Zo slap als een vaatdoek........

Het is weer rollercoaster time! De afgelopen drie weken bevind ik me weer in een trein die heel hard voort dendert. Waarheen? Geen idee! Dit alles naar aanleiding van het feit dat ik me de laatste tijd extreem moe heb gevoeld. Ik voelde mij zo slap als een vaatdoek! Sinds ik de hormoonpillen ben begonnen te slikken, begon ik me moe te voelen. Dat begon geleidelijk. Ik dacht eerst dat het met hooikoorts te maken had. Daar kan je ook flink moe van worden. Het werd steeds erger; traplopen ging moeizaam, lange afstanden lopen was ook niet te doen, douchen en tandenpoetsen kostten veel energie en zelfs het aantrekken van mij steunkous putte me uit. Heel erg raar. Ik wist wel dat een bijwerking van de Letrosol vermoeidheid was, maar had niet verwacht dat het zó heftig zou zijn. Ik begon me zorgen te maken, want als ik me zo bleef voelen, dan zou het wel heel moeilijk worden om te blijven werken. Ik besloot om Chat Gpt maar te vragen of die extreme vermoeidheid kon komen door de Letrozol. Ja dus. 

Ik had een telefonische afspraak met de oncoloog en ik vertelde haar hoe ik me voelde. Zij zorgde ervoor dat ik de volgende dag meteen bloed kon prikken en bij de verpleegkundige langs kon. Zo geschiedde. Ik ging bloed prikken wat niet vanzelf ging. Ik werd twee keer geprikt en het deed gewoon zeer! Enfin, daarna mocht ik 2 uur wachten eer ik bij de verpleegkundige langs kon. Ik besloot iets nieuws te doen: ik ging op verdieping 7 op het terras zitten. Wat een mooie omgeving zeg. Ik zat daar in mijn eentje met mijn koptelefoon op naar muziek te luisteren. Het was warm, maar ik zat lekker in de schaduw. 

Na twee uur ging ik naar beneden. De verpleegkundige vroeg mij hoe het met me ging. Ik zei: "niet zo goed, denk ik". Ze zei: "klopt, kom maar door, we gaan jouw een bloedtransfusie geven"! O joh! Bloedtransfusie?!? Tjonge jonge, was het zo erg? Ja, mijn HB was erg laag. Dat verklaart die extreme vermoeidheid. Jeetje zeg. Alleen mijn verpleegkundige kon mij enigszins aan het lachen krijgen. Want ik was zó moe, dat ik niet eens kon glimlachen. Ze zei: "ik weet hoe belangrijk je werk voor je is en je bent nu bezig met de laatste stuiptrekkingen van het schooljaar. Dus we gaan jou oplappen, zodat je het einde haalt!" Na een paar telefoontjes had ze geregeld dat ik diezelfde dag nog mijn bloed kon krijgen. Ik moest nog 1,5 uur wachten op de afdeling dagbehandeling. Aldaar probeerde de verpleegster een goede ader te vinden, maar zonder succes. Toen werd er er een broeder erbij geroepen. Ook hij slaagde niet, zelfs niet met een echoapparaat! Op een gegeven moment besloot hij mij naar de OK te brengen om het infuus aldaar te laten aanbrengen door een anesthesist. Na heel hard op de rug van mijn hand te hebben geklopt, werd er een ader goed zichtbaar en de naald meteen in gejast! Fieuwwww. De verpleegsters van de dagbehandeling waren verbaasd dat er een groen infuus is gebruikt. Ik vroeg waarom. Het was de dikste naald!! O lieve help, maar goed ook dat ik het niet van tevoren heb geweten. Maarre, hoe doe ik dat de volgende keer???? Ik wil het helemaal niet weten! 

Goed, vier uur later sinds mijn eerste afspraak om 12.30 uur lag ik daar aan de transfusie. Het was één uur per zak en had er dus twee! Om 19.00 uur liep ik richting de uitgang. Wat een middag, wat een middag! 

De volgende dag zou mijn verpleegkundige met mij checken hoe ik me voelde. Ik moet zeggen dat ik me bij thuiskomst meteen al wat energieker voelde. Ik was op school met mijn kleutertjes toen ik het telefoontje kreeg. Ik vertelde dat ik me best oké voelde. Maar de verpleegkundige had wat anders te melden: ik moest snel voor een scan komen, omdat de oncoloog zich zorgen maakt. Ik was zo overvallen door dit gegeven, dat ik niet vroeg waarom of waardoor. Wat een ge@#$%^k alweer!!! Dus gisteren ging ik voor de scan. Ik zou anders pas half juli de scan krijgen, maar nu dus vervroegd. Mijn kuur is ook bijna voorbij. Nog één pil voor morgen. 

We gaan het allemaal weer meemaken. Wat het ook is, ik kan er toch niets aan veranderen. Het is wat het is en daar moet ik het mee doen. Ik ben mentaal erop voorbereid dat ik misschien straks een chemokuur krijg, maar ik ben bang dat mijn "goede" nier het allemaal niet trekt. Ik zag laatst dat hij het maar voor 40% doet. Klinkt in mijn oren niet best. Ik heb zó geen zin in nog meer complicaties.