Soms raakt een tekst je

Ik heb wat nummers van de kast op spotify gezocht, en kwam het nummer
Verder zonder jou, tegen.
Syb van der Ploeg schreef het voor zijn aan dementie lijdende vader
Mij spreekt de tekst aan, want een gedeelte, voelt als iets wat ik zelf al een keer meegemaakt heb, en ik denk dat de tekst voor veel mensen spreekt.

En het sprak me ook aan vanwege het onderwerp, dementie, ook zo'n ziekte die langzaam het leven uit je wringt.
Ik heb er tegenwoordig dagelijks mee te maken, en ik houd mijn hart vast.
Fee heeft er een medicijn bijgekregen, Memantine, want de andere tablet die ze al sinds maart 2025 neemt, gaat bijwerkingen geven, doordat er, na verloop van tijd, bepaalde stoffen aangemaakt gaan worden, die o.a. lever en nieren aantasten
Vroeger gaven ze het pas in de laaste jaren van de ziekte, maar onderzoek heeft uitgewezen dat het beter is, om het al veel eerder te geven.

Vanwege de bijwerkingen, bijvoorbeeld halucinerende dromen, en slapeloosheid, wordt het voorgeschreven om 's-ochtends in te nemen.
En de eerste keer krijg je een doosje voor 4 weken, te beginnen met 5mg, de 2e week 10, dan 15, en tenslotte 20mg, om te kijken of je het verdragen kunt.
Volgens Fee heeft ze er geen last van, maar volgens mij raakt ze er soms heel erg van in de war.
Fee zegt dat het komt, omdat we met de hond naar de dierenarts moesten, omdat ze achter een paar fazanten aanging in The Woodlands, en vervolgens een behoorlijke jaap in haar achterpoot had, waar de huid losgescheurd was, dus dat moest gehecht worden, en we zijn in een week tijd 4 keer bij de dierenarts geweest voor controle.

Maar ik heb mijn twijfels, maar Fee wil niet dat ik het tegen de dementieverpleegkundige zeg, het is haar enige kans om nog wat jaren toe te voegen, aan een leven, waarvan ze zelf zegt, dat haar tijd van leven beperkt wordt door de ziekte.
Ze is af en toe zo in de war, dat haar gedachten in cirkeltjes gaan lopen, en ze niet weet waarom, dan staat ze soms letterlijk te trillen, ik probeer haar rustig te krijgen, maar als ik dezelfde vragen al minstens 5 keer beantwoord heb, en er steeds meer bijkomt, ben ik aan mijn grens, voor wat ik hebben kan.
Dan wil ik even time-out voor mezelf, even geen Fee, even geen vragen, en dat zeg ik haar ook.
Ik trek het even niet meer, wil even met rust gelaten worden, en dan trek ik me terug, wat in een kleine cottage, niet makkelijk is.
Ik zeg Fee, dat ik niet boos ben, of haar iets kwalijk neem, maar ze voelt zich schuldig, maar ik kan er niks aan doen, ik moet voor mezelf kiezen, anders houd ik het niet vol.

Kanker heeft al een wissel op mijn leven getrokken, het was zwaar, door de manier waarop Margreet het op mij afreageerde.
Nu drie jaar later, heb ik dat afgesloten, er zijn zaken, die alleen ik weet, die ik niet met de kinderen zal delen, omdat ik wil dat ze hun moeder herinneren, zoals ze voor hun was.
 

Fee en ik houden zielsveel van elkaar, dus ik zoek naar de wijsheid om de juiste beslissingen te nemen, en als ik mijn vermoeden met de dementieverpleegkundige deel, neem ik haar iets af, en dat kan ik niet over mijn hart verkrijgen.
misschien leven we dan in een illusie, maar ik krijg meer en meer het gevoel dat alzheimer al veel verder is, dan iedereen denkt.
Haar korte termijn geheugen, gaat snel achteruit, althans in mijn beleving, maar ik zie haar natuurlijk de hele dag, en dus ook de mindere momenten.

Afgelopen maandag ben ik naar Musselburgh gereden, en ben begonnen met Tai Chi.
Ik heb het in Nederland een maandje gedaan, maar kreeg op een gegeven moment het gevoel dat ik tot een religieuze sekte toegetreden was, en dat was een reden, om te stoppen.
Deze vorm van Tai Chi, heeft minder ruimte nodig, en ik ben van plan wekelijks naar Musselburgh te rijden, zonder Fee, of ik zet haar ergens af, zodat ze met de hond kan wandelen.

11 April is er een reünie van de familie Fest, en het wordt heel klein, want buiten mijn oudste broer en tweelingbroer, zijn er nog 2 nichten, en 2 neven.
Bob is de enige die de naam Fest zal voortzetten, in Nederland.
Als we het geregeld krijgen met de hond en de kat, ga ik proberen om er anderhalve week van te maken, en ga ik wat familie en vrienden bezoeken.
Fee thuislaten is geen optie meer, en we proberen te reizen, zolang Fee het nog kan.
Ze zegt zelf, dat ze het nu nog aankan, en in de toekomst misschien niet meer.
En zo worden we constant geconfronteerd met de sluipende, slopende ziekte.

Er zijn vrienden en kennissen die vragen of het wel verstandig is, om naar Schotland te trekken, en te gaan trouwen, er zijn mensen die het moedig vinden.
Maar het is niet moedig, en strikt genomen, ook onverstandig, maar het leven gaat zoals het gaat, en ik wil deze kans om na zoveel jaar, eindelijk echte liefde te mogen geven en ontvangen, niet kwijtraken, misschien egoïstisch van mezelf.
Maar stel dat ik de verhuizing naar Schotland niet door laat gaan, een LAT relatie behoort niet tot de mogelijkheden, en dan zou Fee's leven instorten, zou de vrouw die ik zo liefheb, naar een begeleid wonen plek moeten.
En dat terwijl we samen nog zoveel te leven hebben.
Weer ben ik bezig met leven, niet met doodgaan, de 2e keer in mijn leven