Dinsdag rustdag
Ik voel het gevolg van het terug werken. Ik ben moe.. Maar ik kan er voorlopig nog mee leven. Ik bedoel, ik neem het mezelf niet kwalijk dat ik terug ben gaan werken, want ik ben niet té moe. Maar ik voel wel dat ik tegen 's avonds echt op ben.
Ik ben nog niet ziek geworden gelukkig. Normaal als ik zo een nieuwe routine begin, moet mijn lichaam wennen en dat resulteert praktisch altijd in een verkoudheid. Dat heb ik nog niet. Het is ook wel een zeer rustig begin. Wat rondleidingen, wat opleidingen, het gaat allemaal zeer rustig en gemoedelijk. Ik zit op mijn dienst ook grotendeels alleen. Dus weinig tot geen kans op besmetting van iemand die zit te hoesten of niezen. Nu komt mijn leidinggevende, Wim, nog geregeld naar den bureau natuurlijk. Ik moet de job nog leren.
Effkes tussendoor: wie kan er goeie smoothies maken? Ik maak de meest simpele smoothies. Nu was het: Een banaan, een appel, wat druiven en water. Dat in de blender. Klaar. Heel lekker! Maar het probleem is dat dat zo snel bruin wordt en samenklot precies. Snap je wat ik bedoel? Als je genoeg hebt, kan je dat niet in de frigo steken en de dag erna de rest opdrinken. Want tegen dan is het pap. Ik koop soms smoothies uit de winkel en ik vraag me altijd af hoe dat zo vloeibaar blijft... Als iemand het magisch antwoord weet, laat me gerust weten. :-)
Mijn laatste afspraak met mijn oncopsycholoog was 2 weken geleden. De dag erna ging ze op reis. Ze zou me een mail sturen om een nieuwe afspraak te maken. Kheb ze nog niet gehoord. Ik begin te denken dat ze me vergeten is. Ik weet ook niet goed of een afspraak nu nuttig zou zijn. Ik weet niet wat ik moet zeggen. Alles gaat z'n gangetje. Ik blijf Calquence nemen. Ik wacht op de bijkomende behandeling met Venetoclax. Op het werk gaat het heel kalm, ik kan/weet nog niet veel. Thuis gaat alles behoorlijk goed. We zien uit naar onze trip naar Londen in het hemelvaart-weekend.
Ik let goed op alle bollen in mijn hals. Ik heb niet het gedacht dat ze groter worden. Dus dat is ook ok.
Ik moet eigenlijk studeren. Mijn laatste examen (recht!) heb ik binnen 3,5 weken. Procrastinating, ken je dat? Ik begin daar heel goed in te worden. Dit weekend moest ik de was plooien (en een aantal stukken strijken). Heb het niet gedaan. En dan gisteren na 't werk moest ik het écht doen. Ik heb eerst een uur in de zetel gezeten, want ik had écht geen zin om eraan te beginnen. Tegen dan kwam mijn ventje thuis. Die is geweldig. Hij gaat me NOOIT zeggen wat ik moet doen. Hij heeft me meegenomen naar de winkel, dan kon ik die wasmanden niet meer zien. :-)
Kheb het dan toch deels gedaan terwijl hij aan het koken was. Maar 't was ferm tegen mijn goesting.
Uitstellen hé. Weten dat het moet gebeuren en er toch niet aan beginnen. Ja goed, studeren dus. Let's go.