Ineens schrik ik me rot

Het weekje vakantie zit er op.
Een week waarin ik veel geregeld heb, en waarin ik geprobeerd heb, niet alle dagen vol te plannen.
We kwamen donderdag rond 22:30 aan op Weeze, hier net over de grens.
Bob zou ons ophalen, maar had helaas het ticket niet goed gelezen, terwijl wij op Weeze Airport (Düsseldorf Niederrhein) stonden, was Bob in Düsseldorf, een uurtje bij ons vandaan.
Taxi's reden er niet, ik heb het in het verleden al eens tevergeefs geprobeerd.
Bob was er rond 01:00.

Moe maar blij, eindelijk weer even thuis.
Ik ben het gevoel kwijt geraakt, dat ik er met Margreet 29 jaar geleefd heb.
Na een gesprekje met een vriend, heb ik Margreet definitief losgelaten, en hoewel ik het gesprekje graag had willen missen, heeft het me toch een soort van bevrijding gegeven.
De familiereünie zaterdag, was gezellig, en dan hoor je ook dingen die je niet wist, over elkaars ouders, en Fee is in de familie opgenomen.
We hebben afgesproken, het vaker te doen, want het doet iedereen goed, en we zijn tenslotte al een dagje ouder.

We zijn zondag naar Hattem vertrokken, waar een oom van Margreet woont, hij is de jongste van die tak van de familie, en de enige die overgebleven is van die generatie, Fee vond vooral de Alpacca's die hij heeft, leuk om te zien, ze is een dierenliefhebber.
Daarna wilde ik bij zijn dochter langsgaan, maar haar man had een slechte nacht gehad, en sliep net, hij had veel last van een Lutetium behandeling.
Ze hebben het zwaar met de bijwerkingen, maar er is geen alternatief.
Ik had Fee graag aan hen voorgesteld, en ze even een knuffel gegeven, want ik weet hoe zwaar het kan zijn.

We zijn doorgereden naar Kampen, waar de vriend woont, waarover ik een blog heb geschreven, "een dagje leven".
Kanker heeft ons samengebracht, en we hebben een leuk middagje gehad, in het oude centrum.
Even mijn oud collega's bezocht, en daarna naar de wijk Neerbosch Oost, waar ik ben opgegroeid.
Donderdag nog even mijn broer geholpen, met wat computervraagjes, en even langs de begraafplaats gereden, waar de as van onze ouders uitgestrooid is, en waar nog steeds het graf van de grootouders van moeders kant, is.
Ik zie het alsof ik Fee aan hen heb voorgesteld.
Nog even door het bos gewandeld waar ik de as van mijn oudere broer thuisgebracht heb, Bob weet dat ik, als het kan, daar ook een beetje uitgestrooid wil worden.
Zoveel herinneringen aan mijn jeugd, mijn eerste kus was in dat bos.

De kerk in Venray opgezocht en Fee en ik hebben beide een kaarsje opgestoken, voor iedereen.
Maar meer en meer voel ik dat dit leven achter me ligt, dat het geen plaats meer is om naar terug te komen.
We zijn nog bij een goede vriendin en haar man, langs gegaan, hij heeft ook Alzheimer, en dementie, maar kan de tabletten, die Fee's ziekte vertragen, niet nemen, ze werken niet samen met de medicijnen tegen zijn epileptische aanvallen.

Vrijdag bracht de buurman ons naar Weeze , en na een doorstart vanwege de wind, zijn we veilig geland.
De taxi was al onderweg, om ons thuis af te leveren.
Dit is thuis, Venray is een huis.
We hebben gelijk Delphi the dog opgehaald, en lekker in Musselburgh met de oppas vrienden gegeten.

De ochtend erop werd Fee ineens wakker, en wist ik dat het mis was, in rap tempo kwam het eruit, wat, wat, wat,.
Fee voelde dat er iets in haar hoofd niet klopte, ze was de hele week in Nederland kwijt, en ook, dat we de hond opgehaald hadden.
Het is niet de eerste keer, maar dit keer schrok ik me rot, is dit dan ineens de volgende fase, zit onze tijd samen er bijna op, gaan de trouwplannen niet meer door, en hoe moet dat, met mijn leven in Schotland.
Soms vraag ik het me af, of dit een verstandige beslissing is, ik ben bang dat het ineens voorbij zal zijn.
Mijn hart zegt iets anders, en die volg ik.

Na een tijdje, werd ze weer rustig, en hebben we de dagen en de foto's samen doorgenomen, en kwam het weer stukje bij beetje terug.
Haar vriendin Kathleen vroeg, of ik vond dat ze achteruitging, ik zei, dat het per dag verschilt.
Maar als ik objectief ben, wat moeilijk is, dan zie ik de achteruitgang, van onafhankelijk naar afhankelijk.
Ik laat zoveel mogelijk aan Fee zelf over, ze moet het gevoel houden, dat ze dingen kan blijven doen, ook al weet ik dat ze het waarschijnlijk niet kan.
Ze vertelt iedereen dat de tabletten haar stabiel houden, wie ben ik, om te zeggen dat ze achteruit gaat.
We willen beiden dat de ander zich gelukkig voelt, de liefde houdt ons overeind.
Ik ben bang, dat er een moment komt, dat Fee, niet meer weet wie ik ben.
De liefde zou dan moeten blijven zegt men, maar in mijn eigen kring, heb ik al gezien, dat dit, niet persé het geval is.

Ik probeer niet te gaan doemdenken, maar wel realistisch te zijn, waar ligt de grens tussen beide, ik weet het niet.
Ik dans mee op de golven, de wals van ons leven.