Dus ik heb het geprobeerd. Ik ben ergens gestart. Een nieuwe plek, een nieuwe kans. 0 naar 100, zoals ik altijd deed. Ik had de assessments met vlag en wimpel gehaald. Ik kon het werk aan. Ik wist dat ik het kon. En het was ook bijzonder. Want na jaren van stilte, van ziekenhuisbezoeken en overleven…
Dus daar sta ik dan. In dienst. Niet omdat ik het wil. Niet omdat het bij me past. Maar omdat de rekeningen niet wachten en mijn lijf niet meer meewerkt. Dat is de waarheid. De rauwe, ongemakkelijke, niet-in-mijn-verhaal-passende waarheid. En ik ben er nog steeds niet aan gewend. Sterker nog: ik…
Ik voel me vaak een verzameling losse flarden, een collage van andermans verwachtingen. Vroeger, voor de kanker, was er een verhaal. Een lijn. Ik was die individualist, die eigenwijze, die zijn eigen plan trok. Die identiteit was een harnas, maar ook een huis. Met de diagnose viel in één klap dat…
Kanker. Confrontatie op alle lagen. Zes maanden chemotherapie. Een borstoperatie. Een okseltoilet. Protonentherapie. En daarna nog zes maanden zuurstoftherapie. Elke dag opnieuw naar het ziekenhuis rijden. Elke dag opnieuw plaatsnemen in een tank die onder druk wordt gezet. Dit werd een ‘normaal’…