Moedig......

Afgelopen dagen heb ik vaak van verschillende mensen te horen gekregen dat ze me moedig vinden. Tja, moedig..... wat is dat eigenlijk en wanneer en waarom ben ik moedig? Men zegt dat ze het heel moedig vinden van mij hoe ik omga met de kanker en de hele situatie eromheen. Zelf sta ik er niet bij stil en ben ik niet bezig met mezelf moedig te vinden. Ik probeer wel mezelf van tijd tot tijd moed in te spreken, dat wel. Er gebeurt al 3 jaar zoveel dat het soms hopeloos lijkt en dat ik er soms moedeloos van word. Maar op de één of andere manier zeg ik tegen mezelf dat ik moet proberen om de kracht te vinden om door te gaan. Ik stel mezelf wel steeds de vraag: tot hoe ver wil ik gaan en ten koste van wat? Stiekem heb ik in mijn hoofd wel een lijn getrokken van tot waar en niet verder. Ik wil bijvoorbeeld niet eindeloos aan het infuus liggen doodziek te zijn en niks meer waard te kunnen zijn. Dan kies ik kwaliteit boven kwantiteit.  Dat zeg ik nu wel heel stellig en "moedig", maar dat weet ik toch niet voor 100%. Misschien piep ik als het zover is wel anders. Voor nu geldt: komt tijd, komt raad.

Als ik er zo over nadenk, heb ik in mijn leven best wel voor enorme uitdagingen gestaan, waarbij ik beslissingen moest nemen die enige moed vereisten. Zo heb ik in 1997 de stoute schoenen aangetrokken om mijn geluk te beproeven in een land dat mij zoveel moois heeft gebracht. En heb ik lang geleden de moed genomen om na 5 jaar uit een toxische relatie te stappen. Ik heb een dappere beslissing genomen om afscheid te nemen van een baan waar ik zo veel van hield om elders te gaan werken omdat mijn werkgeluk mij ontnomen werd. Nog een beslissing die ik heb moeten nemen, waar ik 100% nul spijt van heb, was het kiezen om mijn zoon alleen op te voeden. (Jeetje, ik kan wel een boek (of drie) schrijven!!!) Uiteindelijk na al die hobbels op de weg was alles weer goed gekomen. Ik heb een enorme kennissen- en vriendenkring opgebouwd hier, ik doe het werk dat mij het gelukkigst maakt, ik heb super lieve collega's en met zoonlief is het helemaal goed gekomen! Ik had het helemaal voor mekaar. Tot......eind 2023, toen de diagnose viel. Kanker! De rest is geschiedenis. 

Ik moet zeggen, het openbaar gaan met een blog over kanker en mijn leven vereist ook zeker enige moed. Maar ik doe het met een reden. Ik wil mijn verhaal delen. Ik wil laten weten wat het is en hoe het voelt om kanker te hebben. Wie weet kunnen mensen er lering uittrekken en inspireer ik iemand. Door mijn ervaringen te delen kom ik er ook achter dat er veel overeenkomsten zijn of juist verschillen. Ik krijg ideeën en er ontstaan contacten. En als ik er niet meer ben, dan is de blog mijn nalatenschap.

Weet je, het is best ingewikkeld allemaal en ik probeer alle ballen hoog te houden. Ik wil gewoon doorgaan tot het niet meer kan. Dan weet ik zeker dat ik er alles eruit heb geperst. Nu gaat het nog en het voelt goed dus ik doe het. Ik weet dat veel mensen zich verbazen over het feit dat ik nog werk en niet emotioneel ingestort ben. Vandaar ook dat ze me moedig vinden. Want wie weet hadden zij het zelf niet gekund? Je weet het nooit. Een ieder reageert anders en gaat er ook anders mee om. Ik heb besloten dat ik zo gewoon mogelijk wil zijn en mee wil draaien. Ik wil nuttig zijn. Ik wil me mens voelen. Ik wil meetellen. Ik wil meer te bieden hebben dan alleen kanker. Het doorgaan en onder de mens komen geeft mij energie en houdt mij op de been. Zolang mijn fysieke gesteldheid dit toelaat, blijf ik het doen.

Oké, misschien ben ik toch wel moedig!