De blauwe golf.....

Nu even iets heel anders dan kanker. Ik ben in de ban van de Blue Wave. Ik word overspoeld met de "blauwe golf". Voor de genen die het niet weten, dat is de bijnaam van het Curaçaose voetbalteam dat meedoet aan het WK. Ze zijn op allerlei vlakken geschiedenis aan het schrijven: voor het eerst naar het WK en het kleinste land ooit dat meedoet aan het WK. En gisteren gebeurde er weer zoiets magisch: Curaçao heeft dankzij de keeper zijn allereerste wk-punt binnen. De keeper is de eerste die ooit op een WK in 90 minuten 15 reddingen heeft gemaakt. De eindstand tegen Ecuador was 0-0, maar het voelde alsof we het kampioenschap al hadden gewonnen! 

Nou heb ik zero verstand van voetbal, maar ik geniet zo van de wedstrijden. Ik ben zó immens trots op mijn eiland. Wat er nu gebeurt heeft niet alleen te maken met voetbal. Het laat verbroedering zien, saamhorigheid, geloof, cultuur, dans muziek, vrijheid, blijdschap. In mijn 59 jarig bestaan heb ik dit nog nooit meegemaakt. Het is één groot feest. Op dit soort momenten heb ik wel heimwee om daar te zijn. Om die sfeer mee te maken. Het gaat nergens anders meer over. Het hele eiland kleurt zich blauw en het is Blue Wave wat de klok slaat!

Ik heb de luxe dat ik voor 2 landen kan juichen: Nederland en Curaçao. Samen met mijn lieve buren geniet ik van al het WK-geweld. We hebben een traditie sinds we in deze straat zijn komen wonen, om bij elkaar te komen. Vroeger hadden we een grote tent op ons oprit, waarin me met z'n allen gingen kijken. Met hapjes, drank muziek en heel veel gezelligheid. Dit jaar geen tent, maar we gaan gewoon binnen bij elkaar. Superleuk! Ik bof met zulke buren!

Ik ben blij dat ik dit stukje Blue Wave geschiedenis mag meemaken. Ergens in mijn achterhoofd heb ik toch zoiets van: hmmmm, je weet maar nooit, het kan zomaar eens zijn dat ik dit niet meer ga meemaken. Dus ik geniet dubbel en dwars. 

Hup Holland hup en Blue Wave schrijf historie!