Thuis, maar ook weer niet

Mijn weekje Nederland is gisteren begonnen, Fee wordt goed opgevangen door Kathleen, en als het goed is hebben ze vandaag een dagje Musselburgh gedaan.
Ik heb mijn vriend in Kampen opgezocht, en we zijn ergens in Friesland uit gaan eten, dat is vaste prik, en ik doe de afwas, want hij kan het niet missen, en zo leven we alle twee even een dagje.
En dan rijd ik weer naar huis, en word ik overspoeld door herinneringen, ik heb ineens heel veel behoefte aan vroeger, ook omdat ik weet dat, mijn leven in Nederland erop zit, eigenlijk al bijna twee jaar, 10 Augustus 2024 heb ik Fee gevonden, en voor mijn emigratie moeten we minstens twee jaar in een relatie zijn, en ik vermoed dat die 3 minuutjes in 2023 daarbij niet meetellen.

Thuis voel ik me allang niet meer, in mijn huis, want als ik er ben, is Margreet overal, zou ik willen dat ik een van de momentjes samen, nog één keer over kon doen, nog een keer het leven dat ik zoveel jaar heb gehad, of dat missen is, dat weet ik niet, want ik mis ze niet meer, maar ze is regelmatig in mijn gedachten.
Op de terugweg vanuit Kampen, kwam ik langs Beuningen, daar heb ik 5 jaar gewoond, met mijn eerste vriendin, en haar zusje, woonde vlakbij.
Ik kan niet meer langs de nieuwbouwwoning die we destijds hadden, dat hele stuk van de nieuwe wijk is een paar jaar geleden allemaal gesloopt, nog geen 30 jaar oud.
Ik heb voor het eerst in heel veel jaren, haar zus bezocht, even bijgepraat, en gezegd dat ik ook kwam om afscheid te nemen, en natuurlijk het bijzondere verhaal verteld.
En daarna doorgereden naar Grave, waar een buurjongen die tegenover ons woonde, een woning had, ik wist nog wel de naam van de straat, maar niet het nummer, en ondanks dat de buurt enorm veranderd is, door alle nieuwbouw die er in 30 jaar bijgekomen is, heb ik het toch gevonden.

En nu zie ik het nut in van die deurbellen met een camera, want ze waren niet thuis, maar na twee keer bellen werd er toch een verbinding gelegd, en dan sta je daar, na 20 jaar, terwijl zij in Oostenrijk op vakantie zijn, maar ik heb een nummer, en mailadres gekregen, dus we spreken een keer af in de weken dat Fee en ik, voor de emigratie in Nederland moeten zijn.
Nederland is natuurlijk niet zo ver weg, maar Fee's conditie gaat toch wel achteruit, ik merk het dagelijks, en het verschil met 1 jaar geleden, is behoorlijk, en het reizen zal lastiger worden , als er nu onvoorziene dingen gebeuren, staat ze letterlijk met handen en benen de schudden, het is gewoon teveel voor haar brein, en ze kan niet meer snel schakelen.
Ik heb dan zo met ze te doen, en kalmeer haar dan, en neem het voortouw.
We hebben pasgeleden twee keer bezoek gehad die een dag bij ons gebleven zijn, de eerste keer, de persoon, die mij de Djembé's geschonken heeft, en door HompieGompie, met haar man.
Fee is dan niet meer in staat, om te koken, hoe graag ze het ook wil, haar brein gaat van de hak op de tak, en ik probeer haar bij te brengen, een ding tegelijk te doen, en dan pas het volgende, ze weet het, maar kan het niet meer in de praktijk brengen.
Ze vertelt iedereen, dat de medicatie zijn werk goed doet, en ze stabiel is, maar de vrouw waarmee ik 2 jaar geleden ontbeten heb, is definitief weg, en ik vindt dat ik haar zelfvertrouwen zo hoog mogelijk moet houden.

Komende week worden ook zaken als power of attorney, en testament geregeld, ik vindt dat niet fijn, maar het moet nu eenmaal gebeuren zolang ze daar nog toe in staat is.
De rol van verzorgende, had ik liever niet gehad, is eigenlijk tegen wil en dank, maar is tegelijk ook iets waarvan ik vindt dat ik dat moet doen, en is ook dankbaar.
Maar op dit moment ben ik van de ene kant blij, met een weekje rust, even geen verzorgende zijn, maar wil ik zoveel herinneringen bezoeken, rijd door plaatsen waar herinneringen liggen, en koester even die momenten, dat het weer even terug is, het zijn allemaal plekken waar ik met Margreet ben geweest.
Nostalgie, misschien, en dingen afmaken, maar terug verlangen naar het verleden, dat doe ik niet meer, het is me we duidelijk dat het vaak niet zo goed was, en waarom zou ik daar naar terug willen.
Misschien als ik daar een andere Margreet zou tegenkomen, die me wel een mooi, en waardevol mens zou vinden.
De vrouw van mijn vriend in Kampen, was precies zoals Margreet, en misschien nog wel een treetje erger, maar de gesprekken die we gehad hebben, hebben ons beide geholpen.
We zijn in bijna alles,carbon copy's, ongelofelijk.
Ik vindt het moeilijk om in mijn eentje in dit huis te zijn, het voelt ineens als een verdrietige plek, een plek waar de liefde er niet meer is, alleen herinneringen, waarvan vele zeer doen, en sommige mooi zijn