piekeren

Zoveel dingen uit het verleden houden me af en toe bezig.
Beloftes die verbroken werden.
Ik heb het altijd iets van heilig gevonden, de woorden die je tijdens een huwelijkssluiting gebruikt.

k beloof je trouw te blijven in goede en slechte tijden, in rijkdom en armoede, in ziekte en gezondheid. Ik zal je liefhebben en koesteren, alle dagen van mijn leven, totdat de dood ons scheidt

Mijn geschiedenis, vertelt helaas een ander verhaal, maar ik heb mijn deel van de belofte altijd gehouden, ik kan me niet voorstellen, het anders te doen.
Maar het staat aan de basis voor een leven samen, voor een band die je met elkaar hebt, en die je verder uitbouwt, en die je zeker in moeilijke tijden, overeind houdt.
En als je samen een gezin opbouwt, dan zou die belofte ook uitgebreid moeten worden, het geldt ook voor hun, hoewel, tot de dood ons scheidt, iets is wat ik voor mijn rekening moet nemen, en zo hoort het ook te zijn.

De manier waarop mijn stiefdochter me uit haar, en haar broers leven gewist heeft, doet me nog steeds zeer.
door alle foto's, kaarten en geluk en beterschap wensen, en alle tekeningen uit mijn huis te verwijderen, voel ik alsof ik effectief uit hun leven gewist ben.
Dat doet na al die jaren dat ik de huwelijksbelofte ook voor hun heb gehouden, zo vaak zeer.
Ik ben iemand die probeert iets op een normale manier bespreekbaar te maken.
Als er onenigheid in de familie was, en dat was altijd tussen de twee stiefkinderen, dan was ik degene die ze om tafel riep, ze de gelegenheid gaf om hun grief te uiten, daar een eigen draai aan gaf, zodat ze elkaars standpunt begrepen, en werd de draad weer opgepakt.

Dit doe je niet, om er dankbaarheid voor terug te krijgen, maar omdat het allemaal hoort bij die ene belofte, het is er een deel van, het houdt niet op bij je wederhelft.
Mijn vrouw heb ik vergeven, en ik zou dit ook voor mijn stiefkinderen willen doen, maar wat ze gedaan hebben, is zo fundamenteel verkeerd, dat ik er regelmatig over pieker.
En telkens is er die behoefte om ze uit te leggen, waarom het me zo zeer heeft gedaan,
Ik ben ook niet iemand die zijn gram moet halen, oog om oog, tand om tand, is op mij niet van toepassing, dat lost niks op, maar dit kan ik niet oplossen, dit moet echt van hun kant komen.
Bob heeft geprobeerd te bemiddelen, vanuit, dat hij boven de partijen staan, maar heeft ook aangegeven, dit niet eindeloos te doen.
Het is bij twee pogingen gebleven, en nu is het geen onderwerp van gesprek meer, omdat ik de laatste keer heb gezegd, dat, pas als ze beiden begrijpen wat ze gedaan hebben, en daarvoor ook de verantwoordelijkheid nemen, ik bereid ben om het gesprek aan te gaan.

Maar nog steeds voelt het als onrecht, en daar kan ik moeilijk mee omgaan.
Van de verbinder in ons gezin, ben ik een buitenstaander geworden.
Ik heb mijn stiefdochter, een paar keer mijn auto uitgeleend, omdat er dingen helemaal misliepen in hun leven, ook nu weer heeft ze hem een week, want ze hebben een ander huis gekocht, en dan kan het zijn, dat hij nodig is,
Ik klaag niet, maar dit is nu de derde of vierde keer, en alleen de eerste keer was er een bedankt, daar heb ik op gereageerd, dat de omstandigheden het vroegen, nooit meer iets op gehoord.
Voor mij voelt het bijna als haat.
Ze hebben straks een ander adres, maar zijn duidelijk niet van plan het met mij te delen, en zo raak ik steeds verder verwijderd, van dit stuk van mijn leven, waar ik ook degene was die gaf, en zij degene die namen.
Mijn verwijt "je lijkt je moeder wel" staat nog steeds, het mag dan wel niet de beste uitdrukking geweest zijn, maar is wel helemaal waar.

Tot de dood ons scheidt, is voor mijn stiefkinderen eerder ingetreden, terwijl ik nog niet dood ben, maar zo voelt het wel.
Mijn auto wordt komende week verkocht, ik zag het niet zitten, om weer een APK te laten doen, weer kosten, terwijl ik er niet meer in rijdt, hooguit die twee weekjes dat ik thuis ben.
Volgende week dinsdag ben ik weer even in Nederland, omdat ik mijn Diabetes check-up moet doen, en de dinsdag erop ben ik om 5 uur 's-ochtends weer op het vliegveld voor de terugreis.

Margreet heb ik losgelaten, een afscheid heb ik niet gehad.
Mijn stiefkinderen ga ik ook loslaten, ook hier is geen afscheid geweest.
Mijn toekomst is nu eenmaal in Schotland, maar zou eigenlijk gedeeld moeten zijn tussen Schotland en Nederland, maar Fee's ziekte zorgt ervoor dat ik bij haar moet zijn, het is geen keuze, maar ik doe het met liefde.
Het loopt allemaal anders als we hadden gewild, normaal zouden we over en weer vliegen, elkaar leren kennen, elkaars leven leren kennen, en dan de stap samen nemen.
Maar nadat ik haar een paar weken kende, hebben we het leven samen opgepakt, en de Alzheimer diagnose, was wat alles duidelijk maakte.

We weten nog niet hoe trouwen zal uitpakken, wat we willen in verband met feestelijkheden.
Maar toch zal ik er ook nu weer staan.

k beloof je trouw te blijven in goede en slechte tijden, in rijkdom en armoede, in ziekte en gezondheid. Ik zal je liefhebben en koesteren, alle dagen van mijn leven, totdat de dood ons scheidt
Alleen de laatste regel zal worden, totdat Alzheimer ons scheidt.

Het feit dat onze tijd beperkt wordt door de ziekte, daar staan we eigenlijk niet bij stil, we leven nu, maken er nu iets moois van, tot het niet meer gaat.
Heel soms vraag ik me af, hoe ik dan verder moet, in een ander land, weer alleen, maar ik heb me 25 jaar alleen gevoeld, en denk dat ik ergens weer mijn draai zal vinden.
Mijn verleden heeft me er in zekere zin op voorbereid, zorgen schijnt in me te zitten