Slik...

Ineens voel ik me 'ziek'...

Toen mijn hematoloog CLL uitsprak en het uitlegde, moest ik daar even van bekomen. Toen hij dan heel snel zei dat een behandeling nodig was, had ik ook wat tijd nodig. Toen ik allergisch bleek aan de eerste medicatie, was dat opnieuw een domper.

Maar daarna ging het relatief goed. De Calquence deed prima zijn werk. Klieren in mijn hals slonken en mijn bloedwaarden normaliseerden. Ok, ik ben over het algemeen behoorlijk moe, maar dat neem ik er dan maar bij. Twee keer per dag een pilleke - nou ja, dan valt die CLL nog wel mee.

Maar nu begint stap 2 van de behandeling. Er wordt Venetoclax opgestart. En dat is een andere klasse dan de Calquence. Opeens moet ik enorm opgevolgd worden. Wekelijks een bloedonderzoek en preventief antibiotica bijnemen en scans ingepland.. Ik kwam thuis met twee zakken vol pillen. Want ze hebben me al meteen een hele voorraad gegeven. Ik moet leren ontbijten want al die medicatie moet 's morgens ingenomen worden, met eten natuurlijk. Ik moet véél meer leren drinken want al die gifstoffen moeten zeer snel weer uit mijn lichaam. 

Het is even slikken. Back to reality. Drie dingen overheersen. Die antibiotica, daar heb ik enorm schrik voor. AB zorgt bij mij altijd voor heel wat miserie op het toilet. Ik heb explosieve diarree en intiem brandt alles vreselijk. Daar zit ik nu echt niet op te wachten.

Ten tweede heb ik een overheersend gevoel van eindeloosheid. Moet ik dit echt iedere vijf tot zeven jaar opnieuw ondergaan voor de rest van mijn leven?! Ja, ik weet het, die behandelingen zijn dynamisch. 't Is niet omdat ik nu een jaar een hele cocktail aan pillen moet slikken elke dag, dat dat ook zo zal zijn de volgende keer dat ik behandeling nodig heb. Ze blijven nieuwe behandelingen ontdekken. Maar ja.. Op dit moment zie ik dat niet. Op dit moment zie ik mezelf elke zes jaar volproppen met pillen. Ik - die altijd zei dat ik nooit chemo zou doen want dat is letterlijk vergif! Dit is dan geen chemo, maar vitamientjes zijn het ook niet.

En ten derde: Als ik al zo moe ben van die Calquence alleen, wat gaat het dan geven met die Venetoclax er nog bovenop? Ik heb gelukkig een leidinggevende die zeer begripvol is. Maar ik zit er toch wel mee in. Met vermoeidheid komen concentratieproblemen, toch? Wat als ik domme fouten ga beginnen maken? Hoe kan ik mezelf bewijzen in een nieuwe job (ik zit er nu anderhalve maand) als ik niet 100% ben? 

Dus ja.. Niet de beste dag. Dit moet nog even binnen komen.