Deel IV Mijn lichaam wist het al Thema: Tussen alles door

Deel IV Mijn lichaam wist het al
05-05-2026 –  Pseudoniem: W.K. – Thema: Tussen alles door

Op oudejaarsdag 2025 gaat het pas echt mis. De pijn wordt acuut en ondraaglijk — maar ook heel anders. Anders dan alles wat ik tot dan toe heb gevoeld. Dit zijn niet de blaaskrampen, niet de steken die ik inmiddels herken. Deze pijn neemt mijn hele lichaam over. Hij komt in golven, maar zonder pauze. Alsof er iets van binnen vastgrijpt en niet meer loslaat.

Ik kan geen houding vinden die verlichting geeft. Zitten niet. Liggen niet. Staan niet. Mijn ademhaling verandert: oppervlakkig, gejaagd. Ik probeer controle te houden, maar voel dat ik die langzaam verlies. En ergens daar komt de angst. Omdat ik niet begrijp wat mijn lichaam doet.

Terwijl anderen het jaar afsluiten, word ik opnieuw opgenomen. Weer naar het ziekenhuis, waar ik me eigenlijk veiliger voel dan thuis. Weer de afhankelijkheid. Weer het besef dat mijn lichaam nog niet klaar is.

Alle toeters en bellen worden aangesloten. Ik krijg morfine tegen de pijn — en nog een keer — en nog een derde keer, tot de pijn langzaam wegebt. Dit duurt lang. Alles wordt onderzocht, opnieuw een CT-scan, maar er wordt niets gevonden. Gelukkig zakt deze nieuwe, plotseling opkomende heftige pijn langzaam af door de morfine die ik herhaaldelijk toegediend krijg. De scherpe rand gaat eraf, maar de onrust blijft. We houden het op bijwerkingen, al voelt dat niet als een echt antwoord.
Tegen acht uur ’s avonds mogen wij — als we het aandurven — met een pijnstiller oxycodon naar huis.

Dan komt de pijn terug die ik al die tijd al ken: samentrekkingen van de blaas, krampen en steken. Bekend inmiddels. Maar daarom niet minder zwaar. Ze blijven aanhouden, maar—. Toen gebeurde er in week vier van 2026 iets onverwachts. Eén dag was ik pijnvrij. Niet minder pijn. Niet dragelijker. Maar echt: geen pijn. Het viel me eerst bijna niet op. Alsof mijn lichaam het zelf ook niet helemaal durfde te geloven. Geen constante spanning. Geen onderstroom van ongemak. Geen wachten op de volgende golf. Alleen stilte.

Ik merkte dat ik anders ademde. Dieper. Rustiger. Mijn schouders zakten zonder dat ik het doorhad. Voor het eerst in lange tijd stond mijn lichaam niet “aan”.

Er kwam ruimte. In mijn hoofd. In mijn lijf. Even voelde ik hoe het ook kan zijn. Maar die ene dag bleef ook precies dat: één dag. De dag daarna kwam de pijn weer terug. Alsof mijn lichaam me even had laten zien wat mogelijk is — en het daarna weer afpakte.

Mijn lichaam wist het al. Mijn hoofd was nog steeds aan het inhalen. 
Ik ga door. Omdat ik moet. Omdat stoppen geen optie is. Er zit een vechtlust in mij die ik niet had gepland, maar die er gewoon is. Alles ondergaan wat nodig is, stap voor stap, behandeling na behandeling.

Tegelijkertijd raakt mijn lichaam steeds verder uitgeput. De vermoeidheid is allesoverheersend. Geen energie meer. Niets komt nog uit mijn handen. Dagen bestaan uit slapen — veel slapen — en zelfs dat voelt nooit als rust. Door mijn astma en COPD slaap ik vaak half zittend. Plat liggen lukt niet. Ik word nooit uitgerust wakker. Alsof slaap geen herstel meer brengt, maar alleen onderbreking.

Mijn hoofd doet niet meer mee zoals ik gewend ben. Mijn korte geheugen laat me in de steek. Ik vergeet woorden, afspraken, gedachten. Dat maakt me onzeker. Alsof ik stukje bij beetje grip verlies, niet alleen op mijn lichaam, maar ook op mezelf.
En ergens daar, tussen alles wat niet meer vanzelf gaat, probeer ik mezelf niet kwijt te raken. Mijn lichaam en ik proberen elkaar langzaam weer te begrijpen.

Liefs Frennie

Wordt vervolgd in deel V