Het gaat niet zo goed in het koppeke

Ik weet niet wat het is. Allé, lichamelijk weet ik het wel. Ik ben écht moe en ik heb mijn regels. Dan moet je't niet ver gaan zoeken. Maar dat is normaal geen reden om zo down te zijn.

Het koppeke wil niet mee. Die job is niet wat ik ervan verwacht had. Of ja.. Ik wist niet wat te verwachten, het was nogal vaag. Ze hebben me bij mijn sollicitatie gezegd dat ik niet veel collega's zou hebben, maar het is wel zeer eenzaam. Als mijn leidinggevende er niet is, zit ik echt helemaal alleen. Ok, ik ben een introvert, maar zo heel de dag helemaal alleen, dat is toch niet zo leuk eigenlijk. Ik blijf ook maar verder sukkelen. Die dame die het voor me deed is een week na mijn opstart op pensioen vertrokken, dus ik had zo goed als geen overdracht. Mijn leidinggevende doet echt zijn uiterste best, ik kan op hem rekenen als hij er is. En ik moet geduld hebben, ik weet het wel. En er zijn heel veel opleidingen en zo. Maar de job op zich is zo'n eiland vol chaos, alles door elkaar. Veel programma's die door elkaar gebruikt worden. En dan doorkrijgen hoe alles werkt. Megaveel medewerkers, voor elke zaak iemand anders die je moet bellen of mailen of teams'en. 't Is niet meer in de privé en dat is ook serieus aanpassen. Het is echt heel veel.

Goede vooruitzichten nochtans. Deze week werk ik niet meer. Donderdag vertrekken we richting GB met de ferry. Appartement gehuurd aan de rand van Londen tem zondag. Kijk ik serieus naar uit. Maar het wordt overschaduwd.

Die nieuwe medicatie komt dichterbij. Ik vraag me af hoelang ik deze vermoeidheid ga kunnen volhouden. Er zijn zaken met mijn moeder waar ik mee zit en gisteren was het moederdag dus dat kwam weer allemaal boven. Mijn jongste had het moeilijk vorige week. Dat samen met twijfels over de nieuwe job.. Dat is wel voldoende, zeker?

Ma goed, we zetten door! Wat kunnen we anders doen?