Waar stond ik, mijn ervaringen

Clemence schreef een blog, waar sta ik.
En dat heeft me aan het denken gezet, hoe ik het ervaren heb, dat wat met Margreet en mij is gebeurd, en de invloed op mijn leven.

Ik heb het proces met Margreet, meerdere malen doorlopen, en telkens als het slecht ging, dacht ik, is dit het dan, is het einde nabij, of is het gewoon een diep dal, waaruit je weer tevoorschijn komt.
Ik herinner me de vele keren dat ik halsoverkop in de auto stapte, om ze midden in de nacht naar het ziekenhuis te brengen.
Net zoals Clemence zich afvraagt waar ze in het geheel staat, was dit ook voor mij zo, en ik neem aan, ook voor Margreet.
Dat klinkt vreemd, maar ze praatte er echt niet over, ik wist niet hoe zij erover dacht, en ik wist niet wat ik ervan moest denken, en het enige wat ik als naaste kon doen, was op de golven meegaan.

Het maakte mij, een beetje murw, en iedere keer dat ze weer opknapte, voelde het als weer een gewonnen slag, en toen het einde echt naderde, had ik weer datzelfde gevoel, we zullen het wel zien, hoeveel tijd ons nog gegeven wordt, de waarheid was moeilijk te accepteren, ik kon er alleen het beste van maken, en afwachten.
Ik heb de weg, samen met haar tot het einde gelopen.

En toen het einde kwam, wist ik niet meer wat ik moest voelen.
Ook toen wist ik niet waar ik stond, in dat proces.
Inmiddels ben ik bijna drie jaar verder, en realiseer ik me maar al te goed, dat het gemis aan wederkerigheid, de reis van mijn leven, anders heeft gemaakt.
Mijn liefde was oprecht, maar door recente onthullingen, voel ik me verraden, en dat doet weer zeer.
Ik ga het hier niet schrijven, uit respect.
Telkens opnieuw die pijn, dat moet ophouden, ik wil het niet meer weten.
Ik schreef aan het begin, dat ik het achter me wilde laten, en ik denk dat ik daar nu klaar voor ben.
Ik ga voor de mooie dingen uit het verleden, de momenten waar ik met warmte aan terugdenk, zo wil ik, ze me herinneren, de rest maakt me niet meer uit.

Als vroeger iemand zei, jij bent een mooi mens, had ik daar moeite mee, tegenwoordig accepteer ik het gewoon, maar er zal waarschijnlijk altijd de vraag aan verbonden blijven, waarom heeft zij, dat nooit willen zien, of gezegd.
Ik heb me dat lang afgevraagd, maar een antwoord zal nooit meer komen, het is goed, zoals het is