Ik moet liever zijn voor mezelf, naar 't schijnt

Iedereen blijft me maar zeggen dat ik goed bezig ben. Dat ik trots mag zijn.

Ik kreeg de diagnose CLL, ik werd ontslagen, ik ging aan de Wegovy, ik kreeg te horen dat ik moest behandeld worden, ik was allergisch aan medicatie, mijn oudste ging samenwonen met haar vriend, mijn jongste gaat door een psychologisch traject in opname, ik ben terug aan het werk gegaan terwijl mijn hematoloog en mijn psycholoog en mijn moeder zeiden dat ik wat meer tijd moest nemen, ik ben 16kg afgevallen, ik heb beslist om mijn moeder-issues aan te pakken en heb dus afstand genomen van haar, ik ben geslaagd voor 5 van de 6 vakken die ik dit academiejaar opnam in mijn bacheloropleiding.

En dan zeggen mijn dokters tegen me: Je bent echt goed bezig. En mijn psychologe zegt dat ik zo intelligent ben en dat ik mag trots zijn op mezelf. 

Maar ik zie dat dus niet. Ik zie dat ik me kapot verveel in de opleiding die ik heb gekozen, dus dat ik die wil stoppen (al heb ik me wel ingeschreven voor dat ene herexamen). En ik zie dat mijn jongste nog lang niet zo ver staat als ik had gehoopt na anderhalf jaar intensieve begeleiding. En ik merk dat ik de nieuwe job geen goede match vind, ik ben er eenzaam (het is een solojob) - de ene dag heb ik het gevoel dat het kleinste kind het werk kan verrichten en de andere dag weet ik maar half waarmee ik bezig ben. Ik verdien ook te weinig. Ik ben naar een 4/5de moeten gaan omwille van de behandeling, en ik moet altijd tellen en rekenen tegen het einde van de maand om rond te komen. En ik mis mijn oudste met momenten, maar zij leidt nu haar eigen leven en lijkt me totaal niet meer nodig te hebben. En ik weet dat ik het verleden met mijn moeder een plaats moet geven, dus dat de afstand en tijd nodig is, maar ik mis haar. En ja, ik ben gewicht kwijt, maar dat heeft de Wegovy gedaan. En ja, de behandeling gaat goed, maar dat doen de Venetoclax en de Calquence. Daar heb ik bitter weinig mee te maken. 

Ik heb het toch niet verkeerd? Ik ben toch niet te hard voor mezelf. Ik ben realistisch. Het is wat het is. Ik doe niets speciaals. Er zijn alleenstaande vrouwen die kanker krijgen en nog voor hun kinderen zorgen. Er zijn vrouwen die opgroeien in armoede en zich opwerken tot manager en hele bedrijven leiden. Er zijn vrouwen die een vreselijk ongeluk tegenkomen en verminkt of verlamd raken en toch nog de sterkte vinden om door te gaan. Dát zijn vrouwen die respect verdienen. Zij mogen zich met recht en reden sterk noemen en geloven dat ze verdomd goed bezig zijn.

Ik ben gewoon iemand die een bloedziekte heeft waar ik een paar pilletjes kan voor pakken en voor de rest nog altijd niet weet wat ze wil in het leven, terwijl ze al 42 is. Ik heb luxeproblemen. Ik heb een groot huis met een gigantische tuin en een eigen auto en een man die elke dag eten voor me maakt en gezonde dochters. Wat heb ik nou te klagen? 

Waarom kan ik niet gewoon gelukkig zijn met al wat ik heb? Nee, ik moet blijven twijfelen en zagen dat ik mijn echte passie niet vind in mijn job. 

Sorry voor het zeuren. Ik waardeer heus wel wat ik heb. Echt waar. Maar ik begrijp niet waar al de lof vandaan komt als ik het zo niet aanvoel. Maakt me soms een beetje kwaad, zelfs.