Gemiste dans, gemiste kans, even stuk.

Zoals ik al vaak geschreven heb, maakt muziek iets bij me los, en verandert in emoties.
Emoties van het huidige, maar ook van het verleden.

Een groot deel van mijn collecties CD's is inmiddels in Schotland, en ik vond een CD en DVD van Andre Rieu uit 2009, hier in Schotland schijnt de naam Rieu, onuitspreekbaar, dus hebben ze het over Andre Roe
Nooit geweten dat ik die had, maar we hebben hem vanavond bekeken.
Andre Rieu ligt voor mij gevoelig, Margreet koos Amazing Grace van Andre Rieu, als laatste nummer  voor haar afscheids dienst, en iedereen was in tranen.
Dat gevoel zal me denk ik altijd bijblijven, mensen liepen langs de kist, en namen in tranen afscheid terwijl dit nummer gespeeld werd.

Nee, het ligt gewoon gevoelig.
Met mijn verjaardag in maart 2022, kreeg ik 2 kaartjes voor het kerstconcert van Andre Rieu, en daar hebben we de rest van het jaar naartoe geleefd.
We zijn altijd in de toekomst blijven plannen, ook al wisten we niet of Margreet het zou halen, ze was tenslotte uitbehandeld.
Margreet heeft altijd van dansen gehouden, heeft jaren zilver ster gedanst, maar met mij is ze opnieuw begonnen.
Ik was al eens begonnen met mijn vorige verloofde, maar die bleef maar zeggen, dat kan ik toch niet.
Op een gegeven moment was ik het zo zat, dat ik heb gezegd, okay, dan kun je het maar niet.

Dansen is ook een familie ding, mijn ouders hebben elkaar tijdens het dansen leren kennen, en het werd als een deel van de opvoeding beschouwd.
Mijn oudste broer eerst, en die heeft meegedaan aan danswedstrijden door het land, mijn oudere broer heeft de lessen gehad, maar er niks meer mee gedaan, mijn tweelingbroer heeft op het hoogste niveau gedanst, en heeft jaren les gegeven.
En dan ik, de beginners, en niet afgemaakt, en nu met Margreet weer de beginners, maar Bob's geboorte kwam ertussen, en een aantal jaren later zijn we weer opnieuw begonnen, de eeuwige beginner.

Iets is zeker blijven hangen, Amanda trouwde in Thailand, en vond het erg dat ik er niet bij kon zijn, en toen Bas trouwde heb ik dat ingehaald, door haar veel dansen te gunnen, dan had ze dat toch gekregen, ik zag het als een vaderlijke plicht, en een manier, om iets van de pijn weg te nemen, dat ik er toen niet bij was.
Ik heb ze ook verteld, dat het was, omdat ik niet bij haar trouwen kon zijn, ik hield het fort.

En nu zou ik met Margreet naar het kerstconcert van Andre Rieu gaan, en hoewel Margreets conditie achteruit holde, had ik me voorgenomen, om nog één keer met haar te dansen, ik wilde haar nog een keer gelukkig zien, de lach op haar gezicht zien, en laten weten dat de liefde er nog steeds was.
Corona zette er een streep door, en alles werd geannuleerd, deze laatste dans zou er nooit meer komen, en dat heeft me altijd zeer gedaan, het was het laatste loodje.

En nu Andre Rieu, en dan komt de dans weer voorbij, je ziet iedereen op het plein walsen, en ik denk, dat ik daar toen zo graag nog een keer met Margreet had gestaan, en daarom ligt het gevoelig.
Ik zal het altijd jammer vinden, deze laatste gemiste dans, gemiste kans, Andre Rieu herinnert me daaraan.
Het laatste nummer was "You never walk alone"

Als je door een storm loopt, met opgeheven hoofd
Wees niet bang, van het donker
Want aan het einde van de storm, Is er een gouden lucht
En het zoete zilveren liedje Van de leeuwerik
Loop door, door de wind
Loop door, door de regen
Ondanks dat je dromen vergaan, en weggeblazen worden
Loop door, loop door, met hoop, in je hart
En je zult nooit alleen lopen
Je zult nooit alleen lopen
Alleen
Loop door, loop door
Met hoop in jullie harten
Je zult nooit alleen lopen als je door de storm loopt, met opgeheven hoofd
Wees niet bang voor het donker.
Want aan het eind van het donker is er een gouden lucht

Dit is de vertaling die ik eraan geef, en dan denk ik dat het voor Margreet donker aan het worden was, en die laatste dans, zou even de gouden lucht zijn geweest.
En dan lopen de tranen.
Ondanks het weggegooid voelen, en het eenzaam zijn, heb ik van ze gehouden, en in liefde afscheid genomen.

Walk on, waar je ook bent, en denk aan die laatste dans, die er nooit is geweest, maar die altijd in mijn hart blijft