Kan het wel samen......?
En dan heb ik het over de wetenschap en het geloof. Kan je wel geloven in een kracht (of God) die je geneest als de wetenschap aantoont dat je zo ziek bent, dat je niet beter wordt? Ik heb soms van die grote levensvragen waar ik geen bevredigend antwoord op heb.
Ik kom zelf uit een heel gelovige omgeving: famlie, vrienden, kennissen en collega's. Mijn lieve moeder probeerde mij altijd te overtuigen dat ik moest geloven in God, omdat die mij (in moeilijke tijden) kon helpen. Ik heb daar tot haar spijt geen gehoor aan gegeven. Ik had en heb zoveel vragen die niet naar tevredenheid beantwoord kon worden, dat ik het geloof geparkeerd had. Ik deed niets eraan. Ik kan niet eens bidden. Ik geloof in mezelf, in mijn eigen kracht en kunnen. Ik geloof in de mens en in de goedheid ervan. (Ook al twijfel ik soms daaraan gezien hoe het nu in de wereld gaat). Ik geloof heel erg in de wetenschap, medicamenten, en de dingen die verklaard en bewezen kunnen worden.
Nu ik ziek ben, weet ik dat mijn gelovige vrienden, familie en kennissen voor mij bidden. Denken ze echt dat het helpt? En wat als ik ondanks alle gebeden toch ongeneeslijk ziek blijk te zijn? Is het geloof dan nog heel groot? Is het voor hen niet moeilijk om die hoop blijven te houden? Mijn bestie is uit alle macht aan het bidden. Zij heeft zoveel hoop, meer dan ik zelfs. Ik ben realistisch en weet door de wetenschap wat de verwachtingen zijn. Vandaag sprak iemand een boodschap bij me in, nadat ik haar vertelde dat het er niet zo goed uitzag voor mij. Ze zei dat ze mij de laatste tijd niet meer in gebeden heeft genomen; het was een beetje verwaterd. Maar, dat ging ze weer oppakken en dat ik zou merken dat het weer goed kwam...... En wat als het toch niet goed komt? Dat is dan toch enorm teleurstellend?
Ik kan bij tijd en wijle boos worden dat dit mij overkomt. Ik beschouw mezelf als een goed persoon. Ik houd van mensen, van het leven en de mooie dingen. Ik probeer goed te zijn voor mijn medemens. Ik heb een nobel beroep en help waar ik kan. Waaraan heb ik dit verdiend? Hoezo overkomt mij deze ellende? Omdat ik niet gelovig ben?
Zou mijn dokter bijvoorbeeld gelovig zijn? En als dat zo is, zou hij alvorens iemand te opereren een schietgebedje doen? Kan dat wel samen? Bezig zijn met de wetenschap en tegelijkertijd geloven in iets wat niet tastbaar is? Een grotere macht?
Ik wil in ieder geval iedereen die gelooft en voor mij bidt heel erg bedanken. Heel mooi dat ze toch de moeite nemen om het beste voor mij te wensen. En misschien geeft het bidden henzelf kracht en hoop dat het met hun nicht, collega, vriendin en kennis toch goed komt.
3 reacties
Ik ben zelf atheïstisch op gevoed door een moeder die het geloof en de regels verafschuwde.
Zelf noem ik me een halve atheist en een halve zweefteef. De ellende gebeurd ons niet omdat we niet geloven.... de ellende gebeurt ons, omdat we op aarde zijn om te ervaren en te groeien. De zweefteef heeft dit bedacht en naar bevestiging gezocht om de ellende draaglijk en zinvol te maken. De atheist zegt, dat het helemaal niet erg is als ik dit geloof en er is toch niks, want dan is er gewoon niks. In ieder geval helpt het mij om te relativeren en te accepteren en de tijd die gegeven is zo goed mogelijk te benutten en er zoveel mogelijk van te genieten.
Maar net als jij komen ook bij mij die levensvragen op me af... en welk antwoord is bevredigend? Linksom of rechtsom kom je weer terug op het antwoord, je bent ziek, wil nog heel veel en vooral niet ziek zijn, maar de wetenschap bevestigd dat dat wel zo is....
XX
Dank voor jouw reactie, jojo!
Ik kan me in jouw mening vinden.
Lieve groetjes,
Norinda
Lieve Norinda,
Ik ben een atheïst en geloof niet dat bidden kan helpen om iemand te genezen. Voor de persoon die bidt is het een soort van meditatie en dat op zich is al heilzaam voor de bidder zelf, maar zal niets veranderen aan het lot dat anderen treft. Want daar geloof ik wel in: kanker overkomt je gewoon. Het is iets dat je overkomt en dan rest niets anders dan je overgeven aan de wetenschap in de hoop dat ze je kunnen genezen of nog mooie, goede jaren kunnen geven.
Maar ik begrijp jouw worsteling als je omringd wordt door mensen die wel geloven. Soms wenste ik dat ik geloofde in een God. Dan kon ik Hem vragen waarom ik?, waarom mij zoveel narigheid is overkomen in mijn leven of boos worden op Hem. Nu kan ik niet anders dan aanvaarden dat het is zoals het is en er het beste van maken.
Uit respect voor de gelovigen die dit lezen gebruik ik hoofdletters als ik over God spreek.
Liefs, Monique