Deel 10. Het onvermijdelijke moment van de waarheid.

05-02 t/m 16-02-2026.

Het onvermijdelijke moment van de waarheid.

Zaterdag 7 februari. De tweede punctie voor de eicellen. Net zoals de eerste ronde worden er 7 eiblaasjes aangeprikt. Wederom alle 7 rijp en ingevroren. Ik heb een nieuw geluksgetal. Bijgelovig ben ik niet echt maar mijn opa woonde altijd op nummer 7. Hij was mijn bejaarde beste vriend en de laatste tijd denk ik weer veel aan hem. Zou het dan toch een seintje van boven zijn? Mooie gedachte.

We voelen ons trots. Wat een mooi resultaat. De vorige ronde voelde ik dat geluksgevoel ook maar nu blijft het langer hangen. Het sombere gevoel dat alle inspanningen voorlopig niet voor een kindje zijn, komt pas de volgende dag bovendrijven. Ook mijn man beseft zich dit maar al te goed. Triest is het. Meteen ben ik weer wakker geschud en val ik van mijn blije wolk.

Na overleg in het ziekenhuis besloten de Lucrin vast maar te gaan zetten. Chemo valt actieve processen harder aan en door deze injectie worden de eierstokken in ‘slaap’ gebracht. Ik wil dit graag geloven. Samen met mijn schoonmoeder het spuitje gereed gemaakt. Leuke afsluiter van een gezellige avond eten. Mentaal is dit echt weer een stap geweest. Eigenlijk had ik verwacht meteen de hele nacht wakker gehouden te worden door opvliegers, dat ik badend in het zweet wakker zou worden met alle bijwerkingen die ik gelezen heb in de bijsluiter. De volgende ochtend voel ik alleen maar de blauwe plek van waar ik het spuitje gezet heb. Het werkt niet meteen, dat weet ik. Maar zo voelt het in mijn hoofd.

Waarom kan je niet uitgaan van het positieve? Slechte verhalen en ervaringen blijven hangen. Bijsluiters ken ik praktisch uit mijn hoofd. Gek maak ik mezelf er mee.

Het is gewoon pure angst. Geen controle en dat blijft vreselijk moeilijk voor mij.

Ik besef mij wel meer dat ik echt ziek ben. Dat proces gaat langzaam omdat ik fysiek in orde ben. De chemo en hormoontherapie gaan mij ziek maken. Mijn grootste angst is en blijft dat dit alles mij gaat veranderen in een ander persoon. Dan niet in positieve zin. Dat je veranderd is ook logisch. Onbezorgd zijn is niet meer en je denkt veel serieuzer over dingen na. Ik zag eerder absoluut niet in dat deze  therapieën mij gaan genezen. Maar daar begint langzaam verandering in te komen. Doodeng is het. Terwijl ik dit typ, vallen er tranen.

Maar sterk ben ik nog steeds en ik voel me dat steeds meer de laatste tijd. Jong en fit. Het zal zijn weg gaan vinden, daarvan ben ik inmiddels overtuigd. 
In de afgelopen maanden heb ik al genoeg doorstaan. Elke stap is er 1 geweest. Soms helpt het in deze situatie juist meer om even achterom te kijken in plaats van vooruit. Wat je gehad hebt, is goed gegaan. Wat nog komt is onzeker.

De fysio waar ik 2x per week heen kan, geeft mij weer het gevoel dat ik wat controle heb. Het zal misschien zwaar worden maar door middel van sport houd je je conditie op pijl. Opnieuw leren luisteren naar je lichaam, weer vertrouwen krijgen. Dit soort zaken regelen geven grip.

Dat ik mij zo goed voorbereid komt echt  voort uit dat het stukje controle willen houden. Intussen heb ik echt wel veel geleerd over het loslaten en het laten gebeuren. Toen de definitieve datum voor de 1e chemo kuur zwart op wit op de mail binnenkwam, was het een ochtend janken en daarna kon ik het sneller naast me neerleggen. Persoonlijk vond ik dat een hele vooruitgang.

We hebben nog een fijn Valentijnsweekend gehad. Vrijdagavond borrelen met vrienden. Op de dag van de liefde uiteten geweest samen. Ook kwamen de schoonouders nog langs voor een bakkie en ‘s avonds hebben we met mijn ouders gegeten. Ik heb er van genoten. Het laatste weekend ‘normaal’ zonder medicatie dus een wijntje hoorde erbij voor de afsluiting. Proosten op een goed verloop van het traject.

Het is nu maandag en om 11:00 moest ik mij melden voor de eerste AC-kuur. Wat een lieve dames daar. Ik lag lekker op een bed, uitzicht over het ziekenhuis terrein. Mijn lieve man naast me. Ik was erg gespannen maar eigenlijk zijn er maar een paar tranen gevallen. Gelukkig heb ik een soort berusting kunnen vinden. Na 1,5 uur was het alweer achter de rug. Een lekker broodje gehad, echt super verzorgd. Achteraf praten is makkelijk maar het viel me zo mee. Fijn om eindelijk te zien waar je de kuren ondergaat en met wie je te maken hebt komende tijd. Geeft veel rust.

Vandaag rustig aan hopen dat de bijwerkingen mee gaan vallen. Ik ben goed voorbereid dus daar zal het niet aan liggen. Ik ga me lekker laten verzorgen komende dagen. Alle lieve berichtjes, kaartjes en bloemen geven wederom veel kracht, het blijft ontzettend lief dat iedereen zo met ons meeleeft!

D-day is vandaag en ik moet zeggen dat ik blij ben dat we eindelijk zijn aangekomen bij het onvermijdelijke moment van de waarheid.

Liefs.