17-4-2026 - Borstkanker; even terug naar de voorbereiding, mijn haren :-)

Even klein stukje terug in de tijd, naar ongeveer eind februari '26.. In het vorig blog bericht heb ik geschreven wat er is gebeurd sinds de ontdekking van de borstkanker en de onderzoeken daarna en het uiteindelijke behandelplan dat is opgesteld.

Van te voren heb ik me goed voorbereid aangezien ik te horen had gekregen dat ik al chemo voor de amputatie zou krijgen. Te beginnen met de AC kuur waarvan ik kaal word, help dat vond ik wel even een dingetje, dat had ik tijdens traject schildklierkanker niet! Toen kon ik aardig verbergen dat ik een kanker patiënt ben. Maar goed heb me daar maar snel overheen gezet en heb dus vrij snel hoofddoekjes besteld in allerlei modellen. En even zitten twijfelen of ik een pruik zou nemen (vergoed basis en aanvullend door zorgverzekering). Of zo'n Toupim haarband met eigen haar. Maar mijn haar is vanwege het missen van de schildklier zodanig al uitgedund in de afgelopen jaren dat ik daar vrij snel vanaf ben gestapt, dan zou ik er wel voor 60% of zo donorhaar bij moeten krijgen en is het ook niet mijn eigen haar meer. Plus het haar moet wel redelijk lang zijn en dat was het ook nog, tot over de schouders maar in best slechte conditie en slijt dan gewoon door. Plus je moet altijd een muts erbij op naast de haarband. Dus de keuze viel op een pruik, ook omdat ik heel groot deel verzekerd ben ervoor.

Voor de chemo begon ben ik naar de kapper geweest die een pruik had waarmee ik nog enigszins op mezelf lijk, dus die werd opzij gelegd. Halve week voor de 2de chemo, (dag 9 na eerste chemo, 28 maart) was ik ineens bang dat mijn haar dat toch al in niet heel goede conditie meer was, uit zou gaan vallen. En een huis vol haren leek me helemaal confronterend! Dus stoute schoenen aan en terug naar de kapper en alles laten millimeteren, dat was even slikken hoor, toen kwamen even toch de tranen!! Gelukkig was mijn man erbij voor de nodige support, hij gaat zoveel mogelijk ook mee naar afspraken die belangrijk zijn of is bij momenten als ik wat support nodig heb, zoals dit soort momenten dus. Voor hem ook ingrijpend dit, we hebben wel afgesproken dat als enigszins mogelijk is hij ook zijn eigen dingetjes moet blijven doen. Maar ja merk nu al dat mijn beslag op hem soms wat groter is al dan ik verwacht had, daar baal ik dan wel van, vooral ook omdat hij ook wat gezondheidsproblemen heeft. Tijdens schildklierkanker was dit natuurlijk ook maar toch, na operatie en bunker was dat snel al minder, het was daarna een stuk minder intensief en kon mezelf wat meer redden. 

Maar goed, na het afknippen van mijn "lokken" leek daarna op een oudere versie van Sinead 'O Connor :-) Het wende wel vrij snel, voor mezelf dan, de buitenwereld behalve mijn man krijgt me zo niet te zien. De kapster had wel een aantal aantal staartjes voor me afgeknipt als herinnering (zie foto). En nee ik ben 62 jaar maar was dus nog steeds niet grijs, ben benieuwd wat er gaat gebeuren als haar terug komt maar dat gaat nog wel even duren. 

Het is wel grappig om te zien hoe mijn kleinkinderen op mijn pruik reageren, vooral de jongste griet van 6 jaar ontging het niet, die gniffelde wat en stelt dan wel meteen vragen aan vooral haar vader erover. Die haar dan eraan herinnert dat hij al wat erover had verteld, maar ja als je dat dan ook echt ziet dan is oma toch ineens beetje anders ;-) De jongens van nu beide 8 jaar zien het aan maar gaan gewoon door met hun spel, echt mannen ;-) Kleindochter van 13 zag het natuurlijk wel maar zei er niet heel veel van, precies zoals ze is, ook helemaal prima. Tijdens gebeuren schildklierkanker was ze pas 4 jaar daar heeft ze toen niet veel van meegekregen, maar nu begrijpt ze er natuurlijk wel veel meer van wat er gaande is. Maar ze is gewoon geen grote prater al hoor ik wel van mijn dochter dat ze er thuis wel soms over praat. Onze oudste kleindochter van 19 met best een grillig karakter (heeft ook erg veel meegemaakt) heeft zich wel echt ontpopt als een lieve en zorgzame kleindochter met vooral een positieve houding naar mij omtrent het ziekteproces. De dag dat ik mijn haar ging laten millimeteren kwam er een app "oma het is maar haar, dat groeit later wel weer, jou gezondheid is het allerbelangrijkste". Ik was toen zo ontroerd!! En zo gaat het nog steeds over de app, zo ontzettend lief!

De haaruitval heeft toch nog een beetje langer geduurd dan ik dacht, eigenlijk is dat pas sinds een week begonnen, dus 21 dagen na de 1ste kuur. Ik ben nu sinds gister 28 dagen na de 1ste kuur en nu beginnen er wel fors kale plekken te ontstaan waardoor ik even niet de pruik opzet maar met hoofddoekjes rondloop. Ook handig want nu is het een kwestie van haartjes opvangen in hoofddoek, regelmatig uitschudden maar en nagenoeg nergens anders haartjes te vinden. Afscheren wil ik niet, ben bang dat mijn redelijk tere hoofdhuid er niet tegen kan en zo gaat het in ieder geval pijnloos. Ook dat dragen van hoofddoekjes went al snel maar kleindochter van 6 vond het wel duidelijk heel raar en stak dat niet onder stoelen of banken haha. Maar ach ik heb lange tijd met jonge kinderen gewerkt, dat vind ik zo juist leuk aan ze. Ze zijn nog zo puur en eerlijk :-)

Ik wilde eigenlijk hier al beginnen over de AC kuur, waarvan ik nu gisteren de 3de heb gehad. Over 2 weken nog 1x AC kuur en dan na paar weken rust de volgende reeks van een andere kuur (ook 4x). Ga in volgend bericht wel verder met hoe dat tot nu toe allemaal gaat :-)