Afscheid.............

Wat een dag was het vandaag........... een dag vol afscheid. Afscheid van kinderen, afscheid van ouders, afscheid van collega's, afscheid van mijn werk. Afscheid nemen zonder te weten wanneer ik iedereen weer ga zien. Toen ik vorige week afscheid nam van de kinderen en collega's van mijn zzp-werk voelde ik me heel verdrietig. Ik voelde zelfs een beetje angst, want ik kon niet beloven dat ik er in het nieuwe schooljaar er weer zou zijn. Grote onzekerheid. Dat is zó een naar gevoel! 

Het was vandaag en beladen dag. Mijn laatste schooldag. Ik stond best goed op, maar was een beetje verdoofd. Even twijfelde ik of het verstandig was om naar school te gaan en iedereen onder ogen te komen. Ik wist dat bij het eerste oogcontact of de vraag: "hoe gaat het?" ik zou breken. Ik heb vannacht mijn uitslag gelezen en dat was niet oké. Er zijn nóg meer plekjes bijgekomen en die er al waren, zijn nog meer gegroeid. Er stond wel "minimale groei", maar ja, hoe moest ik dat interpreteren? Valt dat te verwaarlozen of is dat toch alarmerend? In ieder geval zou ik vandaag weer een telefoontje krijgen van mijn verpleegkundige en dan zou ik het weten. Maar goed, eerst de dag door zien te komen.

Ik kwam mijn klas binnen en daar stond mijn collega en ja hoor,,,,, daar ging ik. Ik vertelde wat ik wist en daar stonden we. Heel verdrietig. Nog een andere lieve collega kwam erbij en daar stonden we met z'n drieën emotioneel te wezen. En de dag moest nog beginnen. In de teamkamer ging het niet veel beter. Iedereen ziet natuurlijk aan je dat je verdrietig bent en vraagt hoe het gaat. Dus ik vertelde wat de situatie was. Er viel een doodse, ongemakkelijke stilte. Tja, wat moet je dan zeggen? Het is zo moeilijk. Ik heb zo hard gevochten om het schooljaar af te maken en had gehoopt op een gezellige afsluiting met iedereen, maar dat is niet gelukt. Ik vond het vooral heel sneu voor de collega's, want 's ochtends vroeg vóór school gun ik iedereen mentale rust en vrolijkheid eer de dag te beginnen. En ook een leuke afsluiting van het schooljaar. Maar in plaats daarvan heerste er een begrafenisstemming. Maar goed, het leven ging door en de kids wachtten op ons. Dus ging ik naar mijn klas om ze te ontvangen. Met de kleuters heb je geen tijd om teveel te denken aan ellende. Ze zijn blij om hun juf te zien, vragen om aandacht en zorgen voor een welkome afleiding. Gedurende deze kankerjaren heb ik een soort mechanisme opgebouwd. Een soort aan- en uit knop die ik heel goed kan bedienen. Steeds schakelen tussen huilen en niet huilen en doen alsof er niets aan de hand is en doorgaan.

De brok heeft wel de hele dag in mijn keel gezeten, hoor. En het telefoontje dat ik later die ochtend kreeg, zorgde ervoor dat ik nog meer in de shit zakte. Mijn verpleegkundige klonk serieus, maakte geen grapjes en stak meteen van wal. Het ís zorgwekkend wat er met mij aan het gebeuren is. Nóg meer uitzaaiingen in de buik, hormoonkuur die niet aanslaat, de vermoeidheidsklachten die ik heb, de te lage HB, de nierfunctie die onder maat is........ Getverderrie. Ik hoorde het verhaal aan. Ik besefte dat dit zomaar eens het begin van het einde zou kunnen zijn. Mijn favorietste verpleegkundige had het met mij te doen. Ik kon horen dat ze het sneu vond om mij dit nieuws te vertellen. Ze klonk aarzelend en ongemakkelijk, ze wenste mij sterkte en hing op. 

Tja, daar moest ik het mee doen. Zo ging ik dus de vakantie in. Met een #$%%^&-nieuws! Er zijn veel tranen gelaten, want vandaag nam ik afscheid van een super leuke collega die elders gaat werken en ook van een aantal leerlingen die naar een andere school gaan of naar een andere groep. Afscheid genomen van mijn duo-partner die het het ook moeilijk heeft met deze hele situatie. (kanker heb je niet alleen) Wij hadden samen grootse plannen met onze Taalklas, maar het is weer onzeker of ik terug kan komen dus moet ze het weer in haar eentje doen.

Aanstaande dinsdag ga ik bloed prikken om de HB te checken (ik voel me nog steeds moe) en ga daarna op consult bij de oncoloog die ik de eerste keer had. Dr. prof. WvG is afwezig. Ik ben benieuwd of we meteen met de chemokuur gaan starten. De kuur waarbij ik 24 uur in het ziekenhuis moet blijven. Ik ben zo benieuwd. Vooral naar de duur van de kuur. 

Ik hoop dat ik het allemaal trek......................