.....Maar, dat is niets vergeleken met wat jij hebt......!

Uhmmmm……… hallo, mag ik dat zelf even bepalen?

Het is iets wat ik regelmatig te horen krijg als ik met bepaalde mensen klets over het leven en wat er bij hen zoal speelt. Bij mij speelt er genoeg, dat is duidelijk. Maar ik heb geleerd de laatste jaren om echt en oprecht nóg beter naar de ander te luisteren en ook te vragen: en hoe gaat het met jóu? Want het draait niet alleen om mij. Dat was vroeger niet zo en nu ook niet. Ik snap wel dat ik extra aandacht krijg, omdat ik kanker heb en door een moeilijke en intensieve periode ga. Die aandacht vind ik fijn. Ik heb veel mensen op een andere manier leren kennen en eerlijk is eerlijk, alle aandacht doet mij 100% heel goed. Het is gewoon heel fijn (als achterom kijken pijn doet en vooruit kijken onzeker voelt) dat er naast jou mensen zijn die jou liefhebben en veel voor je willen doen.

De afgelopen periode heb ik veel ellende om me heen gezien en gehoord: echtscheidingen, sterfgevallen, kankerdiagnoses, overspannen mensen, noem maar op. Ik ben bijvoorbeeld mijn goede vriendin, mijn Nederlandse zus zoals ik haar altijd noemde, kwijtgeraakt. Zij is overleden aan de gevolgen van Parkinson(dementie). Heel verdrietig; ze was één jaartje ouder dan ik. Ze heeft een lange periode gehad van dementie dus waren we haar al een poos een beetje kwijt geraakt. 

Mijn allerbeste vriend in dit leven werd recentelijk geopereerd aan een tumor in zijn hoofd. Toen ik hoorde dat hij een tumor had, dacht ik: neeeee, niet jij, niet mijn bestie. Ik gunde het hem niet, niet hij! Gelukkig is alles goed verlopen en nu is hij aan het herstellen. Maar wat zal de toekomst brengen?

Een zeer goede vriendin van mij heeft net een diagnose gekregen van een onduidelijke ziekte die gepaard gaat met extreme vermoeidheid, niets kunnen doen, geen prikkels kunnen verwerken en al heel lang niet kunnen werken. Heel triest. Van een energiek, vrolijk dartelende persoon tot een compleet weinig tot niets kunnende persoon. Om te huilen!

En ook nog andere gevallen van goede kennissen die onlangs de diagnose kanker hebben gekregen. Stuk voor stuk trieste gevallen. 

Waar ik naartoe wil is, dat ik regelmatig te horen krijg dat het verhaal van een ander niets vergeleken is met mijn verhaal. En dat vind ik niet helemaal kloppen. Ik vraag me af of het hebben van kanker echt het allerergste is wat iemand kan overkomen? Wat nu als je in een giftige relatie zit met mishandeling etc? Of je hebt zware dementie en bent compleet afhankelijk van de zorg van anderen? Of je bent zo moe de hele dag en dat maandenlang en je kan niet eens werken meer? Wat als je sinds je jonge jaren lijdt aan de allerheftigste pijnen als gevolg van endometriose? Wat weegt zwaarder? 

Ik heb een lieve buurvrouw die door een moeilijke periode gaat. Ze vertelt haar verhaal en dan eindigt ze steevast: “maar goed, het is niets vergeleken met wat er nu met jou aan de hand is”. Ik snap dat ze dat zegt, want misschien is haar zaak niet iets waar je aan dood gaat en vindt ze haar eigen kwaal te verwaarlozen. Ze vindt dat ze niet moet zeuren, omdat mijn lijden aan kanker veel erger is dan wat zij meemaakt. Maar ergens vind ik dat ik zelf mag bepalen of mijn zaak daadwerkelijk erger is dan een andere of niet. Want dat vind ik namelijk zelf niet. Luister, met mij mag je altijd over alles praten, hoor. Ik heb geen oordeel over wat erger is of niet. Een ieder gaat op zijn of haar eigen manier om met ziekte of verdriet. Het is echt persoonsafhankelijk. Kanker hebben is verschrikkelijk, heeft veel gevolgen en kan dodelijk zijn, maar of dat op plek nummer één van de medelevenlijst moet staan, dát weet ik niet.