Ultiem geluk in een waterijsje

Wat een bizarre 2 weken heb ik achter de rug. 

Maandag 23 maart heerlijk gezwommen in het therapiebad samen met de fysiotherapeut. Flink wat conditionele oefeningen gedaan en helemaal verkwikt kwam ik thuis. 

De nacht van 23 op 24 maart om 2 uur 's nachts wakker geworden met heftige buikpijn. Bij het opstaan nog steeds buikpijn en 39,4 koorts. Direct de huisarts gebeld en Geert gevraagd met me mee te gaan, want ik was niet in staat auto te rijden. De huisarts prikte op CRP (ontstekingswaarde) en die was 38 waar die onder de 5 zou moeten zijn. Dat gevoegd bij de plek van de pijnklachten heeft zij direct contact gezocht met het AVL en die vroegen mij naar de spoed te komen. Bart ging met me naar het AVL. Gelukkig heb ik mijn ziekenhuistas altijd klaar staan. Daar werd direct een darmperforatie vermoed. Mijn CRP was al gestegen naar 68. Ik werd door de scan gehaald en een chirurg kwam vertellen dat ze lucht in mijn darm zagen en dat het er rondom de naad niet goed uitzag. Zeven jaar geleden is mijn hele dikke darm verwijderd en mijn dunne darm aangesloten op een stukje endeldarm. Ik werd direct volgepompt met vocht en antibiotica en mocht absoluut niets meer eten en drinken. 
Woensdagochtend 25 maart kwam een chirurg langs die vertelde dat het een serieus probleem was en dat ze er alles aan willen doen om te voorkomen dat ze nogmaals moeten opereren in een buik die al vol littekenweefsel zit van 7 jaar geleden. Ik zou dan ook sowieso een stoma krijgen. Ik mocht de komende dagen niets drinken en eten. Het team zou op de achtergrond permanent paraat staan om, indien nodig, toch direct in te kunnen grijpen. Er werd een maaghevel geplaatst (grootste medische horror die ik heb meegemaakt) en ik kreeg een picc lijn waarlangs 24 uur per dag voedingsstoffen in mijn bloedbaan gepompt werden.

De nacht van 25 op 26 maart was ik zo ziek, niet alleen fysiek, maar ook mijn hoofd deed het niet meer. Ik was vreselijk in paniek en angstig. Ik kreeg steeds flashbacks van de spoedoperatie in 2019. Ik had toen een interne bloeding gekregen en moest met spoed opnieuw geopereerd worden. Telkens als ik in een koortsdroom verdween hoorde ik de verpleegkundige zeggen: 'niet in slaap vallen mevrouw van Eekeren, blijf mij maar aankijken.' Ondertussen bij aankomst op de OK horen: 'tensie 30/15, tachycardie' en toen beseffend dat ik aan het sterven was. Het zal me nu toch niet gebeuren dat ik mijn kleinkind dat eraan komt niet zal zien. Wat een verdriet nu weer voor de kinderen en ik kan er niets aan doen.

De zaalarts schakelde een psychiater in. Deze kwam al direct die donderdagochtend en daar kon ik goed mijn verhaal bij kwijt en vond ik erkenning van mijn angsten. Mijn CRP was inmiddels gestegen tot 380. Bij de opname moest ik per direct stoppen met alle medicatie, o.a. de pregabaline, omdat deze niet in infuusvorm bestaat. Dit kan ook effect op mijn psychische toestand gehad hebben. Zij regelde een afspraak voor a.s. maandag met de medisch psycholoog van het AVL waar ik een paar jaar terug al een paar gesprekken mee had gehad. Ook schreef de psychiater voor dat ik een rustgevend middel per infuus kon krijgen als ik weer zo in paniek raakte. 

Op vrijdag 27 maart begon de koorts iets te dalen, maar ik sterfte van de dorst. O ironie: honger had ik totaal niet, maar ik droomde van een ijskoude cola light of een glas water met ijsblokjes, maar ik mocht nog steeds niets drinken. Ik kon niet eens meer praten. Mijn slijmvliezen voelde aan als schuurpapier. Omdat de CRP al aan het dalen was kreeg ik te horen dat als zich dit doorzette, ik op zaterdag 3 waterijsjes mocht hebben.

Zaterdag de 28e kreeg ik als ontbijt een raketje en wat heb ik daarvan gesmuld. Kreeg gewoon tranen in mijn ogen van gelukzaligheid. De kleuren van het ijsje zag je via de maaghevel in de zak verdwijnen, dus er kwam niet veel van in mijn darmen terecht, maar wat was het heerlijk. Mijn dorst was even gelest en ik keek verlangend uit naar 5 uur later, als ik weer een ijsje mocht.

Zondag was mijn CRP wederom gedaald en vanaf maandag mocht ik 5 waterijsjes en onbeperkt helder drinken: water, thee en kippenbouillon. De temperatuur bleef onder de 37,5 en wederom halveerde de CRP. Op dinsdag kwam mijn eigen MDL arts langs en die vertelde dat ze niet begrijpen wat er opeens gebeurd kan zijn. Er was met meerdere disciplines nogmaals naar mijn scan gekeken. Kwaadaardige oorzaak kon worden uitgesloten, maar het echte gaatje konden ze er ook niet op vinden. Toen ik vertelde dat ik me al een paar maanden extra vermoeid voelde en koortsig, zonder hogere temperatuur, zei ze dat het dan hoogstwaarschijnlijk een sluimerende ontsteking van een divertikel is geweest die is gesprongen. Domme pech, komt zelden voor, maar ik zit ermee. Ze hopen dat het gaatje zich spontaan hersteld nu er geen voeding meer door de darm komt. Als alles goed blijft gaan wil zij over een maand of twee in mijn darm gaan kijken of ze aan de binnenkant kan zien wat er is geweest. Maar eerst moet het gaatje dicht.

Vrijdagavond 3 april kreeg ik om half 7 's avonds mijn laatste antibiotica via infuus, CRP was nog maar 14 en mocht ik, met maaghevel en voeding via picc lijn, naar huis. Hier komt nu elke dag een verpleegkundige voor om de nieuwe voedingszak aan te sluiten en de lijn te verzorgen. 

Het was heerlijk weer in mijn eigen bed te slapen, al is het wel vreemd om in eigen huis met een tasje en een rugtas rond te moeten lopen met slangen uit mijn lijf. Mijn jongste zoon sliep nog een paar nachten bij me, maar inmiddels voel ik me weer sterk en fit genoeg om alleen te durven blijven. 

Ging mijn vorige blog over mijn strijd tegen het overeten en het overstappen op Ozempic, is eten nu helemaal geen issue meer. Honger heb ik niet. Er ligt permanent een slang in mijn maag en ik word gevoed via de bloedbaan, dat zal de honger ook onderdrukken. Het kan zomaar zijn dat ik nog een paar weken zo door moet lopen, maar ik heb er inmiddels weer vertrouwen in dat ik mijn kleindochter in mijn armen ga houden over een paar weken. Al hoop ik dat dan de maaghevel al is verwijderd en mijn eerste foto met haar zonder slang uit mijn neus zal zijn en ik niet later herinnerd zal worden als oma-slang.