Wil ik het me herinneren

Een sterfdag, en dag waarin alles verandert.
De eerste keer op 23 februari 2024, herinnerde ik me, wat er een jaar daarvoor gebeurd was.
Het was een bewuste herinnering, de dagen afgeteld tot de 23e, 1 jaar geleden.
Nu is het bijna drie jaar geleden, en dat zet me aan het denken, ga ik ook dit keer een moment nemen, om er bij stil te staan.
Maar alles is veranderd, ik ben begonnen het te verwerken, feiten onder ogen te zien, en in een ander daglicht te stellen.
Ik heb mezelf gezocht, en mezelf gevonden, de slechte herinneringen achter me gelaten, en de goede bewaard.
Fee zegt, het heeft ervoor gezorgd dat Bob op de wereld is gekomen, a chip of the old block, in alles.
Ze mag hem heel graag, vanwege zijn humor, eerlijkheid en betrouwbaarheid.
Fee had graag kinderen gehad, maar het is haar nooit gegeven, die droom uit te laten komen, maar haar vrienden hebben haar veel petekinderen geschonken, voor veel kinderen is ze auntie Fee, dat maakt het een klein beetje goed.

In de cottage hebben veel petekinderen gelogeerd, trokken met Fee de bossen en velden in, om de vossen, dassen en ander wild geboren te zien worden.
En hier sta ik nu, drie jaar na dato, en een herinneringsdag ga ik niet meer doen, ik wil me het sterven niet meer herinneren.
Haar verjaardag op 16 juni, die houd ik in gedachten, vieren doe ik het niet meer, maar ik zal wel even aan Margreet denken, ik vind, dat ze dat verdiend heeft, 67 zou ze dan geworden zijn.
Voor de kinderen is ze een goed moeder geweest, voor de mensen voor wie ze de terminale laatste zorg op zich nam, voor vrienden, daarvoor heeft ze iets betekend, dat mag erkend worden.
Het klinkt eigenlijk best hard, dat ik er zo over denk, zeker als ik het vergelijk met nabestaanden die telkens weer het gemis en verdriet voelen, weer worden ondergedompeld, en het moeilijk hebben.

Rouw is voor iedereen anders, iedereen die er hier op de site mee te maken heeft(gehad) die kan dat beamen.
Maar mijn rouw is afgesloten, ik heb een klein koffertje, met daarin een aantal briefjes, geschreven in de tijd, dat de liefde nog wederzijds was, ik weet nog niet of ik ze bewaar, maar ze vertegenwoordigen wel een goede periode in mijn leven, van de tijd dat Margreet nog blij met me was.
Misschien dat ze ooit naar Bob gaan, als herinnering, hij wordt in een van de briefjes genoemd, als "ons kindje dat komt" en dat heeft wel iets liefs.

Voor mij is ook de tijd voorbij, dat ik mezelf vragen stel, over het waarom, van alles wat er gebeurd is.
Ik denk af en toe terug, aan de dag, dat agressieve kanker zijn intrede deed in 2019, en denk aan de 4 extra jaren die we samen nog hebben gehad, aan de mooie momenten die we daarin samen hebben gemaakt, en de mooie herinneringen.
Het leven is dan wel een reis, maar het is ook een boek, en ik sla het dicht, laat de pijn achter me, en wil het gesloten houden.
Het leven gaat verder met Fiona, en Bob, en de vrienden die ik hier heb gemaakt