Heel lief, dank je wel!
Heel erg lief.... die kaart. Heb ik gekregen van een lieve collega/ vriendin. Zij stuurt altijd een kaart nadat ik iets belangrijks heb gehad of als er iets staat te gebeuren. Heel erg attent. Zij houdt vol hoor en heeft alle records gebroken! Verreweg de meeste kaarten heb ik van haar gekregen.
Ik krijg ook regelmatig van andere mensen een kaart of een attentie. Ik moet eerlijk bekennen dat ik zelf niet zo consequent ben met kaarten versturen, daarom maakt het me extra blij als ik die ontvang. Dat betekent dat mensen heel erg de moeite hebben genomen om mij te laten weten dat ze aan me denken. Daar fleur ik altijd van op, achteraf dan, want het moment dat ik ze ontvang en lees moet ik altijd wel tranen laten.
De mensen om me heen zijn heel attent en meelevend en daarom vind ik het extra moeilijk om te moeten vertellen, dat het eigenlijk niet zo heel goed gaat met me. Ik merk de teleurstelling en het ongemak om de juiste woorden te vinden. Ik moet zeggen, dat ik mezelf verbaas. Emotioneel gaat het best oké. Ik heb weinig "break-downs". Ik heb geen idee hoe dat komt. Soms voelt het wel alsof alles opgekropt zit ergens en geeft het een zwaar gevoel. Wie weet komt het er een keer 2 keer zo heftig uit. Ik heb ook geen psychische hulp meer gevraagd. Ik had maanden geleden mijn beide sessies afgerond (maatschappelijk werker en psycholoog voor prikangst) en ging heen met de belofte dat ik weer aan de bel zou trekken als het nodig was. Ik voel nu niet dat ik ze nodig heb dus ik wacht er nog even mee. Ik wil ook niet gaan voor het gaan. "Zo, waar zullen we het vandaag eens over hebben?" Dat vind ik ongemakkelijk.
Mentaal gaat het redelijk, maar lichamelijk niet zo. Ik ben op dit moment heel erg moe. Mijn conditie is slecht. Het is verslechterd sinds ik begonnen ben met de hormoonkuur. Ik sta moe op en ga moe naar bed. Het ergste zijn de middagen. Dan krijg ik zo een enorme dip dat ik alleen maar wil slapen. Als ik vroeg thuis ben van het werk op maandag, dinsdag en woensdag doe ik altijd een dutje. Maar op donderdag en vrijdag werk ik 8 uur en dan heb ik het het moeilijkst. Afgelopen donderdag was ik zo intens moe dat het zelfs voor de collega's duidelijk was. Nadat de leerlingen naar huis waren gaven ze mij het advies om naar huis te gaan. Dat heb ik maar aangenomen en dat was nodig. Bleek dat ik ook nog wat onder de leden had. Ik kreeg me ineens toch een keelpijn! Ik voelde me grieperig en had hoofdpijn. De volgende ochtend ben ik niet gaan werken, want ik was nog altijd niet fit. Op dit moment ben ik een beetje aan het snotteren en nog steeds heel moe. Ik moest heel erg denken aan het thema van de reclame van het KWF: "werken met kanker." Het is zeker belangrijk dat mensen mét en na de kanker, daar waar het gaat, aan het werk blijven. Dat moet je natuurlijk zelf willen. Belangrijk is ook dat je met je werkgever en je collega's afspraken maakt over aanpassingen en wat wel of niet haalbaar is. Ik vind het zelf moeilijk om toe te geven dat ik met de vermoeidheid worstel. Maar weet je, nog 2 weken en dan is het klaar, dan hebben we vakantie. Dan kan ik bijkomen (of niet?).
Aanstaande dinsdag krijg ik een telefoontje van de oncoloog om de uitslag van de ejectiefractie te bespreken. Ik heb hem al gelezen en het zag er goed uit. Het hart doet het gelukkig nog naar behoren. Ik zal doorgeven dat ik zoveel last heb van vermoeidheid. Even horen wat zij ervan vindt. Na ongeveer 3 a 5 weken word ik weer opgeroepen om te checken of de hormonen hun werk doen. I cross my fingers!!
