2026-02-20 uitslag bekend: ik mag op transfusie

Gesprek met huisarts dokter Van Griethuizen
 Vandaag had ik een uitgebreid gesprek met mijn huisarts, dokter Van Griethuizen — en ik kan met overtuiging zeggen: zij is niet zomaar een goede arts, maar echt het allerbeste wat je als patiënt kunt wensen. De aandacht, het meedenken, de tijd die ze besteed, de menselijke warmte — het is onwaarschijnlijk.
Ze vertelde dat mijn hemoglobinewaarde verder was gedaald, tot 5,2. Nog voordat ze mij belde, had ze al contact opgenomen met het Antoni van Leeuwenhoek om te overleggen over het vervolg. Daar besloten ze dat een bloedtransfusie de beste volgende stap was, en het werd razendsnel geregeld: terwijl ik nog met haar aan de telefoon was, kwam de bevestiging van de afspraak al per mail binnen. Maandag mag ik terecht voor de transfusie.
Dat nieuws voelde zowel als een opluchting als een spannend vooruitzicht. Ik hoop dat het iets aan mijn energie zal doen, maar ik weet ook dat het afwachten blijft hoe mijn lichaam erop reageert. Toch geeft het idee van actie — dat er iets gaat gebeuren — rust en vertrouwen.
De pijn in mijn linkerzij, waar ik mij nog zorgen over maakte, is gelukkig vannacht niet opgetreden. Volgens haar kan dat te maken hebben met uitzaaiingen in de milt. Mijn nierwaarden waren verder goed (ik heb er nog één), alleen het natrium was wat aan de lage kant. Haar advies: wat vaker een elektrolytenrijke drank, zoals Gatorade, om mijn mineralen op peil te houden.
Ook het gebruik van dexamethason kwam ter sprake, vooral met betrekking tot mijn slaap. Dat blijft zoeken naar balans: als ik een halve milligram neem, probeer ik het bij één slaappil te houden; neem ik een hele milligram, dan soms twee. Zo probeer ik mijn nachtrust wat beter te “tunen”. De afgelopen nacht ging dat goed, en vandaag voel ik me redelijk stabiel — geen misselijkheid, normale temperatuur, en het eten blijft binnen. Kleine overwinningen die samen best wat betekenen.
Voor het geval dat de pijn terugkeert, heeft ze alvast pijnstilling voorgeschreven, zelfs een milde vorm van morfine als het echt nodig mocht zijn. Hopelijk blijft dat ongebruikt, maar het is fijn te weten dat het achter de hand is.
Al met al gaf dit gesprek me veel rust. Er is een duidelijk plan, alles is snel en zorgvuldig opgepakt, en ik voel me gehoord en goed begeleid. Maandag is dus de transfusie — en hoewel ik niet precies weet wat ik ervan moet verwachten, kijk ik er toch met een beetje hoop naar uit.