Laag toerental

Ik besluit toch nog wel even te gaan. Elke dag wil ik in ieder geval een stuk hebben gewandeld of hebben gefietst. Lukt uiteraard niet elke dag. Het weer doet vandaag raar. Dan weer een flauw zonnetje, dan weer een spat, en het waait flink. Misschien wel een beetje vergelijkbaar met hoe ik ben op het moment. Allerlei ongemakken zijn dag en nacht aanwezig. Het voelt gelukkig nog vaak wel als een zonnetje, hetzij steeds flauwer en af en toe valt er ook echt wel wat meer dan een spat. 

Ik loop langs de skatebaan en de natuurlijk ingerichte speeltuin. Aan de ene kant bij de zandbak een moeder, aan de andere kant bij de glijbaan een vader. Beiden met de telefoon in de hand. De moeder staat en maakt foto’s van haar dochtertjes. De man zit een beetje in elkaar gebogen en maakt waarschijnlijk foto’s van zijn benen of de grond. :-) Ik loop langs de skatebaan maar helaas daar vandaag geen spektakel en klim de ‘berg’ op. Het valt me tegen, na de vierde kuur heb ik wel gemerkt dat mijn lijf hard aan het werk is. Dat kost nou eenmaal energie waar ik niet zo raar van moet staan te kijken maar dat doe ik dus nog steeds wel. Zo ging ik vorige week even koffiedrinken op mijn werk. Uiteraard kon ik weer geen afscheid nemen en met de autorit heen en terug had ik mijn batterij compleet leeggetrokken. 

Een vriendin noemde me de eerste paar weken nog Duracell. Ik moet daar nog steeds om grinniken al doe ik die naam inmiddels allesbehalve eer aan. Allemaal logisch, helemaal niet erg ook! Maar het vooruitzicht dat, ik ben nu bijna op de helft van de eerste helft, ik na deze drie maanden aan de ‘zware kuur’ ga beginnen, doet mijn wenkbrauwen toch wel even fronsen. Oh well… “Positief blijven hè, stap voor stap en dag voor dag! Je doet het fantastisch” klinkt het. Goedbedoeld en gewoon heel lief. Ik knik braaf en tover een ja-hoor-doe-ik-en-komt-goed-glimlach tevoorschijn.  

Ik weet toch zeker dat ik hier nog ergens batterijen moet hebben liggen…