Het lukt niet meer

Fee houdt vol dat alleen haar korte termijn geheugen aangetast is, en dat de Donepezil en Memantine die ze slikt, haar hersenen op peil houden.
Maar als ze geconfronteerd wordt met iets wat ze niet meer blijkt te kunnen, trekt dat even het kleed onder haar voeten vandaan.
De zaterdag voor pasen zouden Charly en Kathleen komen, gewoon om te komen eten, en te bespreken wanneer we Delphi, Fee's hond brengen, Poes gaat in een cattery, iets wat ik liever niet zou doen, maar er is geen alternatief.

Fee had bedacht, om een stuk beef, in de oven te bereiden, ik zou aardappelen, groente en een toetje voor mijn rekening nemen.
Op de verpakking van het vlees staat letterlijk stap voor stap wat je moet doen, maar het lukt Fee niet meer, ze leest de instructies, maar het blijft niet hangen, ze begint telkens aan het begin, en weet niet waar ze is, in de instructies.
Ik heb gezegd, dat ik dat ook zou doen, want ik moest toch in de keuken zijn, en dat was een smoesje, maar ik wilde niet dat ze er verder haar hoofd over zou breken, wilde het haar besparen.

Tijdens het diner, wat men hier op een vreemde manier Tea noemt, liet ze zich ontvallen, dat ze dit nooit meer doet, want het lukt ze niet meer.
Het gesprek werd op iets anders gebracht, om Fee op te monteren, maar toen ze de dag erop wakker werd was ze in tranen., en bleef maar sorry zeggen.
Ik zei, laat het er maar uit, want ik denk dat ik weet wat je zo dwarszit.
Ze voelt het als falen, en dat ze me teleurstelt, en ik probeer het uit haar hoofd te praten, en we huilen samen.
Alzheimer komt ineens hard aan, ze kan er vrede mee hebben, omdat ze alles wat ze wilde doen in haar leven al gedaan heeft, alles wat ze zien wilde, heeft gezien.
Maar dat ze dit niet meer kan, maakt het, dat ze kwaad is op de ziekte, iets wat ze anders nooit is.
Dit is puur verdriet, om iets waarvan ze voelt dat het haar afgenomen is door die rotziekte, ook het feit dat ze niet meer mag autorijden, komt ineens hard aan, Fee is altijd een car Nut geweest, vandaar haar Morgan sportwagen.

We proberen verder te komen, maar telkens komt er een hindernis op onze weg, een cliënt die nog een vordering blijkt te hebben, en een klacht heeft ingediend, een foutje van de Law Society, die alles heeft afgewikkeld, maar wel een die geld gaat kosten.
We moeten weer in verweer, advocaten mogen niet me mij praten, omdat ik geen power of attorney heb, maar Fee kan het niet aan.
Ik ben soms zo moe, maar ik moet ermee aan de slag.

Donderdagavond vertrekken we voor een weekje naar Nederland, familie reünie van de Fest kant, 2 neven en 2 nichten, waarvan er een, niet komt.
Het voelt als vakantie voor Fee, en ik ben blij, dat ik er even tussenuit kan, ik moet veel regelen, bloedprikken, en bloeddruk meten, medicatie voor 3 maanden, en het liefst zou ik een aantal weken blijven, maar een hond en een kat, laten dat niet toe.
Ik zei laatst, dat als de dieren hun laatste adem uitgeblazen hebben, er geen nieuwe meer komen, niet omdat ik te beroerd ben om voor te zorgen, ze hebben een gouden mandje bij ons, maar nu kunnen we nog reizen, straks als alzheimer verder gevorderd is, kunnen we het vergeten.
Eigenlijk is het nu al moeilijk, Fee vertrouwt zichzelf niet meer toe, dat ze alleen zou kunnen reizen.
Ik ga een ongewisse toekomst tegemoet , weet net zoals veel mensen op het forum, niet hoe lang we nog hebben, maar mijn gezond verstand zegt, dat het korter is als Fee denkt.

Tijdens de diagnose zei de arts dat hij patiënten had die nog 10 jaar geleefd hadden, maar ik denk dat dat meer is, om hoop te geven, dan dat het werkelijkheid zal zijn.
Volgens al haar vrienden gaat het nu veel beter met haar als eerst, maar ze voegen er zachtjes aan toe, dat het komt, omdat ik er ben.

Weer zorg ik, kook ik, maak schoon, houd de boel draaiende, want ik weet dat Fee het zonder mij niet meer redt.
Vrienden en vriendinnen zeggen dat ik een bijzondere man ben, maar ik voel dat niet zo, ik ben ik.
Ik zou willen dat ik niet bijzonder hoefde te zijn, dat ik mocht genieten van mijn leven samen met Fee, zorgeloos.
Maar het is ons helaas niet gegeven, we slaan ons er samen doorheen, ik probeer Fee structuur en handvaten te geven.
Misschien val ik in herhaling, maar het is gewoon zo zwaar, en soms breekt mijn hart, omdat Fee zich gebroken voelt, en dat is moeilijk.

Soms zeggen mensen het gebeurt je nu voor de tweede keer, maar ik hoor dat liever niet.
Dit keer is anders, want ik heb eindelijk de liefde van mijn leven gevonden.
Ook nu weer kan ik me niet instellen, op wat er komen gaat, wat de toekomst voor me in petto heeft, en soms komen de momenten met Margreet even terug, voel ik wat ik toen voelde.
Het is moeilijk jezelf heel te voelen, als er iets stuk is, en je met alle macht probeert het goed te doen.
Mijn hart breekt, als Fee zegt dat ik beter verdiend heb, en vaak zegt ze, als ik er niet meer ben, zoek dan maar een mooie blondine uit, (de details laat ik achterwege), ze wil niet dat ik alleen blijf, maar het valt me zo hard als ze dat zegt, want dan voel ik dat onze tijd samen beperkt is.

Ik voel me geen pechvogel, met een tweede keer, niet samen oud worden, ik voel me een geluksvogel dat ik de liefde gevonden heb, maar ik leef het leven van twee, ik kan niet mijn eigen leven leiden.
Maar soms voel ik het verdriet, de band met mijn stiefkinderen is al ruim 1 jaar verbroken, en ook al heb ik hier vrienden, of beter gezegd vriendinnen, ik zal daar mijn hart niet luchten, en ik had gehoopt dat mijn stiefkinderen, hun uitspraak, je hebt het zo voor je kiezen gehad, we willen dat je gelukkig wordt, zouden omzetten in daden, maar dat gaat niet gebeuren.
Het voelt alsof ik dubbel verloren heb, Margreet, en de kinderen waar ik 35 jaar voor gezorgd heb.
Ik mis hun steun, ik ben er al die jaren voor ze geweest, het zou fijn zijn als ze er voor mij zouden zijn.
Het voelt alsof ik niet alleen mijn vrouw verloren heb, maar ook een heel stuk van mijn leven.
 

Met een beetje geluk komt er in Juni iemand van het forum op bezoek, ik kijk er naar uit, om iets van mijn/Ons leven te kunnen delen.
Jojo had gelijk toen ze schreef dat ze de eenzaamheid voelde, waarin ik me bevind, want dat voel ik me soms, alleen