The body remembers what the mind forgets
En dan ineens weet je het. Sinds 17 maart voelde ik mezelf weer afglijden en ik kon maar niet plaatsen waarom (mega frustrerend!). En net bedacht ik het me. Op een tijdstip dat ik eigenlijk al wil slapen.
Op 17 maart 2022 zaten we ineens onverwachts in het ziekenhuis. Jeffrey was bloed aan het braken, omdat de tumor in zijn maag aan het bloeden was. Na een gastroscopie op 18 maart, kreeg hij van 25 tot en met 31 maart bestraling.
En dat verklaart meteen mijn gemoedstoestand van de afgelopen weken. In deze blog heb ik het er al eerder over gehad, dus ga het er nu niet verder over hebben (ook gezien het tijdstip momenteel).
Maar echt: The body remembers what the mind forgets.
Vorig jaar rond deze tijd ben ik ook onderuit gegaan. Toen ben ik tijdens werk compleet ingestort. Mijn werkgeefster heeft op dat moment geregeld dat ik nog lastminute bij een andere school op gesprek mocht komen voor een andere functie. Zij zag dat het mij teveel kostte om nog voor de klas te staan. En zo kom ik aan mijn baan nu: administratief medewerkster en evenementencoordinator op een basisschool op fietsafstand. (En blijkbaar ook op loopafstand toen mijn band er tijdje terug af lag)
6 reacties
Bizar he!
Ja echt heel bizar! Het verklaart ook meteen zoveel en voel me direct wat minder gespannen. Het is zo gek!
Bedacht me net dat ik vorig jaar rond deze tijd ook flink onderuit ben gegaan. Heb dat nog even toegevoegd.
Dan is het nu toch echt tijd om te gaan slapen. Welterusten. 🥱
Mind Body Soul ,het is een drie eenheid , onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Het maakt je de mens wie je bent.
Anders, maar herkenbaar...
Paar jaar geleden in ons geliefde Zwitserland 'vond ik mijn weg niet'. Voelde me raar, terwijl ik altijd totaal thuis ben als ik daar ben. Het voelde al raar voordat we gingen, maar ach, teveel van dit en van dat. Toch?? Maar nee, die keer was het één jaar geleden dat we op 14 september hoorden - midden in onze vakantie dus - dat mijn petekind was overleden. Ik 'moest' er nu heen terwijl ik wist dat...
Op dat moment was ik volkomen terug bij 'toen'. En ergens in mij zei 'iets' 'niet gaan, want dan gaat ie dood'... hij was al dood, maar het voelde alsof ik er schuld aan zou zijn als ik nu zou gaan. Want dan... zou hij sterven...
Heel bizar ja, je bent gewoon ergens anders in een andere tijd... Met het gevoel, de overtuiging, dat je er nu iets aan kunt veranderen. Of zo iets. Heel gek..
Ik snap wat je zegt. Er is een soort onbewuste (en onjuiste) connectie in je hoofd of lijf. Met een datum of gebeurtenis. Zelf had ik de eerste paar keren toen ik hoorde dat iemand in mijn omgeving zwanger was. Eerste wat ik dacht was toen: "ah wat sneu." En dat klinkt heel gek, maar in mijn hoofd zit zwangerschap zo verweven met een kankerdiagnose dat ik dus dacht dat haar man ook ziek zou worden.
Ja.. dat hè.. 😪
En dat gevoel dat los willen laten, wat vervolgens niet lukt. Goh, krijg er tranen van in mijn ogen. Voor hem en hem, jou en mij. Sommige pijn is gewoon te groot! Net als zijn zus, voelde hij voor mij als mijn kind.. maar dan als peettante.. ik was met 13 al tante 😍
Het heeft 2 jaar geduurd eer ik (een deel van) zijn as in Zwitserland kon uitstrooien. Op een plek waarvan ik alleen weet waar die is (en Ruud natuurlijk) en waar hij in een slechte tijd zijn bivak heeft opgeslagen. Hoog in de bergen, hij was verbaasd dat ik met een 'mager fotootje' toch wist waar hij was. Daar heeft hij het grootste verdriet van zijn leven 'achtergelaten' en heb ik hem uitgestrooid. Een enorme symboliek! Maar sinds voelt het oké daar te zijn, 'zijn T-shirt te dragen met zijn woorden en gekke snuit erop.