Een mooie dag

In plaats van te schrijven dat het leven soms moeilijk is, wil ik ook eens schrijven over het mooie.

Schotland is zeker een mooi land, de bergen, heuvels, het glooiende landschap, zijn heel iets anders dan het platte land van Nederland.
Toch zijn ze beiden mooi.
Toen ik met Fee op de Kamanido bij ons allerliefste Zweef was geweest, wilde ik op de terugweg een tour via de dijk Enkhuizen Lelystad doen.
Maar als ik dan vertel dat we over een voormalige zeebodem rijden, en dat over een behoorlijke afstand, dan komt er bij Fee, wel een enorm ontzag.
Fee had al in het IJselmeer gezwommen, dat doet ze graag in ieder land waar ze komt, ergens zwemmen.
Ze heeft een nogal avontuurlijk leven gehad, heeft alles in de wereld gezien wat ze wilde zien, alles gedaan wat ze wilde doen.
Vreemd genoeg, helpt dat haar, de nare ziekte te accepteren, omdat ze al die dingen gezien en gedaan heeft.
Ik denk dat een van de laatste dingen een reis naar Antarctica is geweest, op een onderzoeksschip.
Vooraan op de boeg, in de storm dat was Fee, en ze is de enige die na een goede voorbereiding, vanaf de boot in het ijskoude water gesprongen is.

Nu is het leven anders geworden, en het ritme en voorspelbaarheid van dingen is belangrijker geworden.
Gorebridge is het dichtstbijzijnde dorp van betekenis, daarna trekken we van de bewoonde wereld weg, over een B weg, richting Arneston Estate, met veel potholes, ik ben een ware kunstenaar geworden in het, om de potholes slalommen.
En dan ineens links, waar je alleen een andere tegenligger kunt laten passeren, als je beide in de berm gaat rijden.
Een heel smal stenen bruggetje over, en dan wordt het nog net iets smaller, maar het gaat nog steeds, en bovenop de heuvel stop ik soms, want voor ons, in de verte, liggen hoge heuvels, en als de zon schijnt is het paradijselijk.
Als ik vanuit huis rijd, zie ik hetzelfde, maar dan zijn het de Pentland heuvels, daar waar Fee ineens wist dat ze de persoon gevonden heeft, waar ze haar hele leven op heeft gewacht.

Het is altijd uitkijken als ik rijd, niet vanwege de drukte, want als er 3 auto's langs ons huis komen, op een dag, is het veel, vaak helemaal niks.
En vandaag was een mooie dag, en ook wel bijzonder.
Ik sloeg het smalle weggetje in, en moest op de rem, 2 Vrouwtjes Fazanten, midden op de weg, die een verschil van mening leken te hebben.
En dan zie je ze een soort van dans doen, met hun koppies en houding.
En na een tijdje wachten kon ik heel langzaam verder rijden, en tweehonderd meter verder, weer in de rem, er stak een jonge Ree over.
Weer even wachten, en toen konden we het bruggetje over, en terwijl ik stilstond bovenop de eerste heuvel zagen we links in de verte, twee herten in de weilanden.
Weer even verder weer in de rem, een hele dikke mannetjes fazant, prachtig gekleurd, met een witte ring om zijn hals, glimmend in de zon.

'S-nachts, moet ik uitkijken, want dan is het een zaak van stoppen en de lichten uit, want anders blijft het wild voor je auto uit lopen, maar het is dan ook pikdonker, geen lantaarn te bekennen in kilometers omtrek.
Het stikt van de dassen in de buurt, als ze uit hun soort van winterslaap zijn, steken ze vaak over, en helaas halen op de grotere wegen, regelmatig de dassen, de overkant niet.
Konijnen, hazen, eekhoorns, Patrijzen, en vossen scharrelen in de winter, in de tuin, op zoek naar iets eetbaars, vandaar dat poes 's-nachts niet naar buiten mag.
Maar overdag als het zonnig is, roep ik ze als ik buiten ben, en komt ze naar buiten, scharrelt voorzichtig langs het huis, en gaat steeds verder met me mee, tot aan het hek.
Maar als ik terugloop, komt ze gelijk mee.
De ganzen trekken over, en landen in de weilanden, en langs de hellingen lopen kleine beekjes die murmelend tot vlak bij onze cottage komen.
Ik zeg met opzet cottage, want het is allesbehalve een gewoon huis.
Vroeger waren het drie tijdelijke cottages voor seizoensarbeiders, en volgens Fee, stammen ze uit een tijd rond 1600, Nu zijn ze samengetrokken, in een cottage, de binnendeuren zijn oude houten deuren.
Door de opbouw, zijn het nu 3 ruimtes in elkaars verlengde, een huiskamer waar een keukentje aangebouwd is, en dan gaat het via een deur naar de middelste cottage, waar de logeerkamer is, vanuit de logeerkamer is er een deur naar onze slaapkamer, waar een badkamer aangebouwd is.
Dus de logeerkamer biedt niet zoveel privacy, omdat wij erdoor moeten om in onze slaapkamer te komen, de badkamer is gedeeld, mochten er mensen willen blijven slapen, moeten ze daar rekening mee houden.
De voordeur en het kleine halletje zijn zo laag dat ik moet bukken als ik binnenkom.

En zo is er, met alle hindernissen en onvoorziene dingen op onze hobbelige weg, een moment om stil te staan (letterlijk) bij, waar we wonen, en een beetje van het paradijs te proeven, en stil te staan, bij het mooie.
Allemaal dingen die ik niet gehad zou hebben, als ik Fee niet zou hebben gevonden.
En dan vind ik een moment van dankbaarheid, voor wat me/ons gegeven is.

Het leven is een reis, maar wat is mijn reis, onverwacht, en mooi.
Mijn reis is soms ook heel zwaar, maar het is wel een reis, die ik samen met Fee begonnen ben, en van plan ben, af te maken.
Soms heeft Fee het erover, en ze heeft het erover, dat ze gecremeerd wil worden, zij noemt het "I want to be nuked", wat mij het gevoel geeft dat ze in de magnetron gaat.
We grappen erover, grappen ook over onze wensen.
Fee heeft haar vorig hond in de tuin begraven, daar wil ze bij.
Ik moet erover nadenken, heb voor cremeren gekozen, en heb alleen de muziek gekozen
Disco inferno, en Fire, lijkt me nog steeds toepasselijk, maar als dat niet gebeurt, dan wordt het come to my island van KC and the sunshine band.

Margreets overlijden, heeft me met de neus op de feiten gedrukt, maar ik neem het niet zo zwaar, het moet vooral niet te moeilijk zijn, voor degenen die erbij zijn, liefst heb ik dat ze me met een glimlach uitgeleide doen.
Margreet komt soms ter sprake, Fee weet in heel grote lijnen, wat mijn geschiedenis met haar is geweest, maar het is voor mij geen reden, om in te halen, wat ik niet gehad heb, ik zie het als beginnen met een schone lei, ik kan er niks meer aan veranderen.
Ik heb ook geen vragen meer over, het waarom, zoek geen verklaringen, het is zoals het is, en is geweest.
Ik denk dat dit ook is wat kanker met mij gedaan heeft, ga verder met mijn leven, en wat geweest is, is geweest, en tel mijn zegeningen.