Klusje geklaard...!

En toen was het donderdag, de dag waarop ik voor de tweede keer in drie weken tijd een punctie zou krijgen. In de aanloop er naartoe ging het best wel goed met de zenuwen. Alleen, de nacht ervoor werd ik badend in het zweet wakker, met hartkloppingen en een gevoel van misselijkheid. Ik dacht: ah, nee hè! Ik wil slapen en uitgerust zijn voor wat er komen gaat. Ik zette mijn muziek aan (AvL playlist) en viel snel weer in slaap.

In de ochtend na het douchen en aankleden nam ik mijn "pammetje". Dat zou wonderen gaan verrichten! Ik had om één pilletje gevraagd, maar kreeg er vier! Nou ja, je weet maar nooit zouden ze gedacht hebben. De hele rit naar het ziekenhuis maakte ik me zorgen of het wel zou werken, want ik voelde niets bijzonders. Maar tegen de tijd dat ik in de wachtkamer zat, voelde ik hem wel, hoor. Heerlijk! Een loom gevoel van "je kan me wat, ik verkeer in andere sferen". 

In de scan-kamer ging ik op het bed liggen wachten op het infuus. Na wat controle vragen over mijn naam, geboortedatum en medicatie begon de verpleegkundige te voelen aan mijn rechter arm. Het echoapparaat werd gebruikt en al gauw dacht ze een "mooie" ader gevonden te hebben. Nou, zo mooi was toch weer niet. Na het prikken gebeurde er niets dus zij ging bewegen met de naald  (en dat is precies waar ik niet tegen kan) en steeds verder doorduwen (pijnlijk ook). Je begrijpt het al: de tranen vloeiden rijkelijk! Geen houden aan, pilletje of niet! De naald werd eruit gehaald en het wachten was op de interventie radioloog die toch al de punctie moest uitvoeren. Nou, hij kwam, hij zag en hij overwon! Het ging in één keer goed. Niet pijnloos, maar hij zat!

De interventie radioloog was een aardige meneer; hij vroeg me waar ik vandaan kwam en ik antwoordde: uit Curaçao! "Echt?" vroeg hij. "Nou, ik ook"! dat was heel geinig, want het brak meteen de spanning. Hij ging in het Papiaments tegen me praten enzo. De grootste toevalligheid was, dat ik les heb gehad van zowel zijn vader als zijn moeder op de middelbare school. Zijn beide ouders gaven aardrijkskundeles. De wereld is maar klein zeg ik altijd!

Nu de punctie. Ik wilde niet te veel kletsen en de beste man afleiden van zijn klus. Hij ging heel voortvarend te werk. De plek was snel gevonden en "geframed". Dus de verdoving kon erin en de hapjes konden genomen worden. Hij zei dat hij het toch zonder de CT-SCAN ging proberen. Ik dacht: jij bent de expert, jij weet wat je doen moet. Als het maar niet te lang duurt. Uiteindelijk heeft hij vier hapjes kunnen nemen; drie goede en één minder goede. De patholoog zou tevreden zijn, zei hij. Het is nu duimen voor een goede uitslag voor mij. Ik heb al allerlei scenario's in mijn hoofd doorlopen. Ik kan niets aan veranderen. Ik neem het zoals het komt. En van daaruit kijken we verder. 

Na de punctie werd ik gereden naar de comfort room waar ik één uur rustig moest blijven liggen. Er werden controles gedaan (bloeddruk en saturatie) en ik deed mijn koptelefoon op en viel zelfs in slaap. Ik werd wakker van een hand die mij zachtjes over mijn been streelde. De verpleegkundige vroeg of ik soep wilde. Natuurlijk wilde ik dat! Het AvL heeft de beste soepen (naast de soepen van mijn vriendin N). Na de soep mocht ik rondlopen in het ziekenhuis en weer een uur later me melden voor de laatste check. Het was allemaal in orde dus zoonlief kwam me ophalen. 

Ik ben zeer te spreken over de behandeling in het AvL. Ik kom steeds zulke lieve, geduldige mensen tegen. Ik word zo goed begeleid, ook gezien mijn angst. Mensen willen meedenken om iets echt te laten slagen, om mijn leed te verzachten. Heel fijn. Zo was er in de comfort room een attente verpleegster die voorstelde om in het vervolg als ik bloed moest prikken naar de comfort room te komen in plaats van naar het lab. Nou, daar had ik wel oren naar. Zij beloofde dat daar een hele goede prikker was. Zij heeft een aantekening gemaakt en ik zwaaide af , redelijk nuchter met een brede glimlach. Ze zei dat ze de vlag ging uithangen mocht er niets uit de biopsie komen. Fijn, daar gaan we voor! Stap voor stap. Doeiiiiiiii.....Tot 14 april!