Iedereen is zichzelf, samen zijn we één

Soms neemt het leven een loopje met je. Na ja, soms is wellicht te bescheiden uitgedrukt. Ik vermoed ook dat we er allemaal over mee kunnen praten. Dat gevoel, zo raar dat je er niet je vinger op kunt leggen. Gevoelens van dankbaarheid, blijdschap, gemend met het absoluut tegenovergestelde. Tja, en daarin 'mag' (moet!) je dan je weg vinden. Zucht... daar gaat ie weer... donker, somber, zie het licht tussen de grijze wolken, de straal van de zon die de wereld lichter kleurt...

Een mooi, vooral bijzonder weekend
maar het regent ook flink
het voelt eigenlijk passend
alsof ik in mijn tranen wegzink..

Ik zeg mijn Ruud die regen
dat zijn de tranen van Zweef
en Zweef zegt
weet dat ik met jullie meeleef
verdriet om mij
is blijkbaar groot
dat doet me goed
ook al ben ik dood
ik weet en voel
dat ik ertoe deed
zie het mooie van mij
niet alleen het leed
omdat ik er niet meer ben
want ik was wél
bij elkaar
zijn we een mooi stel..

We mochten samen zijn, zónder hem. En toch... hij was erbij. Hij voelde dichtbij. Met zijn mooie lach, zijn gevatte woorden, alsof hij zó zou gaan zitten en meedoen in de gesprekken. Hij zou ons troosten, moed geven, ons op ons donder geven als we bij de pakken neer zouden gaan zitten, hij zou de juiste woorden vinden om ons weer op de rit te krijgen en een lach op ons gezicht toveren. 

Nee, ik geloof niet dat hij er ooit níet bij zal zijn. Zó diep in ons hart loopt hij altijd met ons mee. Zit naast ons, kijkt en luistert, hoort en ziet dat we in zijn nagedachtenis er altijd voor elkaar zullen blijven zijn. Met hem in ons midden. 
Hij was onze lijm
plakte ons bij elkaar
die lijm versmolt
plakte ons áán elkaar
na verloop van tijd
wordt de lijm steeds vaster
als honing
uit een bijenraster
sámen
vóór en naast elkaar
zomaar in het klein
kan onze wereld mooier zijn

Liefs allemaal!
Ik ben blij dat ik met jullie versmolten ben💕🤗