Over korte en lange Lontjes
Er was een tijd dat ik bekend stond als de man met het lange lontje.
Niet officieel natuurlijk. Er bestaat geen diploma voor. Maar het was een rol die mij min of meer vanzelf was toegevallen. In discussies, in kleine huiselijke stormpjes, in de alledaagse botsingen die in elk huwelijk wel eens opduiken, was ik meestal degene die het weer wat liet uitklaren.
Niet omdat ik zo wijs was. Gewoon omdat ik weinig ontplofte.
Dat had zo zijn voordelen. Mevr willy heeft namelijk altijd een hart gehad dat sneller in de wind stond. Een beetje stormachtig, soms een onweersbui, soms een hele lucht die tegelijk moest leeg regenen. Dat hoorde bij haar zoals een motor bij een auto.
En ik was dan zo’n beetje de berm waar dat allemaal tegen kon uitwaaien.
Het werkte eigenlijk vrij goed, al zeg ik het zelf. Meer dan vijftig jaar huwelijk, dat zegt toch iets.
Maar kanker verandert dat. Die kleine, terugkerende uren van spanning — die ge nadien weer inslikt en wegduwt — kruipen dieper dan ge zelf doorhebt.
Het is geen spectaculaire verandering. Ik ben niet plots een driftkop geworden die met borden smijt of deuren dichtslaat. Zo ver zijn we gelukkig nog niet. Alhoewel, Mevr willy vindt van wel.
Maar ik moet toegeven dat ik het geduld dat vroeger vanzelf kwam, tegenwoordig soms ver moet gaan zoeken.
En dikwijls vind ik het niet meer.
Dat is een vreemd gevoel. Niet omdat een mens zich schaamt voor een beetje prikkelbaarheid — iedereen heeft wel eens een dag waarop de wereld beter even afstand houdt — maar omdat ik mezelf daarin niet meer herken.
Die kanker vreet dus niet alleen aan spieren en botten, ze knabbelt ook aan je karakter. Aan de ruimte die je vroeger had om dingen te laten passeren. Aan dat stille reservoir van geduld waarvan je altijd dacht dat het gewoon bij je hoorde.
En dat heeft gevolgen.
Voor haar, die plots merkt dat de man die vroeger de rust bracht nu zelf soms moeite moet doen om die rust te bewaren.
Voor mij, omdat ik het gevoel heb dat ik afscheid aan het nemen ben van een versie van mezelf die ik eigenlijk best graag mocht.
Gelukkig zijn er nog genoeg dagen waarop alles gewoon weer zijn oude gang gaat. Twee mensen, een cappuccino, een beetje stilte, een beetje gekeuvel. Peace en cake, zoals ze zeggen.
En dan zie ik hem weer even zitten, die man met het lange lontje.
Niet verdwenen.
Misschien alleen een beetje moe.
10 reacties
Heerlijk, dat lange lontje. Rustig blijven in veel omstandigheden, de boel een beetje tot rust kunnen brengen.
Thuis heb ik een kort lontje, helaas, maar elders lijk ik een lang lontje te hebben al vecht dat in mijn binnenste met een lont die best kort kan zijn maar die niet tot uiting komt of kan komen.
Marc.👍👍
ALS HONDEN PRATEN KONDEN
Vroeger had ik soms een kort lontje. Door het ouder worden heb ik geleerd eerst na te denken. Toch af en toe lukt me dat niet vooral als je iets kwijt bent. Soms ruim ik wel eens op en verplaats dingen. Als je enige tijd later dat ding zoekt weet ik nog wel de oude plek maar niet de nieuwe (opruim)plek. Dan uit ik wel enkele vloeken. Mevrouw Willem luistert mee van boven maar zegt niets. Vervolgens spreek ik mijn hond Jack daar op aan, maar die geeft alleen antwoord in hondentaal.
Dus Willy als je eens advies van Jack wil altijd welkom maar eerst de cursus volgen: Spreken met "Pointer" jachthonden.
Vast en zeker vooral even moe, Willy, bekaf misschien wel.
Je in 2 werelden staande houden is een voortdurende strijd die een mega veel energie slurpt, 24/7.
Ineens is die emmer dan ergens doorgeroest. En je had niet gemerkt dat je puf weg aan het sijpelen was.
Kanker vreet gaten in je safe space. Je blijkt soms plots kwetsbaar en geraakt door iets wat je eerder nauwelijks zou opmerken, iets moois of iets onbenulligs wat dan ineens een issue lijkt.
Ze zal (als ze van haar verbazing bekomen is) nog steeds van je houden :-) en blij zijn dat je er bent.
Zo herkenbaar en iets waar ik de laatste tijd heel erg tegenaan loop. Altijd degene geweest die de emoties van anderen opving en hielp kalmeren, maar nu amper genoeg energie om de gewone dagelijkse dingen te doen. Daarbij mijn eigen emoties die groter worden en er blijft steeds minder ruimte voor die van anderen.
Ik vergeleek het een paar dagen geleden zo voor een vriend: vroeger had ik een ruime mok. Die kon makkelijk vol met koffie voor mezelf, een scheutje melk voor x, een toefje room voor y, een paar sprinkles voor z... Door de kanker is mijn mok verdwenen en vervangen door een espressokopje: amper genoeg voor de koffie die ik zelf nodig heb, laat staan dat anderen daar nog vanalles bij kunnen gooien... Het is jammer, maar dat doet kanker nu eenmaal.
Gelukkig zijn er dagen als vandaag, waarin alles op rolletjes lijkt te lopen (ik heb echt een lucky day!). Dan is er weer een beetje meer ruimte in mijn kopje. Maar zorg dus eerst voor de eigen koffie he, Willy xxx.
Je omschrijft het treffend.
En in mijn geval heeft dus niks met liefde, of het gebrek eraan, te maken.
Maar zoals je zegt, vol is vol
❤️
Uiteraard heeft dat niks met gebrek aan liefde te maken. Gewoon met minder ruimte omdat de kanker zoveel ruimte inneemt. En als je altijd een bepaalde rol hebt opgenomen en dat niet meer kan... dat voelen anderen en dan moet iedereen zich aanpassen, wat ook tijd kost.
Ik ben geen geduldig persoon. Ik was een praatwaterval . De kanker heeft daar invloed op gehad.
Als ik voorheen met het verkeerde been uit bed wax gestapt. Dan bleef ik de hele dag chagrijnig.
Nu geef ik dat aan. Bij collega's, en bij meneer Wil. Of vriendin.
Ik zeg dan laat mij maar. Ben niet vrolijk.
En dat werkt wel. Aan het eind van de middag vraagt meneer Wil. Gaat het wat? ( heel voorzichtig 🤭)
Ik ben dan nog niet de vrolijkste, maar de bui is over gedreven
Ik heb ook lange lonten, heeele lange. Soms hele korte. Afhankelijk van wat er aan de andere kant van dat komt bij herhaling en herhaling en herhaling gebeurt. Dan is de Lange lont “ineens” verdwenen. Verdwenen bij al die herhalingen…..pffff.
FF zorgen dat die korte lontjes in mijn zak blijven, de ruimte uitgaan , stiekem aan elkaar knopen. Dan is het weer een aardig formaat…Dan lukt het weer. Even bezinnen. Mijmeren en van de zon genieten…en koffie….in de vroege steeds lichter wordende ochtenden, met de kat op schoot…
❤️
Mooi verwoord. Woorden en gedachten van herkenning komen voorbij. Het zou fijner zijn geweest als ik er niet over mee kon praten en er geen herkenning voelbaar was maar helaas...❤️🍀
Weer zo herkenbaar verwoord Willy.