Een lichaam dat niet meewerkt Thema: De spanning tussen willen zorgen en zelf zorg nodig hebben

Een lichaam dat niet meewerkt
16-05-2026 –  Pseudoniem: W.K. – Thema: De spanning tussen willen zorgen en zelf zorg nodig hebben

Zomaar even tussendoor, tussen de opvolgende delen van mijn reis met kanker, even een zijstraatje inslaan.

Ik zou willen dat mijn lijf weer stil was.
Niet stil van uitputting, maar gewoon… rustig.
Dat de nasleep van de kanker niet zo luid aanwezig bleef,
niet in elke stap, niet in elke dag.

We zijn nu tweeënhalf jaar samen.
En wat een geluk dat juist híj op mijn pad kwam.
Een man uit duizenden.

We lachen samen,
we huilen samen,
we delen alles wat er op ons pad komt.
Soms voelt het alsof we één zijn.

Hij draagt wat ik soms niet meer dragen kan.
Hij staat er — overdag, ’s nachts, zonder vragen.
Alsof zorgen voor mij vanzelfsprekend is.

En ik . . . . 
ik wil zo graag weer degene zijn die zorgt.
Voor hem.
Voor mijn zoon,
hen alles kunnen geven wat nodig is,
of wat ik hem zo graag zou willen geven.
Voor mijn kleinkinderen,
ze zien opgroeien,
er gewoon zijn, zonder rekensom van energie of pijn.

Want liefde,
die kan oneindig zijn.

Maar mijn lichaam telt anders.
De heup die slijt.
De operatie die moest wachten.

Omdat er iets tussendoor kwam
dat geen uitstel duldde: blaaskanker.

En ergens, heel eerlijk,
was er ook opluchting.
Omdat de angst voor een operatie zo angstig is
Maar, waar geen ontsnappen aan is.

En zo schuift het leven door.
Nog bezig met het één,
en het volgende klopt alweer aan.

De jaren tussen ons zijn er.
Maar wat we delen
weegt zwaarder dan tijd.

En natuurlijk wil ik nog heel lang met hem samen blijven.
Misschien is dat wat overblijft:
niet wachten tot alles beter is,
maar de momenten pakken die er wél zijn.

Gewoon samen.
Zoals we zijn.

Liefs, Frennie