We gaan er maar weer voor, hè?

Na, tussen de huilbuien door, maar een paar uurtjes slaap was het vandaag de dag om bloed te prikken en op consult te gaan. Ik ging bewust alleen erheen. Zoonlief is op vakantie. Het is hem zeer gegund. Ik wilde zelf dat hij ging om zich te kunnen ontspannen en te genieten van zijn jonge leven. Dus ik heb hem nooit meer eraan herinnerd dat ik de afspraak had. Iedereen die wist dat ik de afspraak had, vond dat ik iemand moest meenemen. Maar ik had daar echt geen zin in. Ik was een grote meid, ik kón het zelf!! 

Ik kwam bijna te laat (eigenlijk was ik 5 minuten te laat) voor het bloedprikken. Ik heb er één uur over gedaan om bij het ziekenhuis te geraken vanuit Almere. Het was gekkenhuis op de weg. Enfin, ik snelde met mijn manke poot naar de comfort room, want daar zou de opperprikker op me wachten! Ik was niet nerveus, ik had goede hoop. Dus ik mocht op het bed gaan liggen en de prikker kwam na een minuut of 20 aangewandeld. Fieuwww, gelukkig het was prikker A. die ik al vaker heb gehad en zij kán het! En geloof het of niet, ook zij komt uit Curaçao! Ze had meteen raak; het bloed stroomde amper door, maar goed ik moest maar één buisje vullen, dus dat lukte net aan. Na afloop bedankte ik haar uitbundig en vroeg of zij mij voor altijd wilde prikken. Ik had nog even eer ik naar mijn volgende afspraak moest. Het was intussen half tien geworden. Ik grapte: "ik kan net zo goed hier blijven liggen wachten tot mijn volgende afspraak!" En ja hoor, dat mocht! Heerlijk, ik was best moe ook, omdat ik bijna niet had geslapen. Koptelefoon op, oogjes toe en daar ging ik. Ik was echt in slaap gevallen. Wel op tijd wakker geworden voor de volgende afspraak.

Het was druk op poli 2. Ik sta toch wel van te kijken hoeveel mensen kanker hebben. Ik had om 11.00 uur de afspraak. Nou geloof me: om 12.30 werd ik gehaald. Mijn hemel, anderhalf uur later! Elke keer als de beste man uit zijn kamer kwam, dacht ik dat ik aan de beurt was, zenuwen, hartkloppingen, maar nee. Dat ging 4 keer zo. Ik twijfelde, haalde weer mijn bonnetje uit de tas om te controleren of ik wel echt vandaag de afspraak had.....

Hèhè, eindelijk! Daar ik ging ik dan, met klotsende oksels, knikkende knieën en op van de zenuwen. Ik wist al wat ik te horen ging krijgen en de dokter weet ook dat ik allang die uitslag heb gelezen. Dus hij stak van wal. "Ja het zijn dus toch kankercellen, hè?" Bla, bla, bla, heel verhaal. Maar wát gaan we nu doen? Hij gaat me toch overdragen aan de oncoloog, want men denkt dat ik baat zou hebben bij een vorm van chemo. Welke, moet nog besloten worden door de oncoloog. Mijn missie van vandaag was om uitstel te vragen. Ik heb alle argumenten op tafel gegooid en daar kon de dokter zich in vinden. Ik wilde rust, rust tot de zomervakantie. En vooral werken, het einde van het schooljaar halen. Dit voorstel gaat naar de oncoloog, ik krijg in mei een combinatie CT-SCAN/PET-SCAN en mijn consult met de oncoloog en als de tumoren niet of amper gegroeid zijn, krijg ik mijn uitstel, maar ik word goed in de gaten gehouden. Als er sprake is van een "explosieve" groei dan start de behandeling meteen. Een operatie is niet uitgesloten, maar niet in deze fase. 

Dus heb ik besloten dat ik eerst op vakantie ga in mei en daarna opdaag voor de scans en alles wat er daarna volgt!