De Oversteek

Drie weken geleden zat ik nog onder een pruimenboom in een klein paradijsje in de Franse Morvan. ‘Dit is toch echt een vorm van geluk’, dacht ik met mijn hoofd in de zon en de hond aan mijn voeten. Het enige geluid was het ruisen van de wind, het kwetteren van vogels en het zoemen van een bij. Hoe ik het er had, vroeg een vriendin per app. Heerlijk, schreef ik terug. Echt heerlijk.

Ik pakte mijn telefoon en maakte een filmpje van de bloementuin waarin het voorjaar op uitbarsten  stond, de wuivende grassprietjes, de buitenkeuken, mijn kop koffie en mijn boterham met kaas – alles in een beweging die een totaalindruk moest geven. Maar een filmpje geeft geen totaalindruk, ook al deed ik mijn best om iets van de sfeer te vangen van ‘Sous le Vent’,  deze plek in de luwte en uit de wind.

De oversteek naar een andere realiteit

Want hoe hoor je op een filmpje het murmelen van de beek en het lichte ruisen van de wind? Hoe leg je de innigheid van de stilte vast die door het gekwetter van de vogels niet verbroken wordt? Of het gevoel van verbondenheid dat ontstaat door met elkaar koffie te drinken, te eten en muziek te maken? De ontspanning na het in de olie zetten van een reusachtige hoeveelheid tuinmeubelen? Laat staan dat, naast alles wat er heerlijk was, in een filmpje voelbaar wordt hoe verdrietig ik was en hoe boos om zó door het leven in het pak te zijn genaaid. Hoe ik twijfelde aan mijn eigen inbreng tijdens de uitslag van de MRI in de week ervoor en hoe ik er niet aan wilde, aan de operatie een paar dagen later. Omdat dat de oversteek betekende naar een realiteit waarvan ik niet wilde dat ‘ie waar was. Onvoorstelbaar kwetsbaar voelde ik me. Overspoeld door gevoelens zo groot, dat ze bijna niet in woorden passen.

Rauwe randen die het leven leven maken

En nu is het dus alweer drie weken later. Alles waar ik bang voor was, heeft inmiddels plaatsgevonden. Vijfhonderd gram minder lichaamsgewicht en een litteken van mijn borstbeen tot onder mijn oksel vormen de stille getuigen van de rollercoaster waar ik met de diagnose borstkanker in het afgelopen najaar in terecht kwam. Hoe je zoiets doet als de realiteit sneller gaat dan je geest aankan, daar blijken geen spelregels voor te zijn. Het enige wat je kunt doen is om de crisis door je lijf te laten gaan. Dat gold voor alle maanden hiervoor, en het geldt voor deze afgelopen weken. Een lintje verdienen ze, diegenen die met me droegen wat ik in mijn eentje niet kon dragen.

Het is niet eens zozeer datgene wat er allemaal gebeurd is in deze dagen, zei mijn beste vriendin twee dagen na mijn operatie. Het is vooral alles wat er gevoeld is. Positief én negatief, zo las ik op mijn beurt onlangs ergens. ‘Omdat ook ongeluk bij het leven hoort. En verdriet. En al die rauwe randen die het leven leven maken.’

Goed nieuws

“U ziet er goed uit”, zei de oncologisch chirurg toen ik haar spreekkamer in liep bij het zien van mijn inmiddels al zeer gebruinde gezicht: de bijvangst van het herstellen van een operatie in een periode met prachtig weer. Het was tijdens de afspraak in de afgelopen week waarin ik de uitslag kreeg van het tijdens de operatie verwijderde en inmiddels onderzochte weefsel. Knalrood waren ze dit keer, haar laarzen die onder haar witte doktersjas uitkwamen. Vast net nieuw, dat kon niet anders.

 “En ik heb ook heel goed nieuws”, vertelde ze er onmiddellijk achteraan. “De poortwachtersklier is schoon waardoor we ervan uit kunnen gaan dat dat ook voor de rest van de lymfeklieren geldt. Nu met uw borst de tumor verwijderd is, betekent dit dat de kanker uit uw lijf is.” 

Het was het beste nieuws dat ik had kunnen krijgen. 

In de komende week volgen gesprekken met de radiotherapeut en met de oncoloog over het vervolg van mijn behandeltraject in de vorm van bestralingen en hormoontherapie - ik ben er nog niet, maar mijn pad gaat verder. Stap voor stap, regel voor regel.