Nog zes over..............

Ze zeggen: een kat heeft negen levens. Nou, van de negen heb ik er nu nog zes over. Waarom? Omdat er weer gedonder is...... mijn gevoel heeft mij toch wel een beetje in de steek gelaten. Ik dacht dat het goed ging en dat er een stijgende lijn was, maar ik ben weer terug bij af. 

Twee weken geleden op maandagavond en nacht had ik heel veel last van mijn buik. Ik had in de middag wat gegeten en in de avond had ik een opgeblazen gevoel, grote buik, buikpijn, maagpijn en mijn darmen waren enorm aan het knorren. Ik kon niets meer drinken of eten. Ik was zo enorm misselijk ook. Ik heb de hele nacht rechtop in bed gezeten en af en toe weggedommeld. We hadden getwijfeld of we het ziekenhuis moesten bellen of niet. Zoonlief wilde zelfs de ziekenauto bellen, maar ofschoon ik het benauwd had, beschouwde ik het niet als zodanig dat de ambulance moest komen. De volgende dag heb ik wel mijn werk afgemeld en het ziekenhuis gebeld. Ik werd later teruggebeld door de verpleegkundige en zij regelde dat ik meteen vervroegd mijn CT-scan kon doen. Ik had eigenlijk in april gemoeten, maar ze zei: "weet je, we kunnen je laten komen en je aan de buitenkant onderzoeken, maar daar schieten we weinig mee op. Dus beter halen we de scan naar voren".  Zo geschiedde en ik kon meteen komen. Alles ging zo snel, dat ik geen tijd had om me zorgen te maken over het plaatsen van het infuus. Gelukkig ging dat helemaal prima. 

Woensdagavond, een dag na de CT-scan stond de uitslag al in mijn dossier. Ik twijfelde of ik het moest lezen, omdat ik op het punt stond om uit te gaan eten met vriendinnen. De verleiding kon ik niet weerstaan dus heb ik het gelezen. Nou, daar werd ik niet vrolijk van! Conclusie is: er zijn verdachte plekken gesignaleerd. Op 4 verschillende plekken in de onderbuik, in mijn kleine bekken. Het gebied kleurt aan en geeft weer dat er activiteit is. Potverdorie nog aan toe!!!!Dat is niet wat ik wilde lezen. Het enige goede aan dit verhaal is, dat de organen schoon zijn en ik geen uitzaaiingen heb. Tijd om het nieuws te verwerken, had ik niet, omdat ik weg ging naar mijn afspraak. Ondanks het @#$%^&^nieuws kon ik toch wel genieten van de avond.

Eenmaal in bed kwam de klap, de realisatie dat dit wel heel serieus is en dat ik terug bij af ben. Ik kon geen oog dicht doen. Ik beleefde alles weer opnieuw; de allereerste diagnose, het verdriet, de verslagenheid, de onzekerheid, de terugkeer van de kanker, de heftige operatie, waar ik nog steeds van aan het herstellen ben. En nu, nu wéér kanker! Ik heb geen idee wat mij te wachten staat. Wat zijn de mogelijkheden of niet? Na mijn tweede operatie kreeg ik te horen: ik kan niet meer geopereerd worden in dat gebied en ook niet meer bestraald worden. Dus wat blijft er dan over? Chemotherapie???? Gatver de gatver! Maar ik weet ook heel goed dat mij verteld werd dat mijn rechternier gespaard was, omdat bij een eventuele volgende chemo het een aanslag zou zijn op de overgebleven nier. En wat gebeurt er nu? Ik heb maar één goedwerkende nier dus nu ook geen chemo? Ik weet het allemaal niet meer. 

De verpleegkundige heeft mij de dag na de uitslag gebeld en we hebben even erover gepraat. Ze zegt dat ik deze dinsdag in het multidisciplinaire team besproken word. De dokter en de laborant hebben een meningsverschilletje. Mijn dokter twijfelt namelijk of de kanker terug is. Tja, op basis waarvan weet ik nog niet. Misschien denkt hij dat het toch dat heftige littekenweefsel is? De verpleegkundige zei dat de tumoren nog klein zijn; ongeveer 2 cm en dat ze er ook voor zouden kunnen kiezen om alles te laten zitten. Nou, 2 cm vind ik best groot, hoor. In december was er niets te zien en nu 2 maanden later heeft het al een grootte van 2 cm???? Wat een ellende allemaal. De sfeer in huis is meteen tot onder de vriespunt gedaald. Het zorgeloze is er weer vanaf. Zoonlief was aangedaan en verslagen. Hij vond het moeilijk om iets zinnigs te zeggen en was emotioneel. Zo zonde en treurig. De mensen die het nu weten zijn terneergeslagen en vinden het zo jammer voor mij. En ik vind het zo spijtig voor hen. Dit kankergebeuren sleurt iedereen mee in de rollercoaster. De emoties gaan alle kanten op. Ik had zo gehoopt op een beetje rust. Maar voorlopig is het mij niet gegeven.

Aanstaande woensdag heb ik een consult in het AvL. Ik moet meten, wegen, bloeddruk meten en bloed prikken voor de studie (toch wel; ik dacht dat ik er al uit lag) en daarna ga ik langs de verpleegkundige en misschien haakt mijn dokter ook aan voor verdere uitleg. O lieve help!